Ο «Αρχάγγελος» της Λευτεριάς και ο Σταυρός της Σιωπής: Η Μνήμη του Νικηταρά Υπάρχουν μορφές στην ελληνική Ιστορία που δεν χωράνε στα στενά όρια των βιβλίων· γίνονται θρύλος, γίνονται άνεμος στα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις 25 Σεπτεμβρίου, ημέρα μνήμης αυτού του τιτάνα του '21, η Ελλάδα σκύβει με ευλάβεια το κεφάλι στον άνθρωπο που ταυτίστηκε με την απόλυτη ανδρεία, αλλά και με την πιο τραγική, ασήκωτη αχαριστία της πατρίδας: τον Νικήτα Σταματελόπουλο, τον θρυλικό Νικηταρά. Η Διαδρομή της Ψυχής: Από τα πάτρια εδάφη στις δύο ταινίες-σταθμούς Είμαι βαθιά, βαθιά συγκινημένος, διότι μου δόθηκε αυτή η ανεκτίμητη ευκαιρία να αγγίξω τη ζωή του Νικηταρά, να περπατήσω εκεί που περπάτησε, να σταθώ δίπλα στον κόσμο του χωριού, να γνωρίσω από κοντά τις πτυχές της ζωής του και να ταξιδέψω στα χνάρια του. Κατάφερα να γνωρίσω έστω και λίγα από τα μέρη που πότισε το αίμα και η ανάσα του: την Αναστασίτσα (τη Μεγάλη Αναστάσοβα, τη σημερινή Νέδουσα), το χωριό που γεννήθηκε, κουβαλήτης μιας τεράστιας ιστορίας· τον Τουρκολέκα, την πατρίδα της καταγωγής του· και τα Δολιανά, εκεί όπου έδωσε τις ιστορικές, θρυλικές του μάχες. Αυτή η βαθιά επαφή με τη γη του, με τη ζεστασιά και τη μνήμη των ανθρώπων των χωριών του, με οδήγησε στο να δημιουργήσω τις δύο ταινίες μου για τη ζωή του: τη «ζωή του Νικηταρά» και το «Νικηταράς ο Μεγαλοπρεπής». Δύο έργα αφιερωμένα σε αυτόν τον τεράστιο ήρωα, που πιστεύω ακράδαντα ότι ήταν το ελάχιστο που θα μπορούσα να κάνω ως άνθρωπος και ως σκηνοθέτης για να τιμήσω το μέγεθός του. Ανδρωμένος στη Φλόγα του Αγώνα και δίπλα στον «Γέρο του Μοριά» Ανδρωμένος στη σκιά και στα χνάρια του θείου του, του μεγάλου Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ο Νικηταράς υπήρξε το δεξί του χέρι, η αστραπή στα πεδία των μαχών, ο «Αρχάγγελος» που έσπερνε τον πανικό στον εχθρό. Στα Δολιανά, στο Βαλτέτσι, στην Τριπολιτσά, ο Νικηταράς δεν πολέμησε απλώς· έγραψε έπος. Εκεί, στη φωτιά της μάχης, κέρδισε το προσωνύμιο «Τουρκοφάγος» από τη δαιμονιώδη ορμή του.

Και όμως, αυτός ο ατρόμητος πολεμιστής, όταν τελείωναν οι μάχες και οι άλλοι μοιράζονταν τα λάφυρα, εκείνος αποσυρόταν στη σιωπή.

Όταν του χάρισαν το αδαμαντοστόλιστο σπαθί του Δράμαλη, το κατέθεσε στην ελληνική κυβέρνηση για να βοηθηθεί το φτωχό, αιμοσταγές ταμείο του νεοσύστατου κράτους. «Πραματευτής δεν ήμουνα», έλεγε με περηφάνια. «Η μοίρα μου το θέλησε να γίνω καπετάνιος.

Μα δε θα ήτανε σωστό να κάμω πραμάτεια το καπετανιλίκι μου...». Από τις Δόξες στη Σκοτεινιά: Ο Πειραιάς και η Ευαγγελίστρια Η μοίρα, ωστόσο, του επεφύλασσε ένα μαρτύριο αντάξιο αρχαίας τραγωδίας.

Η ελεύθερη Ελλάδα που ονειρεύτηκε τον αντάμειψε με φυλακές, διωγμούς και βασανιστήρια στα μαύρα χρόνια της πολιτικής θύελλας.

Χτυπημένος από ασθένεια, έχασε το φως του.

Ο λέοντας των μαχών κατέληξε τυφλός, λησμονημένος και φτωχός, να ζητιανεύει στα σκαλιά και γύρω από τον ιστορικό ναό της Ευαγγελίστριας στον Πειραιά, φέροντας μάλιστα την τραγική άδεια επαιτείας που του είχε παραχωρήσει το ίδιο το κράτος. Ξημερώματα 25 Σεπτεμβρίου, ο μεγάλος ήρωας άφησε την τελευταία του πνοή, όρθιος στην ψυχή, αλύγιστος, για να περάσει στην αθανασία. Ο Νικηταράς δεν ήταν απλώς ένας στρατηγός· ήταν ηθικός φάρος, το σύμβολο της ανιδιοτέλειας που δίδαξε σε ολόκληρη την οικουμένη τι σημαίνει να πολεμάς «για του Χριστού την πίστη την οικογένεια και της πατρίδος την ελευθερία». ; Αθάνατος.. @highlight

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους