Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία και σκέφτομαι πόσα πράγματα χωράει μια στιγμή που τότε δεν ξέραμε ότι κάποτε θα γίνει ανάμνηση.

Η θεία μου, στους αρραβώνες της, κι εγώ δίπλα της, μια 13χρονη ψιλόλιγνη, με τα μαλλιά τόσο κοντά — μαλλιά κοντά που νομίζω δεν ξαναειχα ποτέ από τότε.

Είχαμε δώδεκα χρόνια διαφορά.

Ήταν η θεία μου, αλλά για μένα ήταν κάτι ανάμεσα σε θεία και αδελφή.

Κι η μαμά… για εκείνη δεν ήταν μόνο η αδελφή της.

Είχε μέσα της κάτι από μάνα.

Είχαν 20 χρόνια διαφορά.

Και για τη μαμά η θεία μου ήταν κάτι ανάμεσα σε αδελφή και κόρη.

Και κάπου ανάμεσα σε όλες αυτές τις σχέσεις, ήμουν κι εγώ — η ανιψιά που την ένιωθε κάποιες φορές σαν αδελφή, σαν την αδελφή που δεν είχε.

Ίσως να μην το είχαμε ποτέ βάλει σε λέξεις.

Ίσως ούτε να χρειαζόταν.

Μόνο που, εκείνες τις λίγες μέρες που περάσαμε μαζί στο εξοχικό της θείας μου, και μετά το χαμό της μαμας το αναζητήσαμε.

Μιλήσαμε γι’ αυτό.

Ψάξαμε η καθεμία τη θέση της μέσα σε αυτή την παράξενη, όμορφη οικογένεια…Προσπαθήσαμε να καταλάβουμε τι ήμασταν η μία για την άλλη και τι ήταν τελικά αυτή η αγάπη που δεν χωρούσε εύκολα στους τίτλους «θεία», «αδελφή», «ανιψιά», «μάνα». Και ίσως εκεί, στο εξοχικό της -στη Χιλή που σας ξεγέλασε-, καταλάβαμε κάτι απλό· πως μερικοί άνθρωποι δεν χωράνε σε έναν ρόλο.

Χωράνε σε μια ζωή.

Σήμερα κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία και θα ήθελα να μπορούσα να πω ξανά στη θεία μου όλα όσα ψάχναμε να καταλάβουμε.

Να της πω πως, ό,τι κι αν ήμουν εγώ για εκείνη, εκείνη ήταν για μένα ένα πολύ ξεχωριστό κομμάτι της ζωής μου και ιδιαίτερα της εφηβείας μου.

Και πως η μαμά, εκείνη κι εγώ είχαμε έναν δικό μας τρόπο να είμαστε οικογένεια.

Μπορεί να μην προλάβαμε να βρούμε όλες τις λέξεις.

Αλλά ίσως τελικά δεν τις χρειαστήκαμε.

Γιατί κάποιες σχέσεις δεν εξηγούνται.

Απλώς υπάρχουν. Και μένουν. Όπως αυτή η φωτογραφία. Όπως εκείνες οι λίγες μέρες στο εξοχικό της στη Χιλή!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους