Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες το βράδυ φίλος που μένει στην περιοχή Άγιο Παντελεήμονα μου έστειλε ένα μήνυμα.

Δεν θα αναφέρω το όνομά του, ούτε θα τον κάνω tagged στο Facebook.

Δεν έχει άλλωστε σημασία ποιος είναι.

Σημασία έχουν αυτά που μου έγραψε και, κυρίως, το γεγονός που μου περιέγραψε.

Ενδεχομένως μέσα στη λαίλαπα της ειδησεογραφίας να περάσει στα ψιλά γράμματα για τους περισσότερους η είδηση για τις ριπές από Καλάσνικοφ μέσα σε κατοικημένη περιοχή και για το γεγονός ότι ένα δεκάχρονο κορίτσι τραυματίστηκε από σφαίρα.

Είναι εύκολο να περάσεις μια είδηση στα ψιλά όταν δεν σε αφορά γιατί μένεις μακριά από την περιοχή.

Οι άνθρωποι όμως που ζουν στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα άκουσαν τους πυροβολισμούς και αναρωτιούνται πού μπορεί να καταλήξει η επόμενη σφαίρα.

Κι όλα αυτά στο κέντρο της Αθήνας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μου περιγράφουν φίλοι που κατοικούν στο κέντρο τέτοια περιστατικά.

Περιστατικά που τείνουν να γίνουν καθημερινότητα και να υποβαθμίσουν κι άλλο μια ήδη υποβαθμισμένη περιοχή.

Καυγάδες, παραβατικότητα, φόβος.

Αυτή είναι η καθημερινότητα και την ίδια στιγμή μου είπε και ένα ακόμη γεγονός που δείχνει την υποβάθμιση.

Καπάκια υπονόμων που, όπως καταγγέλλει, ξηλώνονται για να πουληθούν για σκραπ, αφήνοντας πίσω τους ανοιχτές τρύπες και παγίδες για όποιον περπατά στον δρόμο.

Και μου έγραψε κάτι που θεωρώ πολύ πιο σοβαρό από όσο ίσως ακούγεται: «Το να συνηθίζεις την παρανομία και τον φόβο είναι ίσως το πιο λυπηρό και εξοργιστικό κομμάτι αυτής της κατάστασης». Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.

Ότι στο κέντρο της Αθήνας η παραβατικότητα κινδυνεύει να μετατραπεί σε κανονικότητα.

Και όταν το έκτακτο γίνεται καθημερινό, κάποια στιγμή σταματάμε ακόμη και να το βλέπουμε.

Το πιο τραγικό της υπόθεσης; Το Αστυνομικό Τμήμα Αγίου Παντελεήμονα βρίσκεται στη Μιχαήλ Βόδα, λίγα στενά από το σημείο όπου έπεσαν οι πυροβολισμοί με Καλάσνικοφ.

Δεν γράφω ότι η Αστυνομία δεν κάνει επιχειρήσεις στην περιοχή. Κάνει.

Και συλλήψεις έχουν γίνει και συμμορίες έχουν εξαρθρωθεί.

Το ερώτημα είναι άλλο: Πώς φτάσαμε στο σημείο ένοπλοι να ανοίγουν πυρ με Καλάσνικοφ μέσα σε μια κατοικημένη γειτονιά του κέντρου της Αθήνας και να μην υπολογίζουν κανέναν.

Και ένα δεύτερο ερώτημα : Γιατί οι άνθρωποι που ζουν στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα αισθάνονται ότι έχουν αφεθεί εντελώς μόνοι; Ο Άγιος Παντελεήμονας δεν είναι μια οποιαδήποτε περίπτωση.

Έχουμε ξαναδεί τι μπορεί να συμβεί όταν μια περιοχή αφήνεται να βυθιστεί στην ανασφάλεια, στην κοινωνική ένταση και στην αίσθηση εγκατάλειψης.

Το είδαμε πριν από δεκαπέντε και πλέον χρόνια.

Και μετά αναρωτιόμασταν γιατί ένα μέρος της κοινωνίας στράφηκε στα άκρα.

Δεν μπορείς από τη μία να λες στον πολίτη «μη στρέφεσαι στα άκρα» και από την άλλη να μην του εξασφαλίζεις το στοιχειώδες: να μπορεί να γυρίσει το βράδυ στο σπίτι του χωρίς να φοβάται μήπως βρεθεί ανάμεσα σε πυροβολισμούς.

Η ασφάλεια δεν είναι δεξιά ή αριστερή.

Δεν είναι «ακραίο» αίτημα.

Είναι υποχρέωση της Πολιτείας και δικαίωμα του πολίτη.

Ο άνθρωπος που μου έγραψε έκλεισε το μήνυμά του με μια φράση: «Θέλουμε ασφάλεια και θέλουμε τη γειτονιά μας πίσω». Δεν ζητάει κάτι παράλογο.

Ζητά το αυτονόητο . (Σημείωση: Το περιστατικό που αναφέρεται συνέβη την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2026, περίπου στις 23:50, στην οδό Αγορακρίτου 32, στον Άγιο Παντελεήμονα.

Σύμφωνα με την ΕΡΤ, τέσσερα άτομα μέσα σε αυτοκίνητο πέρασαν έξω από καφέ-μπαρ και άνοιξαν πυρ με Καλάσνικοφ προς το κατάστημα.

Από τα πυρά τραυματίστηκε στη γάμπα από θραύσμα η 10χρονη κόρη του ιδιοκτήτη αλβανικής καταγωγής, η οποία είναι εκτός κινδύνου.

Το όχημα των δραστών βρέθηκε αργότερα καμένο στον Ασπρόπυργο και στο εσωτερικό του εντοπίστηκε Καλάσνικοφ.) Γιώτα Χουλιάρα Geopolitics & Daily News

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους