Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν συγγνώμες που ακούγονται πολύ όμορφα. «Έχεις δίκιο.» «Δεν έπρεπε να το κάνω.» «Συγγνώμη που σε πλήγωσα.» «Δεν ήθελα να σε κάνω να νιώσεις έτσι.» Και μπορεί να είναι απολύτως ειλικρινείς.

Μπορεί ο άνθρωπος απέναντί σου να πονά πραγματικά επειδή σε πλήγωσε.

Να το εννοεί.

Να θέλει να μη συμβεί ξανά.

Όμως για τον πληγωμένο δεσμό υπάρχει μία ακόμη ερώτηση: «Τι θα γίνει διαφορετικά όταν ξαναβρεθούμε στην ίδια δύσκολη στιγμή;» Γιατί η συγγνώμη μπορεί να ανακουφίζει το παρελθόν.

Αλλά η εμπιστοσύνη χρειάζεται να δει ότι επηρεάζει και το μέλλον.

Δεν χρειάζομαι την τέλεια διατύπωση.

Δεν χρειάζομαι να πεις ακριβώς τις σωστές λέξεις.

Δεν χρειάζομαι μια δραματική υπόσχεση.

Χρειάζομαι στην επόμενη στιγμή που θα ενεργοποιηθεί ο παλιός μας κύκλος να δω έστω κάτι μικρό διαφορετικό.

Να σταματήσεις ένα δευτερόλεπτο νωρίτερα.

Να θυμηθείς κάτι που σου είχα πει.

Να μην κλείσεις την πόρτα όπως πριν.

Να επιστρέψεις χωρίς να χρειαστεί να σε κυνηγήσω.

Να πεις: «Νομίζω ότι πάω να κάνω πάλι αυτό που σε πλήγωσε.» Εκεί η συγγνώμη αποκτά βάρος.

Γιατί αλλιώς μπορεί να δημιουργηθεί ένας πολύ κουραστικός κύκλος. Πληγή. Συγγνώμη. Ηρεμία. Επανάληψη.

Νέα πληγή.

Νέα συγγνώμη.

Και κάποια στιγμή ο άνθρωπος δεν θυμώνει πια μόνο με αυτό που έγινε.

Θυμώνει και με τη συγγνώμη.

Όχι επειδή δεν θέλει να τη δεχτεί.

Αλλά επειδή έχει αρχίσει να ακούγεται σαν τελετουργία που κλείνει τη στιγμή χωρίς να αλλάζει το μοτίβο.

Τότε μπορεί να ακούσεις: «Δεν θέλω άλλη συγγνώμη.» Και να νομίσεις: «Άρα τίποτα δεν του είναι αρκετό.» Όμως πολλές φορές το πραγματικό μήνυμα είναι: «Δεν χρειάζομαι περισσότερη λεκτική μεταμέλεια.

Χρειάζομαι εμπειρία ότι κάτι από αυτό που κατάλαβες έμεινε μέσα σου.» Αυτό είναι πολύ διαφορετικό.

Αν σου έχω πει: «Όταν εξαφανίζεσαι μετά τον καβγά, νιώθω εγκατάλειψη» και μου ζητήσεις συγγνώμη… η επανόρθωση δεν τελειώνει εκεί.

Η επόμενη δύσκολη στιγμή είναι μέρος της συγγνώμης.

Αν τότε πεις: «Χρειάζομαι λίγο χρόνο.

Δεν φεύγω από εμάς.

Θα επιστρέψω στις οκτώ.» και πράγματι επιστρέψεις… τότε το σώμα μου αρχίζει να μαθαίνει: «Με άκουσε.» Αν σου έχω πει: «Όταν σου λέω ότι πονάω και εξηγείς αμέσως γιατί δεν φταις, νιώθω αόρατος/η» η συγγνώμη γίνεται πραγματική όταν, την επόμενη φορά, πριν από την εξήγησή σου μπορέσεις να πεις: «Πες μου πρώτα πώς ήταν για σένα.» Μπορεί να αμυνθείς λίγο αργότερα.

Είσαι άνθρωπος.

Αλλά η νέα κίνηση υπάρχει.

Και αυτή έχει σημασία.

Αν σου έχω πει: «Δεν αντέχω να είμαι πάντα εγώ αυτός που επιστρέφει μετά τη ρήξη» τότε η επόμενη δική σου πρωτοβουλία δεν είναι απλώς μια καλή συμπεριφορά.

Είναι συνέχεια της συγγνώμης.

Λέει: «Δεν άκουσα μόνο τα λόγια σου.

Κατάλαβα τι κόστιζε σε σένα.» Γιατί στην πραγματικότητα αυτό ζητά ο πληγωμένος άνθρωπος.

Όχι τελειότητα. Μνήμη.

Να υπάρχει μνήμη της πληγής μέσα στον τρόπο που σχετίζεσαι μετά.

Όχι για να ζούμε κολλημένοι στο παρελθόν.

Αλλά για να μην αναγκαζόμαστε να το ξαναζούμε.

Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο: «Θυμάμαι ότι σε πλήγωσα.» και στο: «Αυτό που έμαθα από το ότι σε πλήγωσα επηρεάζει πια τον τρόπο που συμπεριφέρομαι.» Το πρώτο είναι επίγνωση.

Το δεύτερο είναι αλλαγή.

Και η εμπιστοσύνη χρειάζεται και τα δύο.

Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι μετά από μια συγγνώμη δεν επιτρέπεται να ξανακάνεις ποτέ παρόμοιο λάθος.

Αυτό θα ήταν μη ρεαλιστικό.

Οι άνθρωποι επιστρέφουν σε παλιές άμυνες.

Ειδικά όταν φοβούνται.

Μπορεί να ξανακλείσεις.

Να ξαναυψώσεις τον τόνο.

Να ξαναμπείς στην άμυνα.

Το κρίσιμο δεν είναι μόνο αν θα συμβεί.

Είναι: «Τι κάνεις όταν καταλάβεις ότι συμβαίνει;» Παλιότερα μπορεί να χρειαζόταν να σε κυνηγήσω για δύο ημέρες.

Τώρα ίσως επιστρέφεις σε μία ώρα.

Παλιότερα μπορεί να αρνιόσουν εντελώς την επίδρασή σου.

Τώρα ίσως, αφού αμυνθείς για λίγο, μπορείς να πεις: «Περίμενε.

Νομίζω ότι δεν σε άκουσα.» Παλιότερα η συγγνώμη ερχόταν μόνο μετά από τεράστια σύγκρουση.

Τώρα μπορεί να έρθει μέσα στη στιγμή: «Αυτό που μόλις είπα ήταν σκληρό.

Θέλω να το πάρω πίσω και να ξαναπροσπαθήσω.» Αυτή είναι πρόοδος.

Η αλλαγή δεν είναι πάντα: «Δεν θα το ξανακάνω ποτέ.» Πολύ συχνά είναι: «Όταν αρχίζω να το ξανακάνω, θα μπορώ να το αναγνωρίζω και να επιστρέφω γρηγορότερα.» Αυτό είναι πολύ πιο αξιόπιστο.

Και ο πληγωμένος άνθρωπος χρειάζεται επίσης να προσέξει κάτι σημαντικό.

Όταν πραγματικά εμφανίζεται νέα συμπεριφορά, χρειάζεται σταδιακά να μπορεί να τη βλέπει.

Όχι να προσποιείται ότι θεραπεύτηκαν όλα.

Όχι να χαρίζει εμπιστοσύνη που ακόμη δεν νιώθει.

Αλλά να μπορεί να πει: «Παρατήρησα ότι αυτή τη φορά σταμάτησες.» «Είδα ότι επέστρεψες μόνος/η σου.» «Το ότι με άκουσες πριν εξηγήσεις τον εαυτό σου ήταν διαφορετικό.» Γιατί αν κάθε νέα κίνηση εξαφανίζεται κάτω από το: «Ναι, αλλά θυμάσαι τι έκανες τότε;» ο νέος κύκλος δυσκολεύεται να αποκτήσει χώρο.

Μπορούν να συνυπάρχουν: «Ακόμη πονάω.» και «Βλέπω ότι προσπαθείς διαφορετικά.» Αυτό είναι πολύ ώριμο σημείο θεραπείας.

Δεν διαγράφουμε το τραύμα.

Δεν διαγράφουμε και την αλλαγή.

Γιατί η πραγματική επανόρθωση χρειάζεται δύο πράγματα: ο άνθρωπος που πλήγωσε να γίνει σταθερότερα διαφορετικός και ο άνθρωπος που πληγώθηκε να μπορέσει, όταν είναι έτοιμος, να επιτρέψει στη νέα εμπειρία να μετρήσει.

Εκεί ξαναχτίζεται η εμπιστοσύνη.

Υπάρχει όμως και ένα δύσκολο όριο.

Αν η ίδια συμπεριφορά επαναλαμβάνεται συνεχώς με ακριβώς τον ίδιο τρόπο… αν κάθε φορά ακολουθεί μια συγγνώμη… αλλά δεν υπάρχει καμία ουσιαστική προσπάθεια αλλαγής… τότε η συγγνώμη αρχίζει να χάνει τη σχεσιακή της αξία.

Όχι επειδή οι λέξεις είναι αναγκαστικά ψεύτικες.

Αλλά επειδή η μεταμέλεια χωρίς μάθηση δεν προστατεύει τον δεσμό.

Μπορώ να λυπάμαι πραγματικά.

Και παρ’ όλα αυτά να χρειάζεται να κάνω περισσότερη δουλειά.

Να καταλάβω τι με ενεργοποιεί.

Τι συμβαίνει μέσα μου ακριβώς πριν κάνω αυτό που σε πληγώνει.

Ποια άμυνα παίρνει τον έλεγχο.

Τι μπορώ να κάνω διαφορετικά νωρίτερα.

Γιατί πολλές φορές το: «Δεν ήθελα να γίνει» είναι ειλικρινές.

Αλλά δεν είναι ακόμη σχέδιο αλλαγής.

Η θεραπεία χρειάζεται να φτάσει στο: «Τι ακριβώς θα κάνω διαφορετικά όταν έρθει ξανά η δύσκολη στιγμή;» Εκεί η πρόθεση μετατρέπεται σε πράξη.

Αν το πρόβλημά μας είναι ότι φεύγω από τη συζήτηση, χρειάζεται νέος τρόπος παύσης.

Αν επιτίθεμαι όταν φοβάμαι, χρειάζεται να μάθω να αναγνωρίζω τον φόβο πριν γίνει επίθεση.

Αν ακυρώνω το συναίσθημά σου όταν νιώθω ενοχή, χρειάζεται να μάθω να αντέχω λίγο περισσότερο την επίδρασή μου χωρίς να υπερασπίζομαι αμέσως τον εαυτό μου.

Αν ξεχνώ συνεχώς τις συμφωνίες μας, χρειάζεται σύστημα, συνέπεια και προσωπική ευθύνη.

Αυτό είναι η αγάπη στην πράξη.

Γιατί μετά από ένα σημείο δεν βοηθά να πω: «Πίστεψέ με, το εννοώ.» Ο άνθρωπός μου χρειάζεται να μπορέσει να πει: «Δεν χρειάζεται πια να βασίζομαι μόνο στο ότι το εννοείς.

Αρχίζω να το βλέπω.» Εκεί επιστρέφει η εμπιστοσύνη.

Και αυτή η εμπειρία είναι βαθιά θεραπευτική.

Να βρεθείτε πάλι σε μια κατάσταση που παλιά κατέληγε πάντα το ίδιο… και αυτή τη φορά να συμβεί κάτι διαφορετικό.

Να περιμένεις την επίθεση… και να ακούσεις ευαλωτότητα.

Να περιμένεις την εξαφάνιση… και να πάρεις διαβεβαίωση επιστροφής.

Να περιμένεις άμυνα… και να συναντήσεις: «Ναι.

Βλέπω τι σου έκανε αυτό.» Εκεί το νευρικό σύστημα λαμβάνει νέα πληροφορία. «Ίσως πράγματι δεν είμαστε πια ακριβώς εκεί που ήμασταν.» Στη θεραπεία ζεύγους η συγγνώμη είναι σημαντική.

Αλλά δεν είναι το τέλος της διαδικασίας.

Είναι συχνά η αρχή.

Μετά έρχεται: ✔️ κατανόηση, ✔️ ανάληψη ευθύνης, ✔️ νέα συμπεριφορά, ✔️ επανάληψη, ✔️ συνέπεια, ✔️ και σταδιακά νέα εμπιστοσύνη.

Στη μέθοδο ΑΓΑΠΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ δεν δουλεύουμε μόνο ώστε οι δύο άνθρωποι να μάθουν να ζητούν καλύτερα συγγνώμη.

Δουλεύουμε ώστε η συγγνώμη να αποκτά συνέχεια μέσα στη σχέση.

Να επηρεάζει την επόμενη επιλογή.

Τον επόμενο καβγά.

Την επόμενη στιγμή φόβου.

Την επόμενη ευκαιρία όπου ο παλιός κύκλος ζητά να επαναληφθεί.

Γιατί τότε η συγγνώμη δεν είναι απλώς: «Λυπάμαι για αυτό που έγινε.» Γίνεται: «Αυτό που έγινε με δίδαξε κάτι για το πώς χρειάζεται να σε αγαπώ από εδώ και πέρα.» Και αυτή είναι πολύ πιο βαθιά επανόρθωση.

Δεν χρειάζομαι λοιπόν την τέλεια συγγνώμη.

Δεν χρειάζομαι περισσότερες λέξεις.

Χρειάζομαι, όταν ξανάρθει η στιγμή που κάποτε μας πλήγωσε, να μπορέσω να νιώσω: «Το θυμήθηκες.

Το κατάλαβες.

Και αυτή τη φορά προσπάθησες να σταθείς διαφορετικά.» Εκεί αρχίζει να θεραπεύεται ο δεσμός.

Αν είστε ζευγάρι όπου οι συγγνώμες υπάρχουν, αλλά το ίδιο μοτίβο επιστρέφει ξανά και ξανά χωρίς σταθερή αλλαγή… στείλτε μου τη λέξη: ΑΛΛΑΓΗ και θα σας ενημερώσω προσωπικά για τη Συνεδρία Στρατηγικής Επιθυμητής Αλλαγής.

☆☆☆☆☆☆☆ ANTONIOS GKLIOGKOS (Αντώνης Γκλιόγκος) EFT Couples Therapist & Relationship Specialist | Psychotherapist Founder of the Signature Method «Αγάπη στην Πράξη» Academic Background: B.A. Philosophy, University of Patras | Psychology, School Psychology & Special Education, University of the Aegean Psychotherapist trained and certified in: - Narrative Therapy and Community Work - Person-Centered Family & Couple Therapy - Creative & Expressive Therapies (Play, Music & Art) - Group Analytic Approaches

───────────────────────────── Holds an Advanced Professional Diploma in Mental Health Counseling (Pearson-accredited, UK)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους