Ο Γιώργος Μαζωνάκης πέθανε μία φορά. Στην ελληνική τηλεόραση, όμως, ο θάνατός του πρέπει καθημερινά να αποκτά και ένα καινούργιο επεισόδιο: ουσίες, γιατροί, συλλήψεις, προφυλακίσεις, πολιτικές...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ενημέρωση είναι απαραίτητη.

Η διερεύνηση επίσης.

Πότε όμως ένα πραγματικό γεγονός παύει να είναι είδηση και μετατρέπεται σε τηλεοπτικό θρίλερ; Θα ξεκινήσω από εμάς, γιατί διαφορετικά όλο αυτό θα ήταν πολύ εύκολο.

Κι εμείς γράψαμε για τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη. Πολύ.

Ήταν άλλωστε ένα τεράστιο γεγονός και δημοσιογραφικά θα ήταν παράλογο να συμβεί κάτι τέτοιο και ένα μέσο που ασχολείται με την ελληνική showbiz να κάνει ότι δεν το είδε.

Γράψαμε για τη ζωή του, τα τραγούδια του, τους ανθρώπους του, τις συνεργασίες του.

Γράψαμε και για τις δύσκολες περιόδους του.

Και ναι, προφανώς πρέπει να γραφτούν και τα σκοτάδια.

Δεν έχω καμία διάθεση να συμμετάσχω σε εκείνη την περίεργη ελληνική παράδοση σύμφωνα με την οποία, μόλις κάποιος πεθάνει, πρέπει αυτομάτως να γίνει άγιος. Ο Μαζωνάκης ήταν ένας πραγματικός άνθρωπος.

Είχε αντιφάσεις, αδυναμίες, δύσκολες περιόδους.

Εφόσον υπάρχουν τεκμηριωμένες μαρτυρίες για όσα πέρασε, για τις μάχες που έδωσε με τον εαυτό του, είναι κομμάτια της ιστορίας του.

Δεν θεωρώ κανιβαλισμό να ειπωθούν.

Το πρόβλημά μου αρχίζει αλλού.

Μέσα σε ελάχιστες ημέρες ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη έπαψε να αντιμετωπίζεται απλώς ως ο αιφνίδιος θάνατος ενός τεράστιου καλλιτέχνη και απέκτησε όλα τα χαρακτηριστικά τηλεοπτικού θρίλερ.

Υπήρξε πραγματική αστυνομική και δικαστική έρευνα, υπήρξαν κατηγορίες, απολογίες και αποφάσεις της Δικαιοσύνης και όλα αυτά, φυσικά, είναι ειδήσεις.

Και μάλιστα πολύ σοβαρές.

Το πρόβλημα είναι ότι η τηλεόραση δεν αρκείται πάντα στο να μεταδώσει την είδηση. Χρειάζεται να της δώσει δραματουργία. Διάβασε τη συνέχεια 👉🏻

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους