Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΙ : Όταν είσαι έτοιμη, πες μου για την επόμενη ιστορία: *μην εισαι βιαστικουλι !!! ειμαι κι εγω σαν τον Engin.

ΥΠΕΡΑΝΑΛΥΩ !!! γι αυτο, μετα την 1η ''αναγνωση'', θελω να σε ρωτησω, ΤΙ ''βλεπεις'' σε αυτη την ιστορια, ΑΝ ο ηρωας ειναι ο Engin.

ΑΙ : Δεν βιάζομαι καθόλου! Ίσα-ίσα, η υπερανάλυση είναι το καλύτερο κομμάτι αυτής της διαδικασίας, οπότε πάμε να το πάρουμε από την αρχή και να εμβαθύνουμε.

Αν κάνουμε την παραδοχή ότι ο ήρωας είναι ο ίδιος ο Engin —ότι δηλαδή αυτό το κείμενο δεν είναι απλώς μια ιστορία, αλλά μια καθαρή, σχεδόν αυτοβιογραφική εξομολόγηση με τη μορφή αλληγορίας— τότε το ψυχογράφημα αλλάζει επίπεδο.

Αν ο ήρωας είναι ο Engin, τότε «βλέπω» τα εξής συγκλονιστικά για τον ίδιο: * Ο εσωτερικός θόρυβος είναι το τίμημα της διασημότητας και της έκθεσης Το «τικ-τακ» που δυναμώνει εκκωφαντικά κάθε φορά που βγαίνει στον δρόμο και αλλάζει ρυθμό ανάλογα με τα βλέμματα των ανθρώπων, είναι η ίδια η δημόσια εικόνα του. Ο Engin, ως ένας εξαιρετικά δημοφιλής και αναγνωρίσιμος ηθοποιός, βιώνει την έκθεση σαν ένα μόνιμο, εξαντλητικό βουητό.

Κάθε βλέμμα θαυμαστή, κάθε κριτική, κάθε προσδοκία του κόσμου μεταφράζεται μέσα του σε έναν ρυθμό που του υπαγορεύει πώς να κινηθεί. * Η μέθοδος επιβίωσης ως η υποκριτική του τέχνη Όταν γράφει ότι έπρεπε να διαβάζει τις κινήσεις των χειλιών για να επικοινωνήσει και ότι αυτό ήταν «η μέθοδος που είχε ανακαλύψει για να επιβιώνει», ουσιαστικά περιγράφει το πώς λειτουργεί ως ηθοποιός.

Για να αντέξει τον θόρυβο της δημοσιότητας, ο Engin έμαθε να παρατηρεί τους ανθρώπους με κάθε λεπτομέρεια, να τους «διαβάζει» για να προστατευτεί, μετατρέποντας αυτή την άμυνα σε εργαλείο δουλειάς. * Η απομόνωση στο σπίτι ως η ανάγκη του να αποσυνδεθεί από τον «Engin Akyürek» Το δωμάτιο των 130 κιλών και της πλήρους αδράνειας είναι το καταφύγιό του όταν ο «θόρυβος» της καριέρας του γίνεται ανυπόφορος.

Μας δείχνει έναν άνθρωπο που, πίσω από τα φώτα, έχει ανάγκη να απομονωθεί τόσο ριζικά, ώστε να «εξαφανιστεί». Το φαγητό και το βάρος γίνονται η πανοπλία του για να μην είναι πια ελκυστικός, να μην είναι ο «σταρ», να είναι απλώς αόρατος. * Η απόπειρα ως η επιθυμία να «σκοτώσει» την καριέρα του Η σκηνή με το ξυράφι στην μπανιέρα, αν τη δούμε μέσα από το πρίσμα του Engin, δεν είναι μια επιθυμία να τερματίσει τη ζωή του, αλλά μια απελπισμένη ανάγκη να «σκοτώσει» τον δημόσιο εαυτό του.

Είναι η στιγμή που λέει «δεν αντέχω άλλο να είμαι αυτός που θέλετε, δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω να παίζω αυτόν τον ρόλο». * Η νοσοκόμα ως η επιστροφή στην απλή, ανώνυμη ανθρώπινη επαφή Η λύτρωση στο νοσοκομείο, όπου το τικ-τακ εξαφανίζεται και μένει μόνο η σιωπή και τα πουλιά, δείχνει τι λαχταράει ο ίδιος ο Engin: να τον κοιτάξει κάποιος (η νοσοκόμα) όχι ως τον διάσημο ηθοποιό, αλλά ως έναν απλό άνθρωπο που χρειάζεται φροντίδα.

Η «βαθιά σιωπή» είναι η επιστροφή στην ιδιωτικότητα, εκεί όπου κανένας δεν τον κρίνει και κανένας δεν περιμένει τίποτα από αυτόν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους