Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα, 27 Σεπτεμβρίου 1831, δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο «μπαρμπα-Γιάννης των Ελλήνων» Δεν δολοφονήθηκε απλώς ένας κυβερνήτης.

Δολοφονήθηκε η μεγαλύτερη πολιτική δυνατότητα που είχε μπροστά του το νεογέννητο ελληνικό κράτος. Ο Καποδίστριας δεν ήταν ένας ακόμη πολιτικός της εποχής του.

Ήταν μια τεράστια ευρωπαϊκή προσωπικότητα, ένας διπλωμάτης διεθνούς κύρους, ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να είχε παραμείνει στην ασφάλεια και τη λάμψη των ευρωπαϊκών αυλών.

Αντί γι’ αυτό, επέλεξε να έρθει σε μια Ελλάδα ρημαγμένη από τον Αγώνα, διαιρεμένη, πάμφτωχη, χωρίς οργανωμένη διοίκηση και ουσιαστικά χωρίς κράτος.

Και προσπάθησε να δημιουργήσει αυτό το κράτος σχεδόν από το μηδέν.

Διοίκηση, παιδεία, οικονομία, δικαιοσύνη, στρατό, γεωργική παραγωγή, δημόσια τάξη.

Σχολεία, ιδρύματα, μέριμνα για τα ορφανά του Αγώνα, εθνικό νόμισμα.

Επιχείρησε μέσα σε ελάχιστα χρόνια να μετατρέψει τα ερείπια μιας Επανάστασης σε οργανωμένη πολιτεία.

Η ίδια η Προεδρία της Δημοκρατίας έχει περιγράψει το έργο του ως προσπάθεια δημιουργίας «εκ του μηδενός» ενός σύγχρονου Ελληνικού Κράτους.

Και ακριβώς εκεί βρίσκονταν οι λόγοι που οδήγησαν στην δολοφονία του: ότι οραματίστηκε μια Ελλάδα που θα μπορούσε να σταθεί στα δικά της πόδια.

Η δολοφονία του ήταν γι’ αυτό κάτι πολύ περισσότερο από τη δολοφονία ενός ανθρώπου.

Ήταν η βίαιη διακοπή μιας πορείας.

Ήταν μια ιστορική τομή, οι συνέπειες της οποίας, κατά τη δική μου ανάγνωση της Ιστορίας, ξεπέρασαν κατά πολύ το Ναύπλιο και το 1831.

Από εκεί και ύστερα η Ελλάδα μπήκε σε μια διαφορετική τροχιά: ξένες εξαρτήσεις, εσωτερικοί διχασμοί, κομματικοί μηχανισμοί, συγκρούσεις και ένας φαύλος κύκλος που επανεμφανίζεται με διαφορετικά πρόσωπα μέσα στις δεκαετίες.

Από τη δολοφονία του Καποδίστρια και όσα ακολούθησαν φτάσαμε, μέσα από μια μακρά ιστορική διαδρομή, στον δήθεν «Εθνάρχη» Βενιζέλο και στα εγκληματικά του λάθη που οδήγησαν στην Μικρασιατική Καταστροφή, στον Μπεναρόγια, στον Κλάρα-Βελουχιώτη στον Ζαχαριάδη και τον συμμοριτοπόλεμο και πολλές δεκαετίες αργότερα, στον Κουφοντίνα και στην τρομοκρατική βία των κομμουνιστών.

Διαφορετικές εποχές, διαφορετικές συνθήκες και διαφορετικά πρόσωπα μέσα σε μια χώρα που δεν έπαψε ποτέ να πληρώνει της συνέπειες της δολοφονίας του, μια Ελλάδα που δεν έπαψε ποτέ να πληρώνει την πολιτική βία και την αδυναμία της να αποκτήσει πραγματική ανεξαρτησία.

Και η ίδια η Μεταπολίτευση, όπως εξελίχθηκε, καθώς και η σημερινή πολιτική και οικονομική εξάρτηση της χώρας, δεν μπορούν κατά τη γνώμη μου να ιδωθούν εντελώς αποκομμένες από αυτή τη μακρά ιστορική διαδρομή.

Γιατί τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα δεν τελειώνουν τη στιγμή που συμβαίνουν.

Φανταστείτε κάποιον να πετάει μια μεγάλη πέτρα στα νερά μιας μικρής λίμνης.

Από το σημείο όπου πέφτει η πέτρα ξεκινούν ομόκεντροι κύκλοι.

Κοντά στο σημείο της πρόσκρουσης είναι ισχυροί.

Όσο απομακρύνονται γίνονται πιο αδύναμοι, αλλά συνεχίζουν να ταξιδεύουν μέχρι τις όχθες.

Κάπως έτσι λειτουργεί και η Ιστορία.

Η πέτρα είναι το γεγονός.

Οι κυματισμοί είναι οι συνέπειές του.

Και η λίμνη είναι ο ιστορικός χρόνος.

Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια σήκωσε τεράστια κύματα.

Σχεδόν δύο αιώνες αργότερα, οι κυματισμοί είναι ασφαλώς πιο αδύναμοι.

Όμως δεν είμαι καθόλου βέβαιη ότι έχουν φτάσει ακόμη στην τελευταία τους όχθη.

Και φοβάμαι ότι, πριν προλάβουν να σβήσουν, κάποιο άλλο «χέρι» ίσως είναι ήδη έτοιμο να ρίξει μια καινούργια πέτρα στη λίμνη.

Αυτή τη φορά, ίσως από άλλη πλευρά. Ιωάννης Καποδίστριας, 1776–1831.

Το φως που δεν άντεξε η εποχή του και οι εποχές που ακολούθησαν.

Ένας κυβερνήτης που δεν είδε ποτέ την Ελλάδα ως λάφυρο εξουσίας, αλλά ως χρέος, αποστολή και έργο ζωής και που, τελικά, πλήρωσε με την ίδια του τη ζωή την αφοσίωσή του σε αυτήν. Ας είναι αιωνία του η μνήμη!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους