Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Η Πλεξούδα», Λετισία Κολομπανί. Εκδόσεις Πατάκη, μετάφραση Γιάννη Στρίγκου. Δεν διάβασα την «Πλεξούδα» μόνο ως ένα μυθιστόρημα με τρεις παράλληλες ιστορίες.

Τη διάβασα ως μια υπενθύμιση ότι, όπου κι αν ζει μια γυναίκα, όποια γλώσσα κι αν μιλά, όποια θέση κι αν έχει στην κοινωνία, θα βρεθεί κάποια στιγμή αντιμέτωπη με στερεότυπα, προκαταλήψεις και την ανάγκη να αποδείξει ότι αξίζει. Η Σμίτα στην Ινδία, η Τζούλια στη Σικελία και η Σάρα στον Καναδά δεν συναντιούνται ποτέ.

Κι όμως, οι ζωές τους ενώνονται μέσα από τη δύναμη να μη συμβιβάζονται με αυτό που οι άλλοι θεωρούν προδιαγεγραμμένο.

Ίσως γι’ αυτό η «πλεξούδα» του τίτλου λειτουργεί ως κάτι περισσότερο από μια όμορφη εικόνα.

Γίνεται ο δεσμός ανάμεσα σε γυναίκες που δεν γνωρίζονται, αλλά μοιράζονται τον ίδιο αγώνα για αξιοπρέπεια και ελευθερία.

Δεν βρήκα ηρωίδες που μοιάζουν άτρωτες.

Βρήκα γυναίκες που φοβούνται, πληγώνονται, λυγίζουν, αλλά συνεχίζουν.

Και αυτή η επιλογή της Κολομπανί κάνει το βιβλίο να μοιάζει τόσο αληθινό.

Ίσως γι’ αυτό ένιωσα τόσο κοντά και στις τρεις.

Γιατί, με διαφορετικό τρόπο η καθεμία, αρνείται να δεχτεί ότι κάποιος άλλος θα αποφασίσει ποια είναι και μέχρι πού μπορεί να φτάσει.

Αυτή η άρνηση έχει κόστος.

Έχει όμως και μια βαθιά ελευθερία.

Αντιγράφω από τη σελίδα 265: «Λέει πως, ναι, σήμερα όντως βρίσκεται εδώ.

Και πως θα βρίσκεται εδώ για πολύ καιρό ακόμα.

Και με αυτή τη σκέψη χαμογελά.» Η τελευταία αυτή φράση έμεινε μαζί μου αρκετή ώρα μετά την τελευταία σελίδα.

Καλή ανάγνωση! Υ.Γ. Για όσους ισχυρίζονται πως διαβάζω βιβλία και δεν ασχολούμαι με τα μείζονα, παραθέτω ξανά τον σύνδεσμο της πολιτικής μου σελίδας στα σχόλια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους