Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λίγα λόγια για την παράσταση από την Αριστέα Κοντραφούρη Το Εργαστήριο Υπαρξιακού Θεάτρου Παρατήρησης της Ανθρώπινης Συμπεριφοράς του Νήματος γεννήθηκε από μια βαθιά επιθυμία: η φιλοσοφία, η θεολογία, η κοινωνιολογία και η ψυχολογία να συνομιλήσουν με το θέατρο και μέσα από αυτή τη συνάντηση να γεννηθεί ένας χώρος διερεύνησης και παρατήρησης της ανθρώπινης εμπειρίας.

Ένας χώρος έμπνευσης, ένας χώρος οπού θα ανθίσει, θα ζωντανέψει μια θεατρική παράσταση.

Κάθε δυόμιση χρόνια συγκροτείται μια ομάδα, η οποία εργάζεται πάνω σε ένα συγκεκριμένο θέμα.

Αποσπάσματα από κείμενα των παραπάνω πεδίων γίνονται αφορμές για έρευνα, ερωτήματα και προσωπικές συνδέσεις.

Το θέμα προσεγγίζεται βιωματικά μέσα από το σώμα, τη φωνή, την κίνηση, τον αυτοσχεδιασμό, τη θεατρική πράξη και τις τεχνικές της δραματοθεραπείας.

Στη συνέχεια γίνεται αντικείμενο αναστοχασμού μέσα στην ομάδα.

Καλούνται ομιλητές που συνδέονται με τα παραπάνω πεδία για να δώσουν ερεθίσματα στην ομάδα να εμπνευστεί.

Σιγά -σιγά μέσα από αυτή τη διαδικασία η ομάδα εμπνέεται, και αρχίζουν να ‘’ξεπροβάλλουν’’ κάποιοι ήρωες.

Οι ήρωές γεννιούνται από όσα αναδύονται στην ομάδα, αντλούν στοιχεία από τις εμπειρίες των μελών, τα ερωτήματά τους, αλλά και από τις συνδέσεις που τα ίδια κάνουν με τον εαυτό τους, την ιστορία τους και τον κόσμο.

Παράλληλα, η ομάδα επεξεργάζεται τη δυναμική που αναπτύσσεται ανάμεσα στα μέλη της και διερευνά τον τρόπο με τον οποίο αυτή συνομιλεί με το θέμα πάνω στο οποίο εργάζεται.

Έτσι, η ίδια η ομαδική διεργασία γίνεται μέρος της έρευνας.

Η διαδικασία είναι δυναμική μέχρι την τελευταία πρόβα.

Η δραματουργική επεξεργασία, η συγγραφή του θεατρικού κειμένου αναδιαμορφώνεται μέχρι το τελευταίο λεπτό πριν τα μέλη παρουσιαστούν στο κοινό.

Φέτος είναι η δεύτερη φορά που το Εργαστήριο παρουσιάζει τη δουλειά του.

Η ομάδα εργάστηκε και εμπνεύστηκε πάνω στη σκέψη του Søren Kierkegaard.

Η υποκειμενική εμπειρία, η επιλογή και το «Άλμα της Πίστης» ήταν ορισμένες από τις έννοιες που την απασχόλησαν.

Επιχειρήσαμε να τις φέρουμε στο ‘’εδώ και τώρα’’, να τις προσεγγίσουμε μέσα από τη σύγχρονη ανθρώπινη εμπειρία, χωρίς να χαθεί η ποιητική τους διάσταση και το υπαρξιακό τους βάθος.

Στη προσέγγιση μας η Πίστη είναι ταυτόσημη με τη στάση των ηρώων απέναντι στην αβεβαιότητα.

Η ειρωνία και ο απορητικός τρόπος στοιχεία που συναντάμε και στο έργο του φιλοσόφου λειτουργούν στους ήρωες ως μέσα που τους επιτρέπουν να αποστασιοποιηθούν στιγμιαία από τη δράση, να αναρωτηθούν για όσα συμβαίνουν και να τα προσεγγίσουν μέσα από τη διερώτηση και την αμφιβολία.

Ο θεατής συναντά αιφνίδια εννέα πρόσωπα γύρω από ένα γιορτινό τραπέζι, στη φύση.. Τους έχει προσκαλέσει ο περιπτεράς της γειτονιάς σε μια γιορτή που οργάνωσε πριν πεθάνει.

Καθένας τους είχε μαζί του μια διαφορετική σχέση.

Μέσα από τις αφηγήσεις τους, το πρόσωπό του ανασυντίθεται ξανά και ξανά, σαν να χαρτογραφείται εκ νέου.

Ο ίδιος άνθρωπος έχει βιωθεί από τον καθένα με διαφορετικό τρόπο.

Η αρχική απόλαυση και ανεμελιά διακόπτονται από την αιφνίδια αποκάλυψη του θανάτου του.

Τα ποντίκια που εμφανίζονται στη γιορτή γίνονται μια επίμονη υπενθύμιση της θνητότητας.

Οι ήρωες προσπαθούν να τα παγιδεύσουν με τα ίδια ποτήρια από τα οποία λίγο πριν απολάμβαναν το ποτό τους.

Ο φόβος όμως και η αγωνία εντείνονται όταν το περίπτερο βγαίνει σε πλειστηριασμό και τα εννέα πρόσωπα καλούνται να αποφασίσουν εάν θα το αγοράσουν.

Μπροστά στην ευθύνη, την αβεβαιότητα και το κόστος της επιλογής, το μετατρέπουν προσωρινά σε έναν μεταβατικό χώρο ονειροπόλησης.

Εκεί συναντιούνται με βαθύτερες επιθυμίες τους και ο καθένας αναζητά το δικό του «Άλμα». Εκεί ανακαλύπτουν τον Εαυτό και συνομιλούν μαζί του.

Τα ποντίκια είναι ακόμη εκεί.

Εμφανίζονται και εξαφανίζονται. Καιροφυλακτούν.

Ώσπου σταδιακά παύουν να βρίσκονται στο επίκεντρο, σχεδόν ξεχνιούνται.

Ο θάνατος υπάρχει, αλλά υπάρχει και η ζωή.

Πάντα κάτι τελειώνει και κάτι αρχίζει…. Κάτι γεννιέται και κάτι πεθαίνει…… Και μέσα σε αυτό το αιφνίδιο γεγονός της ίδιας του της ύπαρξης, ο άνθρωπος καλείται, κατά τη διάρκεια της ζωής του, να αυτοσχεδιάσει, να γίνει άλλοτε ακροβάτης και άλλοτε παρατηρητής,,,,, Με έναν απρόσμενο τρόπο, η πραγματικότητα ήρθε να συνομιλήσει με όσα επεξεργαζόμασταν στην ομάδα, δυσάρεστα και χαρμόσυνα.

Από τη μια πλευρά, ένα από τα τραγούδια των ηρώων, που είχε επιλεγεί για την παράσταση πολύ καιρό πριν, ανήκει σε έναν τραγουδιστή που πρόσφατα έφυγε από τη ζωή.

Αυτή η απρόσμενη σύμπτωση μας έφερε με τρόπο εμφατικό μπροστά στην αβεβαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Από την άλλη πλευρά, την ίδια στιγμή μια εγκυμοσύνη μας πρόσφερε τη χαρά μιας νέας ζωής. Η Δήμητρα Καραμαούνα, που δημιούργησε τον ρόλο της Λευκής της μαίας, έμεινε έγκυος κατά τη διάρκεια του Εργαστηρίου και στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από την Άννα Τάσση.

Ωστόσο η παρουσία της παρέμεινε στην παράσταση και αξιοποιήθηκε ως σύμβολο της γέννησης και της ζωής.

Στην παράστασή μας, σύγχρονη, έντεχνη, κλασική αλλά και λαϊκή μουσική συνθέτουν το παράδοξο ψηφιδωτό της ανθρώπινης ύπαρξης, αναδεικνύοντας την ποικιλομορφία, τις αντιφάσεις και τις διαφορετικές όψεις της. Ο Δον Ζουαν του Μότσαρτ παραπέμπει στην αναφορά που κάνει ο Søren Kierkegaard στο βιβλίο του ‘’ Είτε- Είτε’’ θέλοντας να συμβολίσει τον άνθρωπο που επικεντρώνεται στην απόλαυση, στο αισθητικό στάδιο της ζωής.

Κάποιες φράσεις του κειμένου τις συναντάμε στο ομώνυμο έργο του Μολιέρου Θέλω να ευχαριστήσω τον Αποστόλη Αγγελόπουλο – Ομαδικό Αναλυτή, το Σωτήρη Δεσπότη – Θεολόγο και την Αγγελική Λάλου – Συγγραφέα που κατά τη διάρκεια του εργαστηρίου πρόσφεραν ερεθίσματα στη διεργασία μας μέσα από τους δική τους ματιά.

Σας καλωσορίζουμε, λοιπόν, σε αυτό το γιορτινό τραπέζι, που σταδιακά μεταμορφώνεται στην ίδια τη ζωή, με όλα όσα αυτή περιλαμβάνει: την απώλεια και την απόλαυση, την ονειροπόληση, τη φαντασίωση, την παρουσία και την απουσία, τη γέννηση και τον θάνατο.

Μια ζωή ολόκληρη, τις περισσότερες φορές όχι ‘’ευκολοχώνευτη’’ και ‘’κατανοητή’’….. Λίγες σκέψεις από την ομάδα… Αξίζει τον κόπο να κοιταχθούμε αληθινά . Μαζί! Θα με δείτε όπως είμαι …Με τα μαύρα μου , τα χρώματά μου , τις ρωγμές μου…Τέρμα τα λευκά.

Κάτι γεννιέται, κάτι πεθαίνει …σε κάθε ακροβασία Είμαι εδώ για να μάθω τι γίνεται στο επόμενο δευτερόλεπτο.

Είπα ναι αυτή τη φορά από επιλογή , όχι από συνήθεια.

Ακροβατώ , χωρίς λογική μόνο ψυχή…προχωράω με κομμένη ανάσα…ένα βήμα ακόμη.

Πέφτω, σηκώνομαι, παρατηρώ αλλά συνεχίζω το ταξίδι μου ως την ακτή των ονείρων μου.

Νόμιζα πως θα με περίμενες στην άκρη της ακροβασίας, δεν είχα καταλάβει πως από εδώ και πέρα θα συμβαίνει η συνάντησή μας κάθε φορά που θα σε ονειρευόμουν.

Σημαντικό βλέμμα δε με κοίταξες, με είδα όμως εγώ.

Με καμάρωσα εγώ.

Ακροβατώ ανάμεσα σε επιλογές και φόβους, στη ζωή και στο θάνατο . Θα το κάνω το Άλμα; Και ακροβάτης και παρατηρητής.

Η επιλογή δική μου. Συντελεστές Σύλληψη- Σκηνοθεσία- Δραματ. Επεξεργασία: Αριστέα Κοντραφούρη Κινησιολογία: Τριανταφυλλένια Κοσμίδου Σκηνικά: Ελένη Γιαννιούδη- Χριστίνα Γιαννιούδη Εποπτεία Σεναρίου: Δημήτρης Φούτσιας Παίζουν: Φυλλιώ Ζερβού, Μαρία Καλλή, Γιώργος Καραγιωργάκης, Δήμητρα Καραμαούνα, Κούλα Πανάγου, Ιωάννης Πίμπας, Ιωάννα Πιπεροπούλου, Άννα Τάσση, Αφροδίτη Τζανάκου, Αναστασία Τριανταφυλλίδη, Ιωάννα Χρυσίδου. Φωτογραφίες: Γιάννης Πουλημένος- Γιώργος Καραγιωργάκης Video: Γιάννης Πουλημένος Φωτισμός: Σάββας Σουρμενίδης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους