Τον χειμώνα του 2020 βυθισμένη η Ευρώπη στον Covid, όταν ζούσαμε τον μεγάλο πόνο με τις εκατόμβες νεκρών, κυρίως ηλικιωμένων, όταν οι Υγειονομικοί αναγκάζονταν να επιλέγουν, όταν είδαμε αμέτρητες...

Πλήρες Κείμενο:

Τον χειμώνα του 2020 βυθισμένη η Ευρώπη στον Covid, όταν ζούσαμε τον μεγάλο πόνο με τις εκατόμβες νεκρών, κυρίως ηλικιωμένων, όταν οι Υγειονομικοί αναγκάζονταν να επιλέγουν, όταν είδαμε αμέτρητες πλαστικές θήκες με νεκρούς στην Ιταλία, στοιβαγμένους σε φορτηγά ψυγεία επειδή δεν προλάβαιναν να τους θάψουν, ήρθαν στην σκέψη μου εικόνες από το τεράστιο έγκλημα και την φρίκη που είχε συμβεί το 1994 σε Ρουάντα Μπουρούντι. Ο Μπούτρος Γκάλι σε εκκλήσεις βοήθειας του Καναδού στρατιωτικού επικεφαλής του στρατού UN είχε κωφεύσει και πει το αμίμητο ότι υπάρχουν ορφανές εμπόλεμες κρίσεις.

Δεν γράφω όμως τίποτα απ όσα σκέφτομαι για τον Γενικό Γραμματέα ΟΗΕ, ούτε για τον μετέπειτα Αντόνιο Γκουτιέρες από σεβασμό στον θεσμό.

Μπορεί το Συμβούλιο Ασφαλείας ΟΗΕ να είναι διαχρονικά ένα πεδίο ανταλλαγών μικρομέγαλων γελοίων και εγκληματικών παρτίδων Αμπάριζας και Αμάδων, αλλά ο Κόσμος χρειάζεται θεσμούς όπως ΚΤΕ/ΟΗΕ.

Αλίμονο μας αν καταργούσαμε αυτά που μας κρατούν σε κάποια ισορροπία διεθνών σχέσεων.

Κοιτάζοντας δίπλα στον Μπούτρος Γκάλι βλέπω τον Πρόεδρο πλανητάρχη Μπιλ Κλίντον.

Εξαιρετικός ο Μ. Κλίντον για τις ΗΠΑ, ένα μικρό σκανδαλάκι με το μπλε φόρεμα της Μόνικας δεν κούνησε φρύδι εντός.

Εκτός όμως, ο Δημοκρατικός Μπιλ Κλίντον σφύριζε αδιάφορα είτε στα αυτιά ερωμένης και συζύγου, είτε μέσα από το σαξόφωνό του, ενώ οι χίλιες λίμνες και οι πράσινοι λόφοι εκεί κάτω γίνονταν όλα κόκκινα.

Και όχι μόνον εκεί κάτω, ο κος Κλίντον υπήρξε τραγικά δραστήριος σε διεθνείς πολέμους και κρίσεις, πάντα προς το χειρότερο όμως.

Προχθές υποδέχθηκα Γάλλο που σε απάντηση μου για τον Εμ. Μακρόν, πόσο δημοφιλής και φίλος για την χώρα μας είναι, ανταπάντησε: τότε αφού δεν μπορεί να πάει για 3η θητεία, πάρτε τον εσείς, εμείς θα ψηφίσουμε Μελανσόν.

Χαμογέλασα αναλογιζόμενη ότι κάποια μαθήματα τα παίρνεις μόνον μέσα από προσωπικά βιώματα, ακόμα και όταν απορείς με τις αντοχές του διπλανού σου.

Βέβαια από μια άλλη άποψη ο Μελανσόν δεν μπαίνει σε σύγκριση με τον Κουτσούμπα που τραγούδησε έστω και παράφωνα δίπλα του κάτι ακατάληπτο σε ρυθμό και γλώσσα, υψώνοντας μια γροθιά σφιγμένη στο Rolex.

Είναι μορφωμένος, καλλιεργημένος και έξυπνος αλλά από την άλλη δεν έχει την μούσα του Βουνού και του Λόγγου ντυμένη σε κουρέλια Dolce να ωρύεται στο φεστιβάλ της ΚΝΕ.

Ας μείνουμε στον Μανού που υποδέχτηκε τον Πάπα με τιμές και δόξες που αρμόζουν στον ηγέτη της Καθολικής Εκκλησίας, αλλά που μέσα στα πλαίσια του διαχωρισμού κράτους εκκλησίας δεν θα παρακολουθήσει την λειτουργία του, ενώ έδειξε να συγκατατίθεται με τον φόβο του για την ταχεία εξέλιξη της ΑΙ. Δεν θα κρίνω ούτε τον θεσμό του Πάπα, μολονότι γνωρίζω πολλά από το παρελθόν της Καθολικής Εκκλησίας, ούτε την Γαλλική Δημοκρατία και την ΕΕ. Είναι θεσμοί και ναι μεν οι θεσμοί κάνουν λάθη, αλλά δεν καταργούνται.

Τους χρειαζόμαστε για την Δημοκρατία, την ευμάρεια των κυρίαρχων κρατών, τις διεθνείς κρίσεις και ισορροπίες, ακόμα και για να παίζουν θέατρο οι ηγέτες που συναντιούνται και παίζουν το secret Santa με φρικώδεις δημιουργίες και πλαστικοποιημένες συζύγους.

Αν όμως θέλουμε να ζούμε σε κάποια ισορροπία πορείας ζωής οφείλουμε να ξέρουμε και να θυμόμαστε.

Δεν γίνεται να μην νοιάζομαι που η ΑΙ δημιουργεί και μπουκώνει τους αδαείς με εικόνες δήθεν γενοκτονίας, αδαείς που δεν διάβασαν ποτέ και δεν ενημερώθηκαν για περιοχές ολόκληρες του πλανήτη και της Μέσης Ανατολής ειδικότερα, που δεν κοίταξαν αυτό που είναι μπροστά τους, που ασυνείδητα και εμπαθώς υποστηρίζουν θέσεις κατά της πατρίδας τους και ψέματα που βγάζουν μάτι, πανηλίθιους εγκληματίες που ετοιμάζουν στις 7/10 ημέρα σφαγής των Ισραηλινών από τους Χαμασίτες πορεία και εκδήλωση διαμαρτυρίας επειδή δεν κάθισαν όλοι οι Ισραηλινοί να τους σφάξουν και αυτό ερμηνεύεται ως ημέρα επέτειος εισβολής στην Γάζα.

Γενοκτονία συμπολίτες είναι αυτό που έγινε σε Ρουάντα Μπουρούντι, τριάντα χρόνια πριν, όταν 500.000 γυναίκες και κορίτσια των Τούτσι βιάστηκαν και μακελεύτηκαν από τις μασέτες των Χούτου, όταν όλος ο πλανήτης κοιτούσε αλλού, όταν στα φεστιβάλ και στα Όσκαρ ουδείς έβγαλε άχνα, όταν 1.500.000 άνθρωποι σφαγιάσθηκαν και οι πλαστικές τσάντες με τα πτώματα έφταναν στο άπειρο.

Συνεχίζουμε στα δικά μας, με επερχόμενες εκλογές σε διάφορες μεριές της Ευρώπης και τα δύο τόσο όμοια μεταξύ τους άκρα να συνεργάζονται κρυφά και ωραία. Η φωτογραφία είναι από την πραγματική και εκτός ΑΙ γενοκτονία σε Ρουάντα Μπουρούντι το 1994

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους