Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάτω από τη σκέπη του Θεού Κάθε παιδί που έρχεται στον κόσμο είναι ένα μικρό θαύμα που ο Θεός εμπιστεύεται στα χέρια μας.

Δεν μας το δίνει για να το κάνουμε όπως εμείς θέλουμε.

Μας το εμπιστεύεται για να το αγαπήσουμε, να το προστατεύσουμε και να του μάθουμε πως ο κόσμος μπορεί να γίνει ένας τόπος γεμάτος φως.

Ένα παιδί δεν χρειάζεται μόνο φαγητό, ρούχα και ένα ασφαλές σπίτι.

Χρειάζεται μια αγκαλιά όταν φοβάται.

Ένα χέρι όταν πέφτει.

Μια φωνή που να του λέει «σε πιστεύω». Έναν άνθρωπο που θα το ακούσει χωρίς να το κρίνει.

Και πάνω απ’ όλα, χρειάζεται να γνωρίζει πως η αξία του δεν εξαρτάται από τα λάθη του, την εμφάνισή του, τις επιδόσεις του ή το πόσο αρέσει στους άλλους.

Το κάθε παιδί είναι πολύτιμο στα μάτια του Θεού.

Γι’ αυτό ας μην προσπερνούμε τη σιωπή ενός παιδιού.

Ας μην αγνοούμε το βλέμμα του.

Ας μην θεωρούμε ασήμαντο τον φόβο του.

Μερικές φορές ένα παιδί δεν ξέρει να πει «χρειάζομαι βοήθεια». Το λέει με τη σιωπή του.

Με τα μάτια του.

Με μια αλλαγή στη συμπεριφορά του.

Και τότε ο Θεός μάς καλεί να γίνουμε εμείς η προστασία που χρειάζεται.

Να είμαστε τα μάτια που προσέχουν.

Τα αυτιά που ακούν.

Τα χέρια που προστατεύουν.

Η αγκαλιά που δεν πληγώνει.

Γιατί η μεγαλύτερη ευθύνη μας δεν είναι απλώς να μεγαλώσουμε ένα παιδί.

Είναι να μην επιτρέψουμε στον φόβο να γίνει η παιδική του ηλικία.

Να μην επιτρέψουμε στη σιωπή να γίνει η φωνή του.

Να μην επιτρέψουμε σε κανέναν να του κλέψει την αθωότητα, την αξιοπρέπεια και την ελπίδα.

Και ίσως κάποτε, πολλά χρόνια μετά, εκείνο το παιδί να μην θυμάται όλα όσα του αγοράσαμε.

Να θυμάται όμως ποιος το άκουσε όταν φοβόταν.

Ποιος το πίστεψε όταν κανείς δεν το πίστευε.

Ποιος στάθηκε μπροστά του όταν χρειαζόταν προστασία.

Και τότε θα έχουμε καταλάβει τι σημαίνει πραγματικά να είσαι άνθρωπος του Θεού.

Γιατί μπροστά στον Θεό, δεν θα μας ρωτήσει πόσα πράγματα αποκτήσαμε.

Ίσως μας ρωτήσει μόνο: «Όταν σου εμπιστεύτηκα ένα παιδί, το προστάτεψες; Ή το άφησες μόνο του να φοβάται;» Και εκείνη τη στιγμή, η πιο μεγάλη απάντηση δεν θα είναι τα λόγια μας.

Θα είναι τα παιδικά μάτια που κάποτε κοιτάξαμε και δεν προσπεράσαμε. 🌻 Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους