Καλησπέρα! Παρότι νομίζω ότι θα «τσιγκλήσει» ορισμένους, αδυνατώ να προσπεράσω τις πρόσφατες - πολύ άστοχες - δηλώσεις του Σεβ. Μητροπολίτου Κυθήρων κ. Σεραφείμ σχετικά με το Ουκρανικό ζήτημα, τον...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πατριαρχείο, σε διαδικτυακή συνέντευξη που παραχώρησε.

Για να είμαι σαφής, έχοντας γνωρίσει στο παρελθόν τον Σεβασμιώτατο Κυθήρων, διατηρώ για το πρόσωπό του την εικόνα ενός απλού, προσηνούς και καλοσυνάτου ανθρώπου.

Ωστόσο, όταν εκστομίζονται από θεσμικά πρόσωπα, όπως ένας εν ενεργεία Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος, δημόσια τοποθετήσεις που πλήττουν την προσήκουσα τάξη και το κανονικό δίκαιο και υφίστανται εν τέλει ζητήματα ουσίας, η σιωπή δεν αποτελεί θεωρώ ενδεδειγμένη στάση.

Σαφώς, η αρμοδιότητα να τον εγκαλέσει θεσμικά ή να του ζητήσει εξηγήσεις για τις τοποθετήσεις του ανήκει αποκλειστικά στη διοικούσα Εκκλησία της Ελλάδος και στην Ιεραρχία της, «εν ενί σώματι και πνεύματι», και όχι φυσικά σε μένα.

Συνεπώς, με όλον τον οφειλόμενο σεβασμό στην αρχιερωσύνη του, οι επί τούτου δηλώσεις του Αγίου Κυθήρων ήταν άστοχες, ανυπόστατες και αντιεκκλησιολογικές.

Δε νοείται εν ενεργεία Ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος να διαφοροποιείται δημόσια από τη γραμμή που αποφάσισε Συνοδικώς η ίδια η Ιεραρχία πριν από επτά χρόνια.

Τον δεσμεύουν οι όποιες Συνοδικές αποφάσεις ή όχι τον Άγιο Κυθήρων; Ή μήπως εφαρμόζουμε «α λα κάρτ» αποφάσεις, θεωρώντας το αυτεξούσιο του επισκόπου υπεράνω της Συνοδικής διαγνώμης και συμφωνίας; Γιατί αν θεωρήσουμε ότι η κάθε ατομική άποψη σε ένα Σώμα μιας Εκκλησίας είναι υπεράνω της Συνοδικής, τότε έχουμε οριακά μια «προτεσταντικού τύπου συνομοσπονδία»... Είναι τουλάχιστον λυπηρό να αμφισβητείται μια ειλημμένη συνοδική απόφαση, ιδιαίτερα την ώρα που εξελίσσεται ένας αιματηρός πόλεμος μεταξύ ομοδόξων λαών, ο οποίος συμπληρώνει πλέον τέσσερα προς πέντε χρόνια.

Η στάση αυτή, δυστυχώς, προσφέρει κάλυψη σε έναν ιδιόμορφο και επικίνδυνο εθνοφυλετισμό.

Δείχνει σοβαρή άγνοια της εκκλησιαστικής ιστορίας και του κανονικού δικαίου, η άποψη ότι η Ουκρανία αποτελούσε «δικαιωματικά» έδαφος της Εκκλησίας της Ρωσίας ή ότι «έπρεπε» το Φανάρι να ζητήσει την άδεια του Μόσχας. Η Εκκλησία της Ρωσίας είναι παράγωγος και θυγατέρα Εκκλησία, η οποία έλαβε την αξία και το Αυτοκέφαλό της, από τη Μητέρα Εκκλησία, το Πρωτόθρονο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μόλις το 1589. Η Ουκρανία αποτελούσε ανέκαθεν κανονικό έδαφος του Οικουμενικού Πατριαρχείου! Με το Πατριαρχικό Γράμμα του 1686 από τον Οικ. Πατριάρχη Διονύσιο Δ΄, το Φανάρι ΔΕΝ εκχώρησε ΠΟΤΕ τη διοίκηση της Μητροπόλεως Κιέβου στη Ρωσική Εκκλησία, παρά μόνο έδωσε άδεια χειροτονίας του εκάστοτε εκλεγμένου Μητροπολίτη Κιέβου από τον Μόσχας (λόγω των τότε δυσμενών συνθηκών που επικρατούσαν στην Οθ. Αυτοκρατορία), υπό τον απαράβατο όρο ότι ο Κιέβου θα εκλεγόταν από τοπική Κληρικολαϊκή Συνέλευση (όχι από την Σύνοδο του Μόσχας) και θα μνημόνευε πρώτον τον εκάστοτε Οικουμενικό Πατριάρχη στην Κωνσταντινούπολη! Η Ρωσία ήταν αυτή που παραβίασε τους όρους της Πράξεως του 1686 και σφετερίστηκε αυθαίρετα τη διοίκηση ανά τους αιώνες για γεωπολιτικούς λόγους, οπότε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ασκώντας το ανεκκλήτως κατοχυρωμένο δικαίωμά του, ήρε το 2018 την ισχύ της Πράξεως του 1686.

Έτσι, χωρίς να κάνει καμία εισπήδηση, επανέφερε την Ουκρανία σε άμεση και απευθείας δικαιοδοσία του, ήσκησε το κανονικό δικαίωμα του Εκκλήτου (9ος και 17ος Κανόνας Δ' Οικ.

Συνόδου), και εν συνεχεία συγκάλεσε Ενωτική Κληρικολαϊκή Σύνοδο υπό τον τότε Πατριαρχικό Έξαρχο κ. Εμμανουήλ (στην οποία προσκλήθηκε κανονικά και ο εν Κιέβω Ονούφριος, άλλο που δεν εμφανίστηκε) και στη συνέχεια παραχώρησε στον εκλεγμένο Κιέβου Επιφάνιο τον Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο της Αυτοκεφαλίας, ύστερα από το Συλλείτουργο της 06/01/2019! Παράλληλα, ο Σεβ.

Κυθήρων παρατήρησα ότι αναφέρθηκε «επιμελώς» στη συνέντευξή του προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως «Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως», αναπαράγοντας αυτούσια τη ρητορική της διοικούσας Εκκλησίας της Ρωσίας, η οποία επιχειρεί να αποδυναμώσει την οικουμενικότητα της Μητέρας Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και, συνεπώς, την ισχύ του 28ου Κανόνα της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνος.

Όλα έχουν τη σημασία τους... Όσον αφορά τον ανυπόστατο ισχυρισμό περί «αχειροτόνητου» για τον Μητροπολίτη Κιέβου κ. Επιφάνιο επειδή χειροτονήθηκε το 2008 από τον τότε καθηρημένο Φιλάρετο, η κανονική πραγματικότητα είναι σαφής. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο άσκησε a posteriori το κανονικό προνόμιο, που διαθέτει από τους Ιερούς Κανόνες των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων, το Έκκλητον, και αποκατέστησε στην αρχιερατική τάξη τον Φιλάρετο.

Επιπλέον, τα όποια ελλείμματα περί την προέλευση των χειροτονιών θεραπεύονται πλήρως διά της Ευχαριστιακής Κοινωνίας με το Κανονικό Σώμα της Εκκλησίας.

Με το συλλείτουργο Βαρθολομαίου και Επιφανίου την 6η Ιανουαρίου 2019 στο Φανάρι, τη μνημόνευση των Προκαθημένων και τη μετοχή στο Κοινό Ποτήριο, κάθε προηγούμενο σχίσμα θεραπεύτηκε οριστικά! Ας μην εφαρμόζουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά, διότι και η ίδια η Εκκλησία της Ελλάδος από το 1833 έως το 1850 βρισκόταν σε αντικανονικό σχίσμα, το οποίο θεραπεύτηκε κατ' οικονομίαν και αγάπη από τη Μητέρα Εκκλησία με τον Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο του 1850.

Αν ακολουθούσαμε τη λογική του Σεβασμιωτάτου Κυθήρων, τότε ολόκληρη η Ιεραρχία της Ελλάδος του 19ου αιώνα θα έπρεπε να θεωρείται... άκυρη! Πέραν της κανονικής τάξης υπάρχει και η ποιμαντική ευθύνη.

Όταν ένας ιεράρχης αμφισβητεί ελαφρά τη καρδία την κανονικότητα μιας Εκκλησίας που ποιμαίνει εκατομμύρια ανθρώπους εν μέσω πολέμου, βομβαρδισμών και κατοχής, πληγώνει ψυχές που αγωνίζονται για την επιβίωσή τους και προσφέρει άλλοθι σε επεκτατισμούς και στην επικίνδυνη θεωρία του Russkiy Mir.

Ορθώς υποστήριξε σήμερα γνωστός δημοσιογράφος ουκρανικής καταγωγής ότι, αν ο Σεβασμιώτατος Κυθήρων νιώθει τόσο βέβαιος για τις απόψεις του, ας κάνει το βήμα να επισκεφθεί το Κίεβο - όπως έπραξαν άλλοι κληρικοί και λαϊκοί χωρίς να φοβηθούν - για να δει ιδίοις όμμασι την πραγματικότητα. Η Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας είναι η ΜΟΝΗ κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία στην επικράτειά της, με μοναδικό κανονικό Προκαθήμενο τον Μακαριώτατο Ουκρανίας κ. Επιφάνιο, που έχει αναγνωριστεί επίσημα από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, την Εκκλησία της Κύπρου και την Εκκλησία της Ελλάδος και αναμένεται να επιβεβαιωθεί σταδιακά και από λοιπές Ορθόδοξες αδελφές Εκκλησίες.

Είναι δυνατόν να επικαλούμαστε τη συνοδική αγιότητα της Εκκλησίας, όταν στην πράξη αρνούμαστε τις αποφάσεις των Συνόδων της; Απορίας άξιον! Π.Σ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους