Δωδώνη: Το Αρχαιότερο Μαντείο των Ελλήνων και η Χώρα των Σελλών!!! Στην καρδιά της Ηπείρου Στους πρόποδες του επιβλητικού όρους Τόμαρος, σε μια κοιλάδα όπου η φύση συνομιλεί με το θείο, ιδρύθηκε το...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πολύ πριν τους Δελφούς και την κυριαρχία του Απόλλωνα, η Δωδώνη υπήρξε το παλαιότερο κέντρο λατρείας και χρησμοδοσίας, ένας τόπος όπου ο άνθρωπος αναζήτησε τις απαντήσεις του σύμπαντος μέσα από τους ήχους της φύσης. Οι Σελλοί: Οι Ανυπόδητοι Ιερείς του Διός Στην καρδιά της λειτουργίας του μαντείου βρισκόταν ένα πανάρχαιο ιερατείο: οι Σελλοί (ή Ελλοί), από τους οποίους σύμφωνα με πολλούς μελετητές και αρχαίους συγγραφείς προέρχεται και το ίδιο το εθνικό όνομα Έλληνες. Οι Σελλοί ζούσαν με αυστηρούς ασκητικούς κανόνες, διατηρώντας άμεση, γήινη επαφή με τη φύση: Ανιπτόποδες: Ήταν ανυπόδητοι και δεν έπλεναν ποτέ τα πόδια τους, ώστε να διατηρούν αδιάκοπη ενεργειακή επαφή με τη Μητέρα Γη. Χαμαιεῦναι: Κοιμούνταν καταγής, πάνω στο χώμα, αντλώντας τη μυστική δύναμη και τα μηνύματα από τα βάθη του εδάφους. Η Ιερή Βελανιδιά (Φηγός) και οι Τρόποι Χρησμοδοσίας Στη Δωδώνη, ο Δίας Νάιος (ο θεός των υδάτων και της ροής) και η σύζυγός του Διώνη δεν έδιναν χρησμούς μέσω μιας εκστατικής ιέρειας σε άδυτο, αλλά μέσα από τα φυσικά στοιχεία: Το θρόισμα των φύλλων της Ιερής Φηγού: Η αιωνόβια βελανιδιά αποτελούσε το κέντρο του ιερού.

Οι ιερείς και αργότερα οι ιέρειες (οι Πελειάδες, δηλαδή περιστερές) ερμήνευαν το θρόισμα των φύλλων του δέντρου και το κελάρυσμα της ιερής πηγής στις ρίζες του. Τα Χάλκινα Λέβητα (Ηχώ της Δωδώνης): Γύρω από το ιερό δέντρο υπήρχαν τοποθετημένοι χάλκινοι τρίποδες και λέβητες τόσο κοντά μεταξύ τους, ώστε όταν ο άνεμος χτυπούσε τον έναν, ο ήχος μεταδιδόταν διαδοχικά σε όλους, δημιουργώντας έναν συνεχή μεταλλικό ήχο (γνωστό στην αρχαιότητα ως «χαλκείον Δωδωναίον»). Τα Μολύβδινα Ελάσματα: Οι απλοί πολίτες αλλά και πόλεις-κράτη χάραζαν τα ερωτήματά τους σε μικρά ελάσματα μολύβδου.

Πολλά από αυτά σώθηκαν στις ανασκαφές και αποκαλύπτουν καθημερινές αγωνίες: ερωτήσεις για υγεία, γάμο, ταξίδια, παιδιά και επαγγελματικές υποθέσεις. Οι Αρχαίες Πηγές Όμηρος – Ιλιάδα (Ραψωδία Π, στ. 233–235): Στην περίφημη προσευχή του Αχιλλέα: «Ζεῦ ἄνα, Δωδωναῖε, Πελασγικέ, τηλόθι ναίων, Δωδώνης μεδέων δυσχειμέρου, ἀμφὶ δὲ Σελλοὶ σοὶ ναίουσ' ὑποφῆται, ἀνιπτόποδες, χαμαιεῦναι...» (Δία βασιλιά, Δωδωναίε, Πελασγικέ, που κατοικείς μακριά, κυβερνήτη της βαρυχείμωνης Δωδώνης, και γύρω σου ζουν οι Σελλοί, οι ερμηνευτές σου, με άπλυτα πόδια, που κοιμούνται χάμω...) Ηρόδοτος – Ιστορίαι (Βιβλίο Β', Ευτέρπη, 52–58): Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι η Δωδώνη ήταν το αρχαιότερο μαντείο του ελλαδικού χώρου και καταγράφει τον μύθο των δύο μαύρων περιστεριών που πέταξαν από τη Θήβα της Αιγύπτου: το ένα έφτασε στη Λιβύη (μαντείο Άμμωνος) και το άλλο στη Δωδώνη, όπου κάθισε σε μια βελανιδιά και μίλησε με ανθρώπινη φωνή, ορίζοντας να ιδρυθεί εκεί μαντείο του Διός.

Στράβων – Γεωγραφικά (Βιβλίο Ζ', 7.10 & 7.12): Περιγράφει τη γεωγραφία της περιοχής, τη λατρεία της Διώνης και τη λειτουργία των χάλκινων λεβήτων που παρήγαγαν τον περίφημο ήχο.

Αριστοτέλης – Μετεωρολογικά (1.14, 352a): Αναφέρει την περιοχή γύρω από τη Δωδώνη και τον ποταμό Αχελώο ως την αρχαία «Ελλάδα», σημειώνοντας ότι εκεί κατοικούσαν οι Σελλοί, οι οποίοι τότε ονομάζονταν Γραικοί και τώρα Έλληνες.

Παυσανίας – Ελλάδος Περιήγησις (Αττικά, 17.5): Αναφέρεται στην ιερότητα της φηγού της Δωδώνης ως το αρχαιότερο δέντρο μαντείας στον ελληνικό κόσμο. Η Δωδώνη παραμένει διαχρονικό σύμβολο της αρχαίας ελληνικής πνευματικότητας και της βαθιάς σύνδεσης του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον.

Το επιβλητικό αρχαίο θέατρο, χτισμένο επί βασιλείας του Πύρρου, στέκει σήμερα μάρτυρας του μεγαλείου ενός τόπου όπου γεννήθηκαν οι πρώτες φωνές της ελληνικής ιστορίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους