Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια μέρα σαν τη χθεσινή, πριν 18 χρόνια, έσβησαν μια για πάντα τα εκτυφλωτικά μάτια του υπέροχου Πολ Νιούμαν.

Εδώ, βρισκόμαστε στο 1963 και στο 24o Φεστιβάλ της Βενετίας, όπου κάνει πρεμιέρα το καταπληκτικό Hud (1963) του Μάρτιν Ριτ.

Η ταινία έφυγε με άδεια χέρια από τη Βενετία, αλλά αποζημιώθηκε με 7 οσκαρικές υποψηφιότητες και 3 κερδισμένα αγαλματίδια (Α' Γυναικείου, Β' Ανδρικού, Διεύθυνση Φωτογραφίας). Εκείνη τη χρονιά, ο Νιούμαν έχασε το Όσκαρ από τον Σιντνεϊ Πουατιέ, που βραβεύτηκε για την ερμηνεία του στην ταινία Lilies of the Field, σπάζοντας το λευκό κατεστημένο των Όσκαρ στους ανδρικούς ρόλους (στις γυναίκες, είχε ανοίξει τον δρόμο η Χάτι ΜακΝτάνιελ, πολλά χρόνια νωρίτερα). Πιάνοντας το νήμα από την αρχή, ο Νιούμαν προκάλεσε για πρώτη φορά αίσθηση με το Somebody Up There Likes Me (1957) του Ρόμπερτ Γουάιζ, ενώ την επόμενη χρονιά έγινε σταρ πρώτου μεγέθους χάρη στο Cat on a Hot Tin Roof (1958) του Ρίτσαρντ Μπρουκς, που βασίζεται στο ομότιτλο θεατρικό έργο του Τένεσι Ουίλιαμς και του απέφερε την πρώτη οσκαρική υποψηφιότητα της καριέρας του.

Τα 60s ξεκινούν με το Exodus (1960) του Ότο Πρέμινγκερ, το 1961 έρχεται το υπέροχο The Hustler του Ρόμπερτ Ρόσεν, παρέα με μια δεύτερη οσκαρική υποψηφιότητα, το 1962 Τένεσι Ουίλιαμς-Ρίτσαρντ Μπρουκς και πάλι με το Sweet Bird of Youth, το 1963 και πάλι υποψήφιος για Όσκαρ με το Hud του Μάρτιν Ριτ που αναφέραμε ήδη με αφορμή τη φωτογραφία, το 1966 συνεργάζεται με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ στο Torn Curtain, την επόμενη χρονιά μάς χαρίζει μια καταπληκτική ερμηνεία σε μία από από τις ομορφότερες και πιο αντισυμβατικές prison movies όλων των εποχών, το Cool Hand Luke του Στιούαρτ Ρόζενμπεργκ, αποσπώντας μία ακόμη οσκαρική υποψηφιότητα, ενώ η δεκαετία κλείνει εντυπωσιακά με το Butch Cassidy and the Sundance Kid του Τζορτζ Ρόι Χιλ.

Τα 70s καταφθάνουν με δύο back-to-back συνεργασίες με τον Τζον Χιούστον στις ταινίες The Life and Times of Judge Roy Bean (1972) και The Mackintosh Man (1973), το 1973 είναι σκέτη απόλαυση στο The Sting του Τζορτζ Ρόι Χιλ, το 1974 ενώνει δυνάμεις με τον Στιβ ΜακΚουίν στο Towering Inferno του Τζον Γκίλερμιν, ενώ το 1976 πρωταγωνιστεί ως Μπάφαλο Μπιλ στο ρεβιζιονιστικό γουέστερν Buffalo Bill and the Indians or Sitting Bull’s History Lesson του Ρόμπερτ Όλτμαν.

Έπειτα από μια μίνι υποχώρηση στην καριέρα του, η δεκαετία του ’80 ξεκινά με δύο εκπληκτικές ερμηνείες και ισάριθμες οσκαρικές υποψηφιότητες στο Absence of Malice (1981) του Σίντνεϊ Πόλακ και το απολαυστικό The Verdict (1982) του Σίντνεϊ Λιούμετ.

Το 1986 έρχεται το πλήρωμα του χρόνου και η οσκαρική δικαίωση για την ερμηνεία του στο The Color of Money του Μάρτιν Σκορσέζε, άτυπο remake του The Hustler, οπου ο Νιούμαν ερμηνεύει και πάλι τον χαρακτήρα του “Fast” Έντι Φέλσον.

Το 1994 βλέπουμε τον Νιούμαν σε διπλό ταμπλό, στο Nobody’s Fool του Ρόμπερτ Μπέντον και στο Hudsucker Proxy των αδερφών Κοέν, το 2002 είναι δεσποτικός στο Road to Perdition του Σαμ Μέντες, κερδίζοντας την τελευταία του οσκαρική υποψηφιότητα, ενώ το 2006 δανείζει τη φωνή του στο Cars (διόλου τυχαία θα έλεγε κανείς, μιας και ήταν ανέκαθεν λάτρης των αγωνιστικών αυτοκινήτων). Ξεχωριστή μνεία οφείλει, φυσικά, να γίνει στις συνεργασίες του Νιούμαν με τον έρωτα της ζωής του, την Τζοάν Γούντγουορντ, με αφετηρία το εξαιρετικό The Long, Hot Summer (1958) του Μάρτιν Ριτ, το οποίο αντλεί έμπνευση από τρία διαφορετικά συγγραφικά έργα του Ουίλιαμ Φόκνερ. Οι Νιούμαν-Γούντγουορντ συνέθεσαν ένα από τα πιο sweetheart couples στην ιστορία του Χόλιγουντ και συμπρωταγωνίστησαν σε πολλές ταινίες, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζουμε το The Drowning Pool του Στιούαρτ Ρόζενμπεργκ και το Mr. and Mrs.

Miller (1990) του Τζέιμς Άιβορι, καθώς και το τηλεοπτικό Empire Falls (2005) του HBO, που απέφερε στον Νιούμαν Χρυσή Σφαίρα και βραβείο Emmy. O Νιούμαν πέρασε επίσης επτά φορές πίσω από την κάμερα, με κορωνίδα της σκηνοθετικής του πορείας το Rachel, Rachel (1968), με πρωταγωνίστρια την Γούντγουορντ, που βρέθηκε υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και του απέφερε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους