Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Σωτήρης Μαυρομίχαλος δεν είναι μόνο ο προπονητής της ομάδας ποδοσφαίρου ακρωτηριασμένων του Παναθηναϊκού.

Είναι και καλός φίλος.

Μια μέρα, λοιπόν, μου εκφράζει το εξής παράπονο: «το άθλημά μας βρίσκεται πολύ πίσω, δεν υπάρχουν ομάδες, δεν υπάρχουν αθλητές, δεν υπάρχει τίποτα.

Όλα είναι σε βρεφικό στάδιο». Του εξήγησα ότι αυτό κανονικά θα ήταν ευχής έργον. «Μακάρι κάποτε να λιγοστέψουν τόσο πολύ οι άνθρωποι που χάνουν ένα άκρο τους από ασθένειες και δυστυχήματα, ώστε να δυσκολεύεσαι ακόμη περισσότερο να βρεις παίκτες», του απάντησα.

Δεν ξέρω αν το σκεπτικό μου παραήταν αφελές ή ουτοπικό, αλλά πάνω-κάτω καταλάβατε με ποια δεδομένα καλείται να δουλέψει ένας προπονητής όπως ο Σωτήρης, στον οποίον ο κλήρος έλαχε να γίνει ο πρώτος άνθρωπος που θα κοουτσάρει ελληνική ομάδα –τον πρωταθλητή Ελλάδας, Παναθηναϊκό– σε επίσημη διεθνή διοργάνωση (Conference League). Απέναντι σε επαγγελματίες ποδοσφαιριστές από τη Ρουμανία, τη Σκωτία και το Ισραήλ, οι παικταράδες του με το τριφύλλι στο μέρος της καρδιάς έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν.

Και αυτό φτάνει.

Ο εικονιζόμενος είναι ο Δημήτρης Αγριανίτης, το «10 το καλό» του Παναθηναϊκού μας.

Στα αποδυτήρια του γηπέδου της Στεάουα Βουκουρεστίου (όπου πραγματοποιήθηκαν οι αγώνες) χορεύει ζεϊμπέκικο –και χορεύει καλά– τις «Ώρες μικρές» του Γιώργου Μαζωνάκη.

Με ένα πόδι.

Κάποιος λάτρης της στατιστικής, τώρα, θα αναρωτηθεί αν ο Παναθηναϊκός του Σωτήρη Μαυρομίχαλου πέτυχε κάποια νίκη, στην παρθενική του ευρωπαϊκή παρουσία.

Άνθρωποι με ένα πόδι ή με ένα χέρι, άνθρωποι που υπό άλλες συνθήκες το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον θα τους ανάγκαζε σε αθλητική απομόνωση, παίζουν μπάλα, χαίρονται, τραγουδούν, χορεύουν.

Μετατρέποντας έτσι «ώρες μικρές» σε στιγμές μεγάλες. Και αξέχαστες. Αυτή είναι η νίκη τους. Και δεν καταγράφεται σε κανένα φύλλο αγώνα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους