Διαβάζοντας για την πίεση που δέχτηκε ο Μαζωνάκης ώστε να προβεί στις ιατρικές πράξεις που τελικά του στέρησαν τη ζωή, μου έρχεται μια ανακατωσούρα και θυμάμαι τη δική μου εμπειρία, τότε που δέχτηκα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν έμεινα έγκυος στον γιο μου, ήμουν σε μια ηλικία από αυτές που θεωρούνται όχι ιδανικές για να κάνει κανείς το πρώτο του παιδί.

Υπάρχουν κάποιοι δείκτες σε μια εξέταση αίματος, ώστε να υπολογιστούν οι πιθανότητες να γεννηθεί ένα παιδί με σύνδρομο Down.

Λόγω της ηλικίας μου και διαφόρων άλλων παραγόντων, οι πιθανότητες που προέκυπταν για τον γιο μου ήταν αρκετά υψηλές.

Μου ανακοινώνει ο τότε γυναικολόγος μου τα αποτελέσματα με στόμφο.

Του λέω: «ΟΚ, εντάξει.

Υπάρχουν αυτές οι πιθανότητες, αλλά εγώ δεν θα κάνω αμνιοπαρακέντηση γι’ αυτόν τον λόγο, γιατί έχω μια δύσκολη εγκυμοσύνη και δεν θέλω να τη ρισκάρω για κανέναν λόγο». Επιμένει ο γιατρός.

Επιμένει με έναν τρόπο που δεν είχε κανένα δικαίωμα να κάνει.

Σκέφτομαι, λοιπόν, και τον ρωτάω: «Μπορείτε να μου πείτε ποιο είναι το ποσοστό πιθανότητας να πάει στραβά η αμνιοπαρακέντηση και να χάσω το παιδί; Από τη στιγμή που έχω και μία επιβαρυμένη εγκυμοσύνη». Μου δίνει ένα ποσοστό που ήταν πάνω-κάτω σαν το ποσοστό που υπήρχε για να γεννηθεί το παιδί με σύνδρομο Down.

Εκεί φουντώνω και του λέω: «ΟΚ. Τότε γιατί να το κάνω, αφού τα ποσοστά είναι πάνω-κάτω τα ίδια;» «Ναι, αλλά το ένα είναι η πιθανότητα να βγει το παιδί με σύνδρομο Down». «Ναι, αλλά», του απαντάω, «το άλλο είναι η πιθανότητα να μη γεννηθεί ποτέ το παιδί αυτό που θέλω». «Ναι, εντάξει, μπορεί να μη γεννηθεί ποτέ το παιδί, αλλά αν βγει με σύνδρομο Down…» «Ναι, αλλά αν δεν γεννηθεί ποτέ το παιδί;» Και επέμενε.

Επέμενε, μέχρι που κάποια στιγμή χτυπάω το χέρι μου στο τραπέζι και του λέω: «Εγώ αυτή την εξέταση δεν θα την κάνω.

Και αν βγει το παιδί με σύνδρομο Down, θα το αγαπάω και θα είναι το παιδάκι μου». Προσπάθησε, φυσικά, να πάρει με το μέρος του και τον τότε σύντροφό μου, τον πατέρα του γιου μου, ο οποίος ήταν κάθετος: «Αυτή είναι η απόφαση της Μαρίας και δεν το συζητάμε». Αρχίζει τότε ο γιατρός να το γυρίζει σε μια άλλη προσέγγιση: «Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να μεγαλώσεις ένα παιδί με σύνδρομο Down; Ξέρεις πόσο δύσκολα θα είναι τα πράγματα;» Φυσικά, είχε ένα εργαστήριο έτοιμο, από το οποίο έπαιρνε μίζα, και θα με έστελνε να κάνω την εξέταση.

Εγώ, πλέον σχεδόν χάνοντας την ψυχραιμία μου, του λέω: «Δεν με ενδιαφέρει πόσο δύσκολο είναι.

Θα φύγω, αν βγει το παιδί με σύνδρομο Down, και θα πάω στη Νορβηγία, όπου δεν είναι το ίδιο δύσκολο να μεγαλώσεις ένα παιδί με ειδικές ανάγκες». Βλέποντας, φυσικά, ότι ο τότε σύντροφός μου ήταν Νορβηγός, του κόπηκε η μιλιά και του τελείωσαν τα επιχειρήματα.

Σηκωθήκαμε και φύγαμε.

Δεν ξαναπάτησα ποτέ το πόδι μου στον συγκεκριμένο γιατρό.

Την εξέταση δεν την έκανα.

Το παιδί δεν βγήκε με σύνδρομο Down.

Αλλά και να έβγαινε, πάλι θα ήταν το παιδάκι μου.

Θα το αγαπούσα με όλη μου τη δύναμη.

Όμως, τις ημέρες που ήταν να γίνει η εξέταση, έπαθα μερική αποκόλληση και έμεινα με αιμορραγία στο κρεβάτι για εβδομάδες.

Αν είχα κάνει, λοιπόν, εκείνη την εξέταση, θα ερχόταν μετά από κάποιες ημέρες στο σπίτι ένα χαρτί που θα είχα πληρώσει ακριβά και θα έλεγε ότι το παιδί δεν έχει σύνδρομο Down.

Θα ήταν ένα χαρτί για ένα παιδί που εγώ θα είχα χάσει για να πάρω αυτό το χαρτί.

Ένα από τα πράγματα που με κάνουν να αισθάνομαι καλά με την απόφασή μου να έρθω στη Νορβηγία και να παραμείνω, παρά τις δυσκολίες του να ζεις σε μια χώρα μακριά από τη χώρα σου — ειδικά από τη στιγμή που πλέον έχω χωρίσει με τον Νορβηγό σύντροφό μου και αρκετές φορές έχω σκεφτεί πως ίσως θα ήταν ωραίο να ξαναγυρνούσα στην Ελλάδα —, είναι ότι ως πολίτης εδώ δεν αισθάνομαι ποτέ εμπόρευμα.

Δεν υπάρχουν εξεταστικά κέντρα από εδώ κι από εκεί, ιατρεία και γιατροί που λειτουργούν ως πλασιέ φαρμάκων και ιατρικών προϊόντων.

Δεν έχεις το αίσθημα να μπαίνεις στον γιατρό και να μην κοιτάζει ποια είναι η πάθησή σου, αλλά τι ακριβώς μπορεί να βγάλει από την πάθησή σου και τι μπορεί να σου πουλήσει.

Όλα περνάνε μέσα από τον προσωπικό σου γιατρό, ο οποίος, ναι μεν, είναι ιδιώτης, αλλά λειτουργεί μέσα σε ένα σύστημα που είναι κάτω από τον πλήρη έλεγχο του κράτους.

Η πρόσβαση στο σύστημα δεν γίνεται μέσα από γνωστούς και φακελάκια, αλλά μέσω της προτεραιοποίησης.

Μην ακούτε τις βλακείες των διαφόρων influencer.

Είναι ένα σύστημα που, σε κανένα σημείο του, δεν χάνεις την αξιοπρέπειά σου.

Προχθές έκανα μία επεμβατική εξέταση στο καινούργιο νοσοκομείο του Σταβάνγκερ χωρίς να πληρώσω ούτε μία κορόνα, λόγω frikort.

Μία εξέταση για την οποία δεν στήθηκα στα τηλέφωνα για να κλείσω ραντεβού σε κάποιο νοσοκομείο, να παρακαλώ και τελικά να καταλήγω σε ιδιωτικό εργαστήριο.

Απλά ο προσωπικός γιατρός μου, fastlege, έστειλε το αίτημα στο νοσοκομείο και μου ήρθε το μηνυματάκι στο κινητό μου με την ημέρα και την ώρα.

Πήγα στο ραντεβού μου, με δέχτηκαν την ώρα που ήταν προγραμματισμένο, χωρίς φασαρίες, φωνές στους διαδρόμους και αναμονές.

Τελείωσαν όλα με έναν εξαιρετικό και γεμάτο σεβασμό τρόπο.

Μην ακούτε αυτά που σας λένε οι υπουργοί και οι παρατρεχάμενοι.

Ξέρουν και ψεύδονται. **Συμπληρωματικό σχόλιο στο αρχικό μήνυμα:** Παρέλειψα να αναφέρω ότι η αυχενική διαφάνεια του μωρού για σύνδρομο Down είχε βγει πεντακάθαρη.

Είναι μια μη επεμβατική εξέταση, η οποία αποτελεί έναν πολύ σημαντικό ιατρικό δείκτη.

Η αιματολογική εξέταση, η οποία συνυπολογίζει και την ηλικία της μητέρας, είχε δώσει πιθανότητα 1:103 για σύνδρομο Down.

Η αμνιοπαρακέντηση, από την άλλη, έχει ποσοστό αποβολής περίπου 1:105.

Ως σκεπτόμενος άνθρωπος, για μένα αυτό ήταν κομβικό.

Δεν είχε βγει η πιθανότητα για σύνδρομο Down 1 στα 5, αλλά ίδια με την πιθανότητα αποβολής και με καθαρή αυχενική διαφάνεια, ενώ είχα απέναντί μου έναν επιθετικό γιατρό που θα έπαιρνε μίζα από το κέντρο που με έστελνε.

Αυτό έσπαγε τη σχέση εμπιστοσύνης γιατρού-ασθενούς.

Και τώρα που έχουν περάσει χρόνια, ακριβώς το ίδιο συναίσθημα στο στομάχι μου δημιουργεί η ανάμνηση εκείνου του γεγονότος.

Προσθέτω το κείμενο αυτό επειδή δεν έχω παρόμοια εμπειρία από αναρτήσεις στο Facebook, όπου τις σχολιάζουν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τον χαρακτήρα μου.

Δίνω, λοιπόν, και αυτές τις επιστημονικές πληροφορίες και παρατηρώ με ενδιαφέρον την κοινωνική συμπεριφορά.

Κάποιοι έχουν ειλικρινή απορία και αυτό το στοιχείο θα τους βοηθήσει να καταλάβουν γιατί ήμουν κάθετη.

Κάποιοι άλλοι έχουν μια απίστευτη πρεμούρα να υπερασπιστούν ένα «συστηματάκι», στο οποίο συνδέονται γιατροί με διάφορα εργαστήρια και άλλα κέντρα, με προσωπικό οικονομικό όφελος.

Και θα σας πω κάτι από τη δική μου εμπειρία: πλέον, ζώντας στη Νορβηγία και βλέποντας στην πράξη τη διαφορά, έχω καταλάβει πόσο διαφορετικό είναι να πηγαίνεις σε έναν γιατρό και να μην αναρωτιέσαι αν αυτό που σου προτείνει συνδέεται με κάποιο άλλο οικονομικό όφελος.

Να συζητάς με έναν γιατρό ο οποίος δεν έχει τη δυνατότητα να αποκομίσει επιπλέον οικονομικό όφελος από την εξέταση ή το φάρμακο που θα σου προτείνει και έχει ως μοναδικό του ενδιαφέρον εσένα, τον ασθενή του, είναι πραγματικά μια εξαιρετική διαδικασία.

Και, κυρίως, είναι ένα εξαιρετικό αίσθημα ισορροπίας ως άνθρωπος και ως ασθενής.

Ελπίζω να γνωρίζετε πόσες καισαρικές γίνονται χωρίς πραγματική ιατρική ένδειξη και σχεδόν εκβιάζοντας συναισθηματικά την έγκυο, γιατί αποτελούν στοιχείο πλουτισμού για τους γιατρούς.

Αυτό, λοιπόν, δεν μπορεί να συμβεί στη Νορβηγία, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν ιδιωτικές κλινικές για να γεννήσει μια γυναίκα.

Όλα γίνονται στο δημόσιο νοσοκομείο.

Θέλω να το μοιραστώ αυτό, γιατί αγαπώ τη χώρα μου και θα ήθελα κάποια στιγμή να μπορέσει και η Ελλάδα να λειτουργήσει με έναν αντίστοιχο τρόπο.

Στο κοινωνικό σχόλιο παίρνουμε αφορμή από συγκεκριμένα γεγονότα για να αναδείξουμε παθογένειες.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο τρόπος οργάνωσης του συστήματος υγείας στην Ελλάδα, ο οποίος μπορεί να επιτρέψει στον γιατρό να εμπορεύεται την ασθένειά σου, την αδυναμία σου, την ευάλωτη κατάστασή σου κ.λπ. Μην ξεχνάμε ότι πριν από μερικά χρόνια έγινε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί και στην Ελλάδα ένας αντίστοιχος τρόπος οργάνωσης στην υγεία, με τον προσωπικό γιατρό, ο οποίος θα προσέφερε και υπηρεσίες πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, με τις πρώτες αιματολογικές εξετάσεις κλπ και θα ήταν η πρώτη γραμμή του ασθενή.

Η εφαρμογή αυτού του συστήματος πολεμήθηκε λυσσαλέα από το ιατρικό καρτέλ της χώρας μας.

Να είστε καλά.

Καλημέρα. (Δυστυχώς, πολλά από τα σχόλια στο μήνυμά μου ανέβηκαν πριν κάνω μια πιο λεπτομερή παρουσίαση των ιατρικών δεδομένων με το συμπληρωματικό σχόλιο.

Λυπάμαι και ζητώ συγγνώμη για το γεγονός ότι κάποιοι ενδεχομένως δεν θα έκαναν το σχόλιο που έκαναν, αν είχαν όλα τα στοιχεία.

Παρόλα αυτά, θεωρώ σωστό να προσθέσω τα στοιχεία και να κρατήσω την ανάρτηση, γιατί, όσο μπορεί ο καθένας να επηρεάσει, με μικρότερο ή μεγαλύτερο τρόπο, ώστε η Ελλάδα, η χώρα που αγαπάμε, να γίνει ένα δικαιότερο και πιο αξιοπρεπές κράτος για τους πολίτες της, οφείλουμε να το κάνουμε.) Συμπληρωματικό σχόλιο Νο.2 και τελευταίο αυτή τη φορά.🙂 Δεν περίμενα ότι θα πάρει τέτοια έκταση το αρχικό σχόλιο και βλέπω με ενδιαφέρον, καθώς δεν έχω προηγούμενη εμπειρία, πώς λειτουργεί το φαινόμενο των haters στο διαδίκτυο.

Άνθρωποι που μιλάνε συμπερασματικά για έναν άνθρωπο που δεν έχουν ιδέα ποιος είναι.

Μιλάνε δηλαδή για μένα, χωρίς να ξέρουν την ποιότητά μου ως άτομο, τον βαθμό της ενσυναίσθησής μου και της κοινωνικής μου ευθύνης.

Κάποια κυρία με κατηγόρησε ότι δαιμονοποιώ τον προγεννητικό έλεγχο, ενώ εγώ είχα κάνει ένα τσουβάλι εξετάσεις και την αυχενική διαφάνεια, η οποία βγήκε καθαρή για σύνδρομο Down.

Επέλεξα να μην κάνω μία μόνο από τις εξετάσεις, η οποία ήταν παρεμβατική και είχε πολύ ψηλό ποσοστό για να οδηγήσει σε απώλεια της εγκυμοσύνης.

Όταν απευθύνθηκα στους γιατρούς του Ιπποκρατείου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης για να με παρακολουθήσουν, μου είπανε ξεκάθαρα ότι ναι, έτσι λέει η βιβλιογραφία, αλλά αφού η αυχενική είναι καθαρή, η απόφασή μου είναι απολύτως λογική.

Συμφώνησαν με την απόφαση να μην κάνω αμνιακή παρακέντηση, αφού ήδη είχα αιμορραγικά επεισόδια και μια επαπειλούμενη εγκυμοσύνη.

Σκεφτείτε, λοιπόν, αγαπητοί, ότι πέρασα τον τελευταίο μήνα της εγκυμοσύνης σε κατάκλιση στο Ιπποκράτειο λόγω σοβαρών επιπλοκών και χωρίς να έχω κάνει αμνιοπαρακέντηση.

Όσο για την κυρία που είπε ότι ο γιατρός αυτός νοιαζόταν περισσότερο για μένα και το παιδί, να σας πληροφορήσω ότι με είχε δει τρεις φορές, δεν είχα γυναικολόγο αφου είχα επιστρέψει από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, και στη δεύτερη επίσκεψη δεν θυμόταν καν το όνομά μου.

Ο συγκεκριμένος γιατρός είχε ξεπεράσει τα δικαιώματα που του έδινε το επάγγελμα και η επιστήμη του και άγγιζε τα όρια της ευγονικής.

Να είστε όλοι καλά και να μην ξεχνάτε, αγόρια και κορίτσια, ότι υπάρχει και αυτό που λέγεται κριτική σκέψη και ελεύθερη βούληση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους