Προειδοποίηση... Ακολουθεί longform... Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο διάστημα εισέπραξα ένα αδιανόητο κύμα αναγνώρισης, που με συγκίνησε βαθιά… Έχω την ανάγκη να τους ευχαριστήσω όλους, όσοι...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ορισμένα από αυτά είναι τόσο όμορφα που αισθάνομαι ότι δε μου αξίζουν. Ο Χουάντσο που γνώρισα είναι ο πρεσβευτής της καλοσύνης, του σεβασμού και του ευ αγωνίζεσθαι.

Κι αυτός είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής.

Αν δεν ήθελε να μιλήσει, να ανοιχτεί, να μοιραστεί, ουδείς θα μπορούσε να τον αναγκάσει.

Το γεγονός ότι το τόλμησε είναι μία δική του τεράστια νίκη.

Δε θα σταματήσω να λέω ότι μετά τον Σκουντή που είναι μία κατηγορία μόνος του, οι άνθρωποι των οποίων αξίζει να διαβάζετε και να ακούτε τις συνεντεύξεις τους, οι καλύτεροι στην Ελλάδα είναι ο Γιώργος Αδαμόπουλος και ο Γιάννης Σταυρουλάκης.

Εντούτοις, όσο κι αν ο εκάστοτε δημοσιογράφος ασφαλώς και είναι αυτός που διαμορφώνει την ατμόσφαιρα και φωτίζει τις γωνίες που θέλει να αναδείξει μέσα από τις ερωτήσεις του, η συνέντευξη δε γίνεται για αυτόν που ρωτάει, αλλά για τον άνθρωπο που απαντάει.

Δεν πήγα εκεί για να του πω ότι τον θαυμάζουμε.

Το ξέρει.

Αυτό που ήθελα να μάθω από τον Χουάντσο δεν ήταν μόνο ποιος είναι, αλλά κυρίως, γιατί είναι αυτό που είναι… Ποιοι κύτταρο γέννησε τόση ποιότητα, πως δομήθηκε μία τόσο σπάνια προσωπικότητα.

Είμαι ευτυχισμένος που μου έδωσε την ευκαιρία να το αναζητήσω.

Και παράλληλα είναι απέραντα τιμητικό το γεγονός ότι ο κόσμος ένιωσε ότι τον έμαθε λίγο καλύτερα, Η πολύ καλύτερα.

Πίσω από μία εικόνα, πίσω από οποιαδήποτε συμπεριφορά, στο παρασκήνιο καθεμίας επιτυχίας, κρύβεται ένα βίωμα, που αν μοιραστεί, μπορεί να προσφέρει σε όλους μας δυναμη ζωής.

Πολλοί με κατηγόρησαν ότι υπερβάλλω στο συναίσθημα, ότι είναι επιτηδευμένο, cringe, ότι δεν τους αρέσει η μούρη μου, η φωνή μου και το στυλ μου.

Δεν μπορώ να αλλάξω τη μούρη μου, ούτε τη φωνή μου.

Κι αν είμαι cringe, είμαι cringe.

Σίγουρα αυτό που δε θέλω να αλλάξω είναι η οπτική μου.

Πριν από 14 χρόνια, η MVP γεννήθηκε ακριβώς για αυτό το λόγο… Γιατί αποσκοπούσε να φωτίσει τη ζωή, τη διαδρομή, τα συναισθήματα, τα εμπόδια, τις πικρές και τις χαρές που διαμόρφωσαν τον άνθρωπο πίσω από τον αθλητή.

Κι όταν το κάνεις με αληθινό ενδιαφέρον σε μία συνέντευξη, και ο αθλητής αποφασίσει να χορέψει αυτό το διαλογικό τανγκό μαζί σου (που δε συμβαίνει πάντα φυσικά), το συναίσθημα είναι το φυσικό επακόλουθο.

Γιατί επιχειρείς να αγγίξεις σημεία, που είναι έτσι κι αλλιώς πολύ ευαίσθητα για όλους μας, τα οποία όμως, αν πέσει πάνω τους ένα λεπτό φως, προσφέρει και το υπέρτατο κοινωνικό μήνυμα.

Έχει τεράστια δύναμη όποιος μπορεί να μοιραστεί στα σκοτάδια του, ή να ανοίξει τα ψυχικά σεντούκια του.

Τότε είναι που ο σταρ γίνεται role model κανονικό.

Συνεντεύξεις αθλητικού περιεχομένου είναι παντού εκεί έξω.

Πολύ όμορφες.

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες από πανάξιους δημοσιογράφους.

Προσωπικά -που προφανώς έχει ψυχολογική εξήγηση- με ενδιαφέρει ο άνθρωπος.

Και πάντα θα με ενδιαφέρει ο άνθρωπος.

Κάθε επιτυχία είναι άψυχη, αν δεν υπάρχει από πίσω μία ψυχή που υπερπήδησε εμπόδια και απορρίψεις.

Δε θα απαντήσω σε αυτούς που θεωρούν ότι όλο αυτό είναι επιτηδευμένο.

Εξάλλου, ο Τεντ Λάσο το έχει πει: “Βe curious, not judgmental”… Αν μπορούσε κανείς να αντιληφθεί πραγματικά την κοσμογονική σημασία αυτής της φράσης, η κοινωνία θα ήταν απείρως καλύτερη.

Θέλω, τελειώνοντας να πω τούτο και μάλιστα το μοιράστηκα και στο κείμενο που ανέβηκε στο Αthletiko… Η συνέντευξη είχε κάποιες σημαντικές αστοχίες από πλευράς τεχνικής της συνέντευξης.

Όσοι ασχολούνται με επικοινωνία, coaching, όσοι είναι master NLPers, ή όσοι απλά είναι εξαίσιοι συνομιλητές ή δημοσιογράφοι το καταλαβαίνουν.

Ήταν θέμα άγχους και βιασύνης.

Διότι αυτή η συνέντευξη ξεκίνησε με ένα κυριολεκτικό χρονοδιάγραμμα 5 λεπτών… Γιατί διήρκησε 40, θα το κρατήσω για τον εαυτό μου. Σας ευχαριστώ όλους για την θέαση και τα όμορφα λόγια σας… Τα κρατάω βαθιά μέσα μου…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους