ΑΝΤΙΟ, ΕΙΡΗΝΗ (Μακρύ σεντόνι αποχαιρετισμού) 28 Απριλίου ήταν, όταν ο Καραθάνος -σαν τρελός καραβοκύρης σε πειρατικό μυθιστόρημα- μας ναύλωσε στο καράβι του, την «Ειρήνη». Εγώ ήδη από πέρσι το...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ακολουθώντας πάντα τον ποιητικό, μυστηριώδη ειρμό του σε κάτι πολύωρες συναντήσεις σπίτι του, παρέα με τον Άγγελο Τριανταφύλλου και την υπερπολύτιμη Έρι Κύργια.

Όταν ξεκίνησαν οι πρόβες, καταλάβαμε ότι το μάτι του καπετάνιου γυάλιζε σαν κρυμμένος θησαυρός.

Έσκιζε τον χάρτη, πετούσε στο νερό το GPS, τσαλαπατούσε την πυξίδα.

Σε μια εποχή που ομνύει στην πλήξη της απόλυτης ασφάλειας, αυτός ήθελε να βρούμε το αχαρτογράφητο, τη σπηλιά με τους σκελετούς, το πέρασμα ανάμεσα στα βράχια, το μέρος που έκρυψε ο αρχαίος πειρατής, ο Αριστοφάνης, τον θησαυρό του.

Έβαλε το σώμα της Γαλήνης μπροστά, αυτό το απίστευτο σώμα, με πόδια-κουπιά και ένα θείο θράσος στην πλώρη του προσώπου, να σχίζει τη θάλασσα της Βωμολοχίας, το πέλαγος της Καφρίλας, τον Υβριστικό Ωκεανό και να φτύνει διαμάντια.

Την έκανε αρχαία αγρότισσα, αλλάζοντας το φύλο του πρωταγωνιστή, έκανε τον Τρυγαίο Τρυγαία, για να μπορεί να συνομιλεί απ’ευθείας με τη Λυσιστράτη ( γεια σου, Σταμάτη!) και την Πραξαγόρα και να μπορεί να γεννήσει –αν χρειαζόταν- ολόκληρο τον κόσμο.

Έβαλε δίπλα της θεά Αθηνά την Έμιλυ, αυτό το κορίτσι που περπατάει ανάποδα, που τίποτα εύκολο δεν καταδέχεται, που το χιούμορ της είναι βαθύ και τα μάτια της η ίδια η πράσινη θάλασσα που θα πλέαμε.

Και τον Κότσιφα, από τους πιο ταλαντούχους ανθρώπους που έχω συναντήσει, μια κωμική μηχανή, τον άνθρωπο που θα αχρηστεύσει, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, το ΑΙ. Ήρθε κοντά μας ο Αλευράς, με την «Ταράτσα» παραμάσχαλα, κωμικό υπερόπλο, ο πρωταγωνιστής που θα επέλεγε ο ίδιος ο Αριστοφάνης για να περιγράψει την (κάθε) φετινή χρονιά, να γυρίσει πίσω καθαρή την ελεεινή επικαιρότητα. Ο Πάνος Παπαδόπουλος τέλειος απ΄την πρώτη πρόβα, αυτό το κράμα του Γούντι Άλεν και του Στάθη Ψάλτη, που θησαυρίζει ατάκες και λαϊκές εκφράζεις, παντοτινός Δαβίδ που εξουδετερώνει κάθε κουτό Γολιάθ. Η Βάσω, αδικημένη κόρη και σεξοβόμβα θεά Οπώρα από το ένα λεπτό στο άλλο, κορίτσι των μεταμορφώσεων, χορευταρού και ναυτάκι από κείνα που κάνουν το κατάστρωμα να λάμπει. Ο Γιλμάζ, με αυτά τα μάτια γιαπωνέζικου άνιμε, ηθοποιός περιωπής και δύναμης μεγάλης, που αυτοσυγκεντρωνόταν, έλεγε μέσα του μια σκοτεινή προσευχή και με το μονόλογο του στρατιώτη έλυνε τους πάντες σε λυγμούς.

Και βέβαια ο άνθρωπος-δώρο, η Ζέτα, όχι μόνο το καλύτερο παιδί του θιάσου, αλλά και το καλύτερο χιούμορ που έχω συναντήσει εδώ και πολύ καιρό, ένα τέρας ενσυναίσθησης, ένας άνθρωπος που μας νοιαζόταν όλους, και που ενσάρκωσε την Ειρήνη, υπονομεύοντάς την με ειρωνία και τραγικότητα –κρατώντας όμως την αθωότητα που και η ίδια έχει.

Στ’αλήθεια, όταν ψάχνω την Ειρήνη μέσα μου, θα σκέφτομαι τη Ζέτα.

Ο πολυμήχανος Άλκης, ο ιεροψάλτης-θηρίο Κοντογεωργόπουλος, ο θυσιαζόμενος Ζωγράφος, ο δήθεν κυνικός, βαθύτατα τρυφερός Σαμψαλάκης, ο πάμφωτος Βασίλης, ο Κρητικός δαίμων –και καλύτερη ψυχή του κόσμου- Σπύρος Μπόσγας, ο γεννημένος για να γράφει Αντώνης («αυτός την έβγαλε»), ένας χορός συναρπαστικός και άφοβος, όλος ο Αριστοφάνης σε 7 άτομα.

Τι να πω για την θεϊκή Γιαπωνέζα Μανιδάκη με τα καλάμια της που μας γύριζαν στους πρώτους παιδικούς πολέμους και στη ζούγκλα του «Αποκάλυψη Τώρα», ταυτόχρονα.

Και που χωρίς αυτήν, δεν θα είχαμε τον απόλυτο πρωταγωνιστή μας, τον –επιστήθιο πλέον φίλο μας- Γορίλα. Ο Άγγελος Μέντης μια ιδιοφυία, χαίρομαι να τον βλέπω να αμφιβάλλει, να ψάχνει το βάθος και το νόημα, να γίνεται πιο τρελός κι από τον θίασο, πιο ταξιδευτής κι απ’τους δημιουργός.

Η μοναδική Αμάλια, κανονική μαριονετίστα, έστησαν παρέα με τον Αλέξανδρο, ολόκληρο πανηγύρι. Η Ελίζα έκλεψε σαν τον Προμηθέα τη φωτιά και μας τη χάρισε.

Και ο Νικόλας μας έριχνε βόμβες από ψηλά κι ύστερα δυνάμωνε την φωνή μας για να τις αντιμετωπίσουμε . Αφήνω τελευταίους τον αδελφό μου τον Άγγελο –σπουδαίο συνθέτη και γεννημένο ομαδάρχη σε μιαν ουτοπική, ουράνια κατασκήνωση-και τους 4 μουσικούς μας, «Ερμή» Πολυζωγόπουλο, «πλανόδιο σαλπιγκτή», γεννημένο τελικά για το θέατρο, Θοδωρή Ρέλλο, σπουδαίο και παντοτινό Plagal, απόλυτο δάσκαλο, τον Γιοελίτο μου, αιώνιο hermano και trovadore της γκρούβας, και βέβαια τον Γιαν Βαν, ορισμό του καλλιτέχνη και του «αναγεννησιακού ανθρώπου». Ψυχές τρυφερές της παράστασης, πνεύματα που μόνο να χαρίσουν ξέρουν τα Σταυροπουλάκια, η Ναυσικά, η Αλεξάνδρα, η Μαρία, η Μαρίλια.

Και βέβαια η αρχαία θεά Κατερίνα, ο Άντι, ο Έκτορας, το Μαράκι, ο Φλάμμος, ο εγγονός του Αριστοφάνη Φωτόπουλος. η Σία, η Φωτεινή.

Αν βάλεις και τους ανθρώπους του «Τεχνηχώρου», της παραγωγής, αλλά και όλο το τιμ της επικοινωνίας, μιλάμε για Αργοναυτική εκστρατεία.

Δεν γινόταν να μη συναντήσουμε δυο –τρεις βροχές στον δρόμο μας, με πιο εντυπωσιακή την Επιδαύρια πρώτη.

Παίξαμε «Ειρήνη» σε μια Ελλάδα κι έναν κόσμο, που περιμένει να τραφεί απ’ τα νέα θηράματα, τα νέα ψοφίμια, να βουλιάξει τους πάντες στους βυθούς, μέχρι να μην αντέξει η θάλασσα και να βουλιάξει στον ίδιο τον εαυτό της.

Πώς να μην συναντήσει, λοιπόν, το καράβι μας θαλασσοταραχές; Εδώ μας έβαλε ο Καραθάνος και πήγαμε στον Άδη, φόρεσε το μαντίλι των μανάδων μας και κάλεσε συγκλονιστικά τον ποιητή σαν παιδί τους, «για να τελειώνουμε με αυτή την κωμωδία». Ε, τελειώσαμε μ’αυτή την κωμωδία, λοιπόν, 38η και τελευταία παράσταση στο Κατράκειο, απόψε, 50.000 θεατές μας είδαν σε όλη την Ελλάδα και τους ευχαριστούμε, ειδικά όσους θελήσαν να σηκώσουνε το βάρος της «συνενοχής», «τα πιο παράξενα πουλιά», «αυτούς που αποφασίσανε και πήδηξαν τη μάντρα». Μοιράζομαι μαζί σας την τελετουργία του πυρσού, το γούρι μας πριν από κάθε παράσταση, έτσι όπως το έστηνε υπέροχα ο Κότσιφας –και όπως το γύρισε ο αγαπημένος όλων μας, το τρίτο μάτι του ταξιδιού μας, ο Δημήτρης Μακρής.

Αντίο. « Όταν θα γυρίσεις, θα με ψάχνεις και στο σπίτι μου θα μένει άλλος. Θα’ναι εκείνη η νύχτα, σα χιλιάδες χρόνια πριν»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους