Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Την Πόλυ Πάνου ενώ δεν την είχα γνωρίσει ποτέ σε βάθος πέρα από μια πολύ ευτράπελη ιστορία που έχω μαζί της από τα πρώτα χρόνια μου στον μουσικό Τύπο (θα την πω άλλη στιγμή), είχα πάει στην κηδεία της τέτοιες μέρες πριν από 13 χρόνια.

Μαζί με τον Στέλιο Βαμβακάρη, την Εβελίνα Αγγέλου, τον Κώστα Χατζηδουλή κι εκεί βρήκαμε, θυμάμαι, την Καίτη Γκρέυ, τον Γιώργο Νταλάρα, τον Γιώργο Μαργαρίτη κ.α. Λίγους μήνες πριν ήμουν στη Θεσσαλονίκη στο σπίτι του Ντίνου Χριστιανόπουλου και μιλούσαμε για εκείνη.

Δεν του άρεσε του ποιητή (καλά, και ποιος άρεσε του Χριστιανόπουλου), αφού, όπως είχε πει και στον Θωμά Κοροβίνη, "όλες αυτές σταματάνε στη Μπέλλου". Τέλος πάντων, εμένα η Πόλυ Πάνου μου άρεσε πολύ ανέκαθεν, το τραγούδισμα της που μάκραινε τις καταλήξεις των λέξεων λίγο μάγκικα λες και βάραγε ντάγκλες πάνω στο πάλκο. Θεά! Να μια 100% Ελληνίδα λαϊκή ερμηνεύτρια, δίχως προσμείξεις με άλλα είδη κλπ.

Καμία άλλη δεν μπόρεσε να πει τους στίχους "Βρε ζωή, φαρμάκια στάζεις, σε βαρέθηκα" και να νιώθει ο ακροατής ότι πράγματι η γυναίκα αυτή, η ερμηνεύτρια, έχει βαρεθεί κι έχει πια αφεθεί στις πίκρες της ζωής της.

Αιωνία η μνήμη της σπουδαίας αυτής τραγουδίστριας.

Στη φωτογραφία που τσίμπησα από διαδικτυακή σελίδα, είναι σε πρώτο πλάνο η Πόλυ Πάνου και πίσω της ο μπουζουξής και συνθέτης Χρήστος Νικολόπουλος, παιδί τότε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους