Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8 Η πόρτα που έκλεισε… και η πολύ μεγαλύτερη που άνοιξε Είχαμε περάσει την οικονομική κρίση.

Με δυσκολία, με άγχος, με ατελείωτη προσπάθεια, αλλά την είχαμε περάσει. Ο Ονειρόκοσμος είχε αντέξει.

Τα μαθήματα είχαν αρχίσει πάλι να γεμίζουν, ο κόσμος είχε επιστρέψει, εγώ συνέχιζα να ψάχνω καινούργιες τεχνικές, καινούργια υλικά, καινούργια πράγματα να φέρω στους μαθητές μου.

Και θυμάμαι να σκέφτομαι: «Εντάξει… τα δύσκολα πέρασαν.» Πού να ήξερα.

Γιατί κάπου μακριά είχε αρχίσει να ακούγεται στις ειδήσεις για έναν καινούργιο, άγνωστο ιό. Στην αρχή τον ακούγαμε σαν κάτι που συνέβαινε κάπου αλλού.

Μέχρι που άρχισε να πλησιάζει.

Θυμάμαι ακόμη ένα μάθημα Πέμπτης.

Ήμασταν μέσα στο εργαστήριο, δημιουργούσαμε και ταυτόχρονα συζητούσαμε όλα αυτά που ακούγαμε στις ειδήσεις.

Υπήρχε ανησυχία.

Υπήρχε φόβος.

Υπήρχε όμως και αυτή η αίσθηση που έχουμε πολλές φορές οι άνθρωποι ότι «εντάξει, κάτι θα γίνει και θα περάσει». Την επόμενη ημέρα μάθαμε ότι κλείνουμε.

Για δεκαπέντε ημέρες, μας είπαν.

Δεκαπέντε ημέρες.

Τόσο νομίζαμε.

Και η πόρτα του Ονειρόκοσμου έκλεισε.

Η σιωπή Δεν νομίζω ότι θα ξεχάσω ποτέ τη σιωπή του εργαστηρίου εκείνη την περίοδο.

Έμπαινα μέσα και ήταν όλα στη θέση τους.

Τα τραπέζια, οι καρέκλες, τα υλικά, τα έργα.

Μόνο οι άνθρωποι έλειπαν.

Και ξαφνικά συνειδητοποιούσα πόσο πολύ είχα συνηθίσει τις φωνές.

Τις γυναίκες που μιλούσαν όλες μαζί.

Τα γέλια.

Τις ερωτήσεις.

Τα παιδιά.

Τον θόρυβο ενός εργαστηρίου που ήταν ζωντανό.

Τώρα τίποτα. Σιωπή.

Και ήταν τρομακτική αυτή η σιωπή.

Κι όμως, θα πω κάτι που μπορεί να ακούγεται περίεργο.

Στην αρχή χάρηκα που έκλεισα.

Είχα κουραστεί τόσο πολύ όλα τα προηγούμενα χρόνια, μου είχε λείψει τόσο πολύ το σπίτι μου, η οικογένειά μου, η ηρεμία μου, που τις πρώτες ημέρες ένιωσα σαν κάποιος να μου είχε επιβάλει αυτό που εγώ δεν είχα ποτέ το κουράγιο να κάνω: Να σταματήσω.

Θυμάμαι ότι κοιμήθηκα και ξύπνησα σχεδόν ένα εικοσιτετράωρο αργότερα.

Κανείς δεν με ξύπνησε.

Με άφησαν.

Ήξεραν πόσο κουρασμένη ήμουν.

Και για λίγο απόλαυσα το σπίτι μου.

Τις βόλτες με τον Παντελή και τα σκυλιά.

Την οικογένειά μου.

Την ησυχία.

Μόνο που οι δεκαπέντε ημέρες πέρασαν.

Και μετά ήρθαν κι άλλες.

Και άλλες.

Υπήρξαν ανοίγματα, ξανακλεισίματα, περιορισμοί, φόβος.

Και κάποια στιγμή η ξεκούραση έδωσε τη θέση της στην αγωνία.

Γιατί το μαγαζί μπορεί να ήταν κλειστό, αλλά η ζωή δεν είχε σταματήσει να κοστίζει.

Το ταμείο άδειαζε. Ο Ονειρόκοσμος κλειστός.

Η δουλειά του Παντελή στην εστίαση επίσης χτυπημένη.

Και τότε άρχισε να με τρώει πάλι εκείνο το γνώριμο πράγμα. «Κάτι πρέπει να κάνω.» «Την Παρασκευή βγαίνουμε» Άρχισα να βλέπω συναδέλφους και άλλα καταστήματα να κάνουν live.

Έβγαιναν μπροστά σε μια κάμερα, παρουσίαζαν προϊόντα, δημιουργούσαν, μιλούσαν με τον κόσμο.

Και τους παρακολουθούσα.

Και ξαναπαρακολουθούσα.

Και σκεφτόμουν: «Θα μπορούσα άραγε να το κάνω κι εγώ;» Μόνο που εγώ ντρεπόμουν τρομερά την κάμερα.

Δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να στέκεται εκεί και να μιλάει σε αγνώστους.

Εκείνη την περίοδο είχε έρθει στη ζωή του Ονειρόκοσμου η Νατάσα.

Μια καινούργια πελάτισσα τότε, με την οποία είχαμε αρχίσει να επικοινωνούμε και μέσω Facebook.

Με πίεζε να το δοκιμάσω.

Κι εγώ της έλεγα: «Άσε με ακόμη καμιά εβδομάδα-δυο να βλέπω πώς το κάνουν οι άλλοι…» Και η απάντηση ήρθε χωρίς πολλές συζητήσεις: «Τι μια-δυο εβδομάδες; Την Παρασκευή βγαίνουμε.» Και βγήκαμε.

Σκέφτηκα: «Τι είχαμε, τι χάσαμε; Πέντε άνθρωποι θα μας δουν, δέκα;» Μόνο που οι άνθρωποι δεν ήταν πέντε.

Ούτε δέκα.

Ο κόσμος ήταν κλεισμένος στο σπίτι και αναζητούσε παρέα, δημιουργία, κάτι διαφορετικό από όλα όσα άκουγε καθημερινά.

Και κάπως έτσι άρχισε να μας βρίσκει.

Στο πρώτο live είχα τρομερό άγχος.

Στο δεύτερο λιγότερο.

Στο τρίτο… ήταν σαν να το έκανα όλη μου τη ζωή.

Και κάποια στιγμή το είπα και μόνη μου: «Νομίζω ότι γεννήθηκα γι' αυτό το πράγμα.» Παρασκευή σημαίνει Ονειρόκοσμος Η Νατάσα έμεινε μαζί μας για αρκετά live και με βοήθησε πολύ σε εκείνο το πρώτο βήμα.

Στην πορεία οι δρόμοι μας χώρισαν.

Όμως ό,τι κι αν έγινε αργότερα, της χρωστάω ένα ευχαριστώ.

Γιατί ήταν εκείνη που, τη στιγμή που εγώ φοβόμουν, μου είπε: «Την Παρασκευή βγαίνουμε.» Και αυτή η Παρασκευή έμελλε να μείνει. Ο Παντελής στην αρχή παρακολουθούσε από το σπίτι.

Νομίζω κι εκείνος το είχε πάρει λίγο στην πλάκα. «Άντε, κάνουμε κι αυτό…» Πού να ξέραμε! Μετά από δύο-τρία live άρχισε να έρχεται μαζί μου.

Και όταν αργότερα η Νατάσα έφυγε, ο Παντελής πήρε θέση πίσω από την κάμερα.

Τραβούσε τα πλάνα, ακολουθούσε τα χέρια μου, τα έργα, τις τεχνικές.

Μέχρι που τα κορίτσια τού έδωσαν και τίτλο: «Ο φωτορεπόρτερ της καρδιάς μας.» Η Φρόσω μπήκε στα σχόλια.

Και κάπως έτσι, κάθε Παρασκευή ήμασταν οι τρεις μας. Εγώ. Ο Παντελής. Η Φρόσω.

Στην πορεία μπήκαν διαδικτυακά στη διαχείριση η Κική και η Παρί, δύο γυναίκες που τότε δεν είχαμε γνωρίσει καν από κοντά.

Για την Παρί όμως θα μιλήσω σε άλλο κεφάλαιο.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή σου από μια οθόνη και καταλήγουν να γίνονται κάτι πολύ περισσότερο.

Μια ολόκληρη εβδομάδα δημιουργίας Και τότε συνέβη κάτι καταπληκτικό.

Χωρίς να το έχουμε οργανώσει, χωρίς να έχουμε κάνει κάποια συμφωνία μεταξύ μας, σχεδόν κάθε εργαστήριο απέκτησε τη δική του ημέρα. Άλλος Δευτέρα. Άλλος Τρίτη. Άλλος Τετάρτη.

Και ο Ονειρόκοσμος… Παρασκευή.

Ο ίδιος κόσμος πήγαινε από live σε live.

Μας παρακολουθούσε όλους.

Περίμενε κάθε ημέρα το επόμενο εργαστήριο, την επόμενη δημιουργία, την επόμενη παρέα.

Και μέσα σε μια εποχή που μας είχε αναγκάσει να απομακρυνθούμε ο ένας από τον άλλον, συνέβαινε κάτι παράξενο: ερχόμασταν πιο κοντά. Η Παρασκευή έγινε η δική μας ημέρα.

Και έμεινε.

Πέντε χρόνια μετά, με ένα μικρό διάλειμμα το καλοκαίρι, εξακολουθούμε να δίνουμε το ίδιο ραντεβού.

Παρασκευή σημαίνει Ονειρόκοσμος.

Οι άνθρωποι πίσω από την οθόνη Τα τηλέφωνα άρχισαν να χτυπούν συνεχώς.

Ο κόσμος ήθελε υλικά.

Ήθελε να δημιουργήσει μαζί μας.

Ήθελε να δοκιμάσει αυτά που έβλεπε.

Φυσικά οι παραγγελίες ήταν σημαντικές.

Τα καταστήματα έπρεπε να επιβιώσουν.

Αλλά εκείνο που με συγκινούσε περισσότερο δεν ήταν η παραγγελία.

Ήταν τα λόγια.

Άγνωστοι άνθρωποι με έπαιρναν τηλέφωνο και μου μιλούσαν με τόση αγάπη, με τόση ζεστασιά, με τόση ενθάρρυνση, που πολλές φορές δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ.

Μέχρι τότε ο Ονειρόκοσμος είχε ένα τραπέζι.

Γύρω από αυτό μπορούσαν να καθίσουν λίγοι άνθρωποι.

Ξαφνικά, γύρω από το διαδικτυακό μας τραπέζι μπορούσαν να καθίσουν διακόσιοι και τριακόσιοι.

Και τότε άρχισαν και τα πρώτα privé διαδικτυακά μαθήματα.

Κλειστές ομάδες, πιο ολοκληρωμένα έργα, περισσότερες τεχνικές, πράγματα που δεν μπορούσαμε να αναπτύξουμε σε ένα απλό live.

Και πέτυχαν.

Για έναν πολύ απλό λόγο.

Ο κόσμος μάς γνώριζε πλέον.

Είχε δει πώς δημιουργώ.

Πώς εξηγώ.

Πώς διδάσκω.

Ήξερε τι μπορούσε να περιμένει από εμένα.

Χωρίς να το καταλάβω, ο Ονειρόκοσμος είχε πάψει να περιορίζεται στη Θήβα. «Εγώ δεν σας ξέρω.

Εσείς θα έρθετε να μου μιλήσετε!» Και ύστερα ήρθε η Χειροτέχνικα.

Όσο πλησίαζε, ο κόσμος μάς ρωτούσε στα live: «Θα είστε εκεί;» Και απαντούσαμε ναι.

Θυμάμαι να λέω χαριτολογώντας στο τελευταίο live: «Εγώ όμως δεν σας γνωρίζω! Εσείς με γνωρίζετε.

Οπότε εσείς θα έρθετε να μου μιλήσετε!» Και ήρθαν.

Θεέ μου, πόσο ήρθαν! Μπήκα στη Χειροτέχνικα και ξαφνικά άρχισε να έρχεται κόσμος πάνω μου. Αγκαλιές.

Φιλιά. «Επιτέλους σε γνώρισα!» Φωτογραφίες.

Άνθρωποι από εδώ, άνθρωποι από εκεί.

Ήταν υπέροχο.

Και ταυτόχρονα τρομακτικό.

Το πρώτο μισάωρο αισθανόμουν ότι ασφυκτιούσα.

Δεν μπορούσα να καταλάβω τι είχε συμβεί.

Εγώ όλους αυτούς τους ανθρώπους δεν τους γνώριζα.

Εκείνοι όμως ένιωθαν ότι με γνώριζαν ήδη.

Με είχαν βάλει στο σπίτι τους κάθε Παρασκευή.

Εκεί γνώρισα για πρώτη φορά από κοντά και την Κική και την Παρί.

Και ο κόσμος γνώριζε ακόμη κι εκείνες από τα live και τη διαχείριση.

Εκεί γνωριστήκαμε από κοντά και με πολλούς συναδέλφους που μέχρι τότε γνωριζόμασταν κυρίως μέσα από μηνύματα και οθόνες.

Και θυμάμαι ιδιαίτερα την κυρία Σούλα.

Ήρθε με σοκολάτες.

Για να μας γλυκάνει, όπως μας είπε, επειδή εμείς της είχαμε γλυκάνει τις δύσκολες ώρες του COVID και της είχαμε κρατήσει συντροφιά.

Η κυρία Σούλα, πέντε χρόνια μετά, εξακολουθεί να είναι στην παρέα του Ονειρόκοσμου και σχεδόν σε όλα τα μαθήματά μου.

Εκεί γνώρισα ανθρώπους που μου είπαν ότι μέσα στον COVID έμαθαν για πρώτη φορά τι είναι το ντεκουπάζ.

Ότι ξεκίνησαν επειδή μας είδαν.

Ότι βρήκαν κάτι δημιουργικό για να γεμίσουν εκείνες τις δύσκολες ώρες.

Εκείνη η Χειροτέχνικα δεν έμοιαζε με καμία προηγούμενη που είχα ζήσει.

Δεν ήταν τόσο μια Χειροτέχνικα δημιουργίας.

Ήταν μια Χειροτέχνικα γνωριμίας.

Ήταν σαν να είχαμε όλοι ένα μεγάλο ραντεβού που περιμέναμε μήνες. Ο Μιχάλης και η επόμενη πόρτα Ο Μιχάλης εκείνη την περίοδο είχε τελειώσει τις σπουδές του και είχε φύγει για τον στρατό.

Μετά τον COVID δημιουργήσαμε και το πρώτο μας e-shop.

Δεν ήταν ακριβώς… ό,τι καλύτερο μας είχε συμβεί. 😄 Ο Μιχάλης, έχοντας πλέον τις γνώσεις του, το είδε και η διάγνωση ήταν περίπου: «Μαμά, αυτό το e-shop δεν κάνει.» Όταν τελείωσε τον στρατό, άρχισε να επεμβαίνει, να διορθώνει, να βελτιώνει ό,τι μπορούσε.

Και μου έλεγε κάτι που θυμάμαι μέχρι σήμερα: «Δεν χρειάζεσαι ένα e-shop που να είναι εύκολο μόνο για σένα.

Πρέπει να είναι εύκολο για τις κυρίες που μπαίνουν να κάνουν την παραγγελία τους.» Από τότε ο Μιχάλης μπήκε ενεργά στο τεχνολογικό κομμάτι του Ονειρόκοσμου.

E-shop, κλειστές ομάδες, social, τεχνικά προβλήματα.

Με την απαραίτητη γκρίνια βέβαια: «Αμάν πια, μαμά! Μάθε λίγο! Είσαι ανεπίδεκτη μαθήσεως στην τεχνολογία!» Και παρ' όλα αυτά… είναι πάντα εκεί.

Δεν ξανάνοιξα ποτέ την ίδια πόρτα Κάποτε οι περιορισμοί τελείωσαν.

Οι πόρτες άνοιξαν.

Τα δια ζώσης μαθήματα ξανάρχισαν, στην αρχή με όλες εκείνες τις προφυλάξεις που χαρακτήρισαν την εποχή.

Όμως ο κόσμος δεν επέστρεψε όπως πριν.

Άλλοι φοβόντουσαν.

Άλλοι είχαν πιεστεί οικονομικά.

Άλλοι ίσως είχαν αλλάξει συνήθειες.

Δεν ξέρω.

Ξέρω όμως κάτι άλλο.

Ούτε εγώ προσπάθησα πραγματικά να ξαναγυρίσω εκεί που ήμουν.

Και για πολύ καιρό δεν μπορούσα να εξηγήσω γιατί.

Δεν προσπάθησα να γεμίσω ξανά το εργαστήριο.

Δεν δημιούργησα καινούργια τμήματα αρχαρίων.

Όταν κάποιος με ρωτούσε, του έλεγα ευγενικά ότι τα τμήματα ήταν συμπληρωμένα και ότι θα κρατούσα το όνομά του αν άνοιγε κάποια θέση.

Αλλά κατά βάθος δεν προσπαθούσα να ανοίξω άλλη θέση.

Κράτησα τους ανθρώπους που είχαν μείνει.

Ανθρώπους που κάποιοι είναι δίπλα μου δώδεκα και δεκατρία χρόνια.

Ένα πρωινό τμήμα.

Ένα απογευματινό.

Και ιδιαίτερα με το απογευματινό, μια παρέα που με τα χρόνια έγινε οικογένεια.

Και μου αρκούσε.

Γιατί κάπου μέσα σε όλη αυτή την περιπέτεια είχα ανακαλύψει κάτι για εμένα που δεν γνώριζα.

Μου ταίριαζε περισσότερο αυτός ο καινούργιος τρόπος.

Τα live.

Τα διαδικτυακά μαθήματα.

Οι κλειστές ομάδες.

Η δυνατότητα να διδάσκω ανθρώπους που βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά.

Ήμουν πιο ήρεμη.

Πιο ελεύθερη.

Περισσότερο εγώ.

Και τότε κατάλαβα ότι μετά τον COVID δεν είχε αλλάξει απλώς ο τρόπος λειτουργίας του Ονειρόκοσμου.

Είχα αλλάξει κι εγώ.

Η πολύ μεγαλύτερη πόρτα Σήμερα, όταν σκέφτομαι εκείνη την πρώτη ημέρα που μπήκα στο άδειο εργαστήριο και άκουσα τη σιωπή του, θυμάμαι πόσο με τρόμαξε.

Νόμιζα ότι κάτι τελείωνε.

Και πράγματι κάτι τελείωνε.

Απλώς δεν ήταν ο Ονειρόκοσμος.

Ήταν μια εποχή του.

Γιατί εκείνη η πόρτα που έκλεισε με ανάγκασε να ψάξω άλλη.

Μια μικρή κάμερα άνοιξε ένα παράθυρο.

Ένα πρώτο φοβισμένο live έγινε Παρασκευή. Η Παρασκευή έγινε παρέα.

Η παρέα έγινε κοινότητα.

Και το μικρό εργαστήριο στη Θήβα άρχισε να χωράει ανθρώπους που δεν θα μπορούσαν ποτέ να καθίσουν όλοι μαζί γύρω από το τραπέζι του. Ο COVID μού στέρησε για ένα διάστημα τις φωνές του εργαστηρίου.

Μου έδωσε όμως τη δυνατότητα να ακούσω φωνές από πολύ πιο μακριά.

Και τελικά κατάλαβα κάτι που τότε, κοιτάζοντας εκείνο το άδειο εργαστήριο, δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ: Έκλεισε η πόρτα του εργαστηρίου.

Αλλά μπροστά μου άνοιξε μια πολύ, πολύ μεγαλύτερη πόρτα.

Και χωρίς να το ξέρω ακόμη… μόλις είχε αρχίσει η νέα εποχή ... «Υπήρξε ποτέ κάτι στη ζωή σας που, όταν συνέβη, νομίσατε ότι σας έκλεινε μια πόρτα… και τελικά σας άνοιξε μια πολύ μεγαλύτερη;» Γράψτε μου στα σχόλια τη δική σας ιστορία.

Όπως πάντα, μέσα από τα σχόλιά σας θα γίνει η κλήρωσή μας και ένας από εσάς θα πάρει ένα μικρό δωράκι από τον Ονειρόκοσμο. Γιατί τελικά, πίσω από κάθε κλειστή πόρτα μπορεί να κρύβεται μια καινούργια αρχή. ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους