Original Post

Πλήρες Κείμενο:

#ηπρότασητηςημέραςΑφού: "Ο ήλιος στα μάτια των λιονταριών" του Πάνου Δημάκη από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Καλημέρα και καλό ΣΚ Αφού.🍂🍁🍂 Σήμερα σας έρχομαι με το κοινωνικό-ιστορικό βιβλίο Σεπτεμβρίου της λέσχης μας #thess_book_buddies.

Οφείλω να ομολογήσω πως, πριν ανοίξω αυτό το βιβλίο, δεν γνώριζα την υπόθεση Τελλίνι ούτε όσα ακολούθησαν με τον βομβαρδισμό και την κατάληψη της Κέρκυρας από τους Ιταλούς το 1923.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πράγματα που αγαπώ περισσότερο στα ιστορικά μυθιστορήματα: το ότι μέσα από μια ιστορία ανθρώπων μπορείς ξαφνικά να ανακαλύψεις μια ολόκληρη ιστορική πραγματικότητα που μέχρι εκείνη τη στιγμή αγνοούσες. Ο Πάνος Δημάκης με πήρε από το χέρι και με ταξίδεψε στην Κέρκυρα του 1923.

Και τι γραφή! Λάτρεψα κάθε λέξη, κάθε επίθετο, κάθε παρομοίωση, κάθε φράση.

Είναι από εκείνες τις φορές που πιάνεις τον εαυτό σου να σταματά την ανάγνωση όχι επειδή θέλεις να την αφήσεις, αλλά επειδή θέλεις να ξαναδιαβάσεις μια πρόταση που μόλις πέρασε μπροστά από τα μάτια σου.

Κάπου μέσα στο βιβλίο γράφει: «Οι λέξεις είναι παντοδύναμες». (σελ.164).Και νομίζω πως αυτή η φράση περιγράφει υπέροχα και τη δύναμη της ίδιας της γραφής του.

Αλλά μου έμεινε και μια άλλη εικόνα.

Εκείνη του ανθρώπου που προχωρά συνεχώς προς την επόμενη κορυφή, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει πως πίσω της υπάρχει πάντα μια ακόμη πιο ψηλή.(σελ.447) Ένα υπέροχο σύμβολο για τη ζωή μας, για την αέναη προσπάθεια να φτάσουμε κάπου, να κατακτήσουμε κάτι, να προλάβουμε την επόμενη «κορυφή»… και τελικά να ξεχνάμε να κοιτάξουμε το τοπίο που ήδη διασχίσαμε.

Και μέσα σε όλα αυτά, οι ήρωες.

Θαύμασα την Αγγελίνα για την απόφαση που πήρε.

Δεν ξέρω πόσες γυναίκες θα μπορούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο εκείνη την εποχή… και, για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι σίγουρη πως θα τολμούσαν όλες ακόμη και σήμερα.

Θα ήθελα να έχω μια αδερφή σαν την Ιωάννα.

Από εκείνους τους ανθρώπους που θέλεις να ξέρεις πως, ό,τι κι αν γίνει, θα είναι εκεί.

Και χάρηκα πραγματικά με τα αδέρφια Ξιφογένη.

Γιατί μέσα από όσα έζησαν, μέσα από τις επιλογές, τις απώλειες, τις απογοητεύσεις και όλα όσα τους έφερε η ζωή, κατάφεραν τελικά να καταλάβουν τι έχει πραγματικά αξία.

Γιατί ο ήλιος μπορεί να φωτίζει τα μάτια μας και να μας γεμίζει ελπίδα.

Μπορεί όμως και να μας τυφλώσει.

Και κάπου ανάμεσα στην απληστία και την αγάπη, στη δύναμη και την αλαζονεία, στην επιθυμία και στην απώλεια, ο Πάνος Δημάκης μας θυμίζει πως η ζωή δεν είναι μόνο η κορυφή που κυνηγάμε.

Είναι και όλα όσα προσπερνάμε μέχρι να φτάσουμε εκεί.

Κι εγώ, κλείνοντας το βιβλίο, έμεινα να σκέφτομαι κάτι πολύ απλό: Μήπως τελικά, στην προσπάθειά μας να φτάσουμε στην επόμενη κορυφή, ξεχνάμε να χαρούμε αυτήν στην οποία ήδη στεκόμαστε; 🍂 Αφού ❤️📚

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους