Ο Μουρίνιο είχε μπροστά του μια ανεπανάληπτη ιστορική ευκαιρία: να επιστρέψει στο "Σαντιάγο Μπερναμπέου" όχι απλώς ως προπονητής, αλλά ως ο απόλυτος αναμορφωτής που θα έσωζε τη Ρεάλ από την εσωτερική...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αντί όμως να αδράξει αυτή την ευκαιρία και να επιβάλει τους δικούς του ποδοσφαιρικούς κανόνες, επέλεξε τον εύκολο δρόμο του συμβιβασμού, αφήνοντας την ομάδα έρμαιο των ίδιων παθογενειών που την καταστρέφουν.

Η συγκυρία ήταν ιδανική για έναν προπονητή με ισχυρή προσωπικότητα.

Ο σύλλογος βρισκόταν σε απόλυτο αποπροσανατολισμό, εγκλωβισμένος στον ξεπερασμένο μύθο του δήθεν "μετάλλου του νικητή" - ένα αφήγημα που κατέρρευσε μόλις στέρεψαν οι ατομικές αναλαμπές. Η Ρεάλ έπαψε να λειτουργεί ως ποδοσφαιρικός οργανισμός και μετατράπηκε σε ένα άναρχο άθροισμα μονάδων, όπου δύο παίκτες κάνουν ό,τι θέλουν στο χορτάρι με τις ευλογίες της διοίκησης. Ο Μουρίνιο είχε το εκτόπισμα να υψώσει ανάστημα, να αρνηθεί αυτές τις ισορροπίες και να χτίσει ένα στιβαρό αγωνιστικό μοντέλο που θα ανάγκαζε ακόμα και τον Φλορεντίνο Πέρεθ να του παραδώσει τα κλειδιά.

Αντ' αυτού, παραδόθηκε αμαχητί: - Επέμεινε σε μια ξεπερασμένη τακτική παθητικότητας, αναγκάζοντας την ομάδα να αμύνεται χαμηλά χωρίς κανέναν απολύτως λόγο. - Απέτυχε να αξιοποιήσει την κορυφαία ατομική ποιότητα του ρόστερ, μετατρέποντας προικισμένους παίκτες σε θεατές του αγώνα. - Υποτάχθηκε σε όλες τις κακές συνήθειες των αποδυτηρίων που υποτίθεται ότι ήρθε να ξεριζώσει. - Έδειξε πως δεν διαφέρει σε τίποτα από τους προκατόχους του, μένοντας έτη φωτός πίσω από σύγχρονες προπονητικές ιδέες, όπως αυτές του Αλόνσο ή ακόμη και του Αρμπελόα.

Για να καταλάβεις αν μια ομάδα λειτουργεί με αρχές σύγχρονου ποδοσφαίρου, το απόλυτο κριτήριο παραμένει η Ατλέτικο του Σιμεόνε.

Όταν μια ομάδα που παραδοσιακά αντλεί τη δύναμή της παραχωρώντας την μπάλα καταφέρνει να σου πάρει την κατοχή και να σε υποχρεώσει να περιμένεις πίσω από τη σέντρα, τότε απλώς δεν υπάρχεις τακτικά. Η Ρεάλ βρέθηκε σε ρόλο κομπάρσου απέναντι σε έναν αντίπαλο που κυκλοφορούσε με υπομονή και πάγωνε τον ρυθμό κατά το δοκούν.

Η αδυναμία άσκησης συντονισμένης πίεσης ψηλά και η ανυπαρξία σχεδίου ανάκτησης της μπάλας μαρτυρούν μια ομάδα που δεν δουλεύεται καθόλου στο τακτικό κομμάτι, αλλά επαφίεται αποκλειστικά στη μοίρα της.

Πέρα από τις ευθύνες του πάγκου, η ρίζα του κακού εντοπίζεται στη διαχείριση του υλικού. Η Ρεάλ πήρε τη χειρότερη στρατηγική απόφαση των τελευταίων ετών όταν αρνήθηκε να παραχωρήσει τον Βινίσιους έναντι ενός τεράστιου ποσού.

Το πρόβλημα δεν είναι η αδιαμφισβήτητη κλάση του Βραζιλιάνου, αλλά το γεγονός πως καμία ομάδα στον κόσμο δεν μπορεί να ισορροπήσει έχοντας ταυτόχρονα στο γήπεδο τον Βινίσιους και τον Κιλιάν Εμπαπέ.

Ακόμα κι αν παραβλέψουμε την πλήρη απροθυμία τους να μαρκάρουν και να πιέσουν στην πρώτη ζώνη άμυνας, οι συνήθειές τους συγκρούονται διαρκώς: - Ο Βινίσιους θέλει να μένει καρφωμένος στην αριστερή πτέρυγα, να συγκλίνει τραβώντας τον αντίπαλο μπακ, αλλά αρνείται να λειτουργήσει ως γωνία πάσας για τους συμπαίκτες του, απαιτώντας μονίμως την μπάλα στα πόδια για ατομικές ενέργειες. - Ο Εμπαπέ αρνείται να συμπεριφερθεί ως εσωτερικός επιθετικός με τακτικά καθήκοντα που θα βοηθήσουν την ανάπτυξη, θεωρώντας τον εαυτό του το απόλυτο σημείο αναφοράς που πρέπει να παίρνει αποφάσεις οπουδήποτε στο γήπεδο, καταστρέφοντας τη ροή των επιθέσεων. - Και οι δύο παίζουν για τα προσωπικά τους νούμερα και το θέαμα, αγνοώντας πλήρως τις αποστάσεις και την ανάγκη για γρήγορη κυκλοφορία. Η Ρεάλ έχει εγκλωβιστεί σε μια απίστευτη έπαρση που δεν της επιτρέπει να δει την πραγματικότητα.

Έχει πείσει τον εαυτό της ότι τα μεγάλα ονόματα αρκούν για να κατακτώνται τρόπαια στην Πρέμιερ Λιγκ των εντυπώσεων και στα μεγάλα ραντεβού του Τσάμπιονς Λιγκ, αρνούμενη να καταλάβει ότι το σύγχρονο ποδόσφαιρο απαιτεί αρμονία.

Μια ομάδα δεν είναι απλώς μια συλλογή από αστέρες, αλλά ένα σύνολο όπου τα επιμέρους κομμάτια πρέπει να ενώνονται για να σχηματίσουν ένα ενιαίο, λειτουργικό όλον.

Όσο στη Μαδρίτη συνεχίζουν να χαϊδεύουν εγωισμούς και να αγνοούν τη σκληρή δουλειά της τακτικής ισορροπίας, τόσο πιο γρήγορα θα βλέπουν τις σεζόν τους να χάνονται προτού καν μπουν στην τελική ευθεία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους