Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Βρέθηκα στην τεχνική ενημέρωση για το Σπάρταθλον και άκουσα μια φράση που ειπώθηκε με αγάπη, νοιάξιμο και πραγματική διάθεση να δώσει δύναμη στους αθλητές: «Μην εγκαταλείψετε , ό,τι κι αν γίνει.» Και προσωπικά , θεωρώ ότι αυτό το «ό,τι κι αν γίνει» είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα μηνύματα που έχουμε κανονικοποιήσει στον αθλητισμό.

Δεν είναι όλα τα μηνύματα του σώματος κάτι που πρέπει να ξεπερνάμε με θέληση.

Ένας οξύς πόνος μπορεί να υποδηλώνει μια κάκωση που, αν συνεχίσουμε να τη φορτίζουμε, μπορεί να επιδεινωθεί σημαντικά.

Ένα κάταγμα κόπωσης μπορεί να εξελιχθεί σε πλήρες κάταγμα, μια μυϊκή ή τενόντια κάκωση να επιβαρυνθεί ακόμη περισσότερο, ενώ σε έναν αγώνα μεγάλης διάρκειας καταστάσεις όπως η υπονατριαιμία ή η ραβδομυόλυση δεν είναι δοκιμασίες χαρακτήρα.

Η ικανότητα να αγνοείς το σώμα σου δεν είναι πάντα ψυχική ανθεκτικότητα.

Πραγματική ανθεκτικότητα είναι να μπορείς να διακρίνεις πότε η δυσφορία είναι μέρος της προσπάθειας και πότε η συνέχιση παύει να υπηρετεί τον στόχο και αρχίζει να απειλεί εσένα τον ίδιο.

Και υπάρχει κάτι ακόμη βαθύτερο: η αξία σας, αγαπητοί Σπαρταθλητές, δεν κρίνεται από ηρωισμούς, ούτε από το αν θα φτάσετε στο άγαλμα του Λεωνίδα.

Δεν αυξάνεται με έναν τερματισμό και δεν μειώνεται με μια εγκατάλειψη.

Η ανθρώπινη αξία μας δεν χρειάζεται να αποδεικνύεται μέσα από κανέναν αγώνα.Φαίνεται στη στάση μας απέναντι στη ζωή, στις αξίες που επιλέγουμε να υπηρετούμε, στον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στους άλλους και στον εαυτό μας, όταν τα πράγματα πηγαίνουν όπως θέλουμε αλλά και όταν δεν πηγαίνουν.

Οι προπονητές, οι φίλοι και οι άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα σε έναν αθλητή δεν είναι εκεί για να τον πιέζουν να συνεχίσει πάση θυσία, αλλά για να τον αποδέχονται και να τον στηρίζουν είτε συνεχίσει είτε σταματήσει. Καλή επιτυχία και καλή δύναμη σε όλους !

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους