Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ίσως πρέπει να συνηθίσει τον θόρυβο», είπε ο γείτονάς μου για το νεογέννητο μωρό μου ενώ στεκόμουν στην πόρτα του παρακαλώντας τον να χαμηλώσει τη μουσική.

Το κάρμα τον βρήκε το επόμενο πρωί.

Ο γείτονάς μου από τον επάνω όροφο το είπε αυτό για το τριών εβδομάδων μωρό μου, ενώ στεκόμουν έξω από το διαμέρισμά του, με το μωρό δεμένο στο στήθος μου, σχεδόν ικετεύοντάς τον να χαμηλώσει τη μουσική.

Έμοιαζα χάλια.

Τα μαλλιά μου ήταν μπλεγμένα σε έναν κόμπο, φορούσα ακόμα τη χθεσινή μπλούζα και δεν μπορούσα να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανα ένα κανονικό ντους.

Δεν είχα καν κατεβάσει τον Θίο κάτω, επειδή δεν αντείχα να βρίσκομαι παραπάνω από λίγα βήματα μακριά του. «Ξυπνάει κάθε φορά.

Συμβαίνει πάντα την ίδια περίπου ώρα». «Τότε καθαρίζω». «Καθαρίζεις με μουσική που κάνει το ταβάνι μου να τρέμει;» «Μερικές φορές». Ο Κέβιν ανασήκωσε τους ώμους του στηρίζοντας την πλάτη του στην πόρτα. «Χρειάζομαι μουσική για να καθαρίσω». «Κέβιν, σχεδόν δεν κοιμάμαι.

Ενενήντα λεπτά τη μια φορά, ίσως δύο ώρες αν είμαι τυχερή.

Δεν σου ζητώ να σταματήσεις να ζεις.

Ζητώ λίγη κατανόηση». «Έχω το δικαίωμα να απολαμβάνω το διαμέρισμά μου». Ο Θίο μετακινήθηκε στο στήθος μου. Ο Κέβιν τον κοίταξε και μετά μου έδωσε ένα μικρό χαμόγελο. «Ίσως πρέπει να συνηθίσει τον θόρυβο». Τον κοίταξα αποσβολωμένη. «Σε παρακαλώ», ψιθύρισα, και μίσησα τον εαυτό μου που ακούστηκα σαν να ζητούσα έλεος αντί να απαιτώ τη βασική ευγένεια. «Λυπάμαι». Αλλά η φωνή του δεν είχε ίχνος συγγνώμης.

Η πόρτα έκλεισε.

Ένα δευτερόλεπτο αργότερα, τα μπάσα άρχισαν ξανά.

Πιο δυνατά αυτή τη φορά.

Ήμουν μόλις τριών εβδομάδων λεχώνα. Ο Ντάνιελ δούλευε δεκατετράωρες βάρδιες στο κέντρο διανομής, φεύγοντας πριν ανατείλει ο ήλιος και επιστρέφοντας όταν ήμουν ήδη τόσο εξαντλημένη που δεν μπορούσα να μιλήσω.

Δεν υπήρχε οικογένεια κοντά.

Καμία γιαγιά να πάρει τον Θίο για μία ώρα.

Καμία αδελφή να εμφανιστεί με έτοιμο φαγητό.

Κάποιες μέρες, ακόμα και ο ήχος από το μπιπ του φούρνου μικροκυμάτων με έκανε να θέλω να κλάψω.

Έτσι άρχισα να κρατώ σημειώσεις.

Δευτέρα — 10:17. Μπάσα.

Τρίτη — 2:03. Τύμπανα.

Τετάρτη — 10:14. Μουσική.

Πέμπτη — 1:58. Τύμπανα.

Εκείνο το βράδυ, έδειξα στον Ντάνιελ τη λίστα πάνω από ένα πιάτο ζυμαρικών που κανείς από τους δυο μας δεν είχε τη διάθεση να τελειώσει. «Κλάρα, πώς θα μπορούσε καν να ξέρει πότε κοιμάται ο Θίο;» «Οι τοίχοι είναι λεπτοί.

Ακούει τα πάντα». Ο Ντάνιελ έτριψε το πρόσωπό του. «Απλώς λέω ότι είσαι εξαντλημένη». «Άρα πιστεύεις ότι το φαντάζομαι;» «Όχι.

Πιστεύω ότι ίσως παρατηρείς μοτίβα επειδή είσαι τελείως άυπνη». «Τα τύμπανα δεν είναι μοτίβο, Ντάνιελ.

Συμβαίνουν πραγματικά». Το τηλέφωνό του δονήθηκε πριν προλάβει να απαντήσει.

Κοίταξε κάτω.

Και η κουβέντα τελείωσε.

Έτσι άρχισα να καταγράφω βίντεο.

Τριάντα δευτερόλεπτα.

Κάθε φορά.

Αποθήκευα κάθε βίντεο με την ακριβή ώρα και ημερομηνία.

Έπειτα, την επόμενη Τρίτη, ο Θίο αποκοιμήθηκε τελικά αφού πάλευε για ώρες.

Στις 10:14, τα μάτια του έκλεισαν.

Στις 10:15, το ταβάνι εξερράγη από τα μπάσα.

Τα μικρά του χεράκια πετάχτηκαν κατευθείαν στον αέρα.

Κάθισα στο πάτωμα του διαδρόμου κρατώντας τον σφιχτά στο στήθος μου, κοιτάζοντας το ταβάνι ενώ τα δάκρυα έτρεχαν στο πρόσωπό μου.

Τότε κάλεσα τη Μάγια.

Εμφανίστηκε εκείνο το απόγευμα κρατώντας καφέ, έναν φορητό υπολογιστή και μια έκφραση που σήμαινε ότι είχε ήδη αποφασίσει πως δεν θα έφευγε αν δεν το έλυνε αυτό.

Άκουσε κάθε ηχογράφηση από τα ακουστικά ενώ εγώ ταΐζα τον Θίο.

Μετά σηκώθηκε όρθια. «Μείνε εδώ». «Πού πας;» «Να κάνω μερικές ερωτήσεις». Μέχρι τις έξι το απόγευμα, είχε χτυπήσει οκτώ πόρτες.

Οκτώ γείτονες.

Οκτώ συζητήσεις.

Και όπως αποδείχθηκε, κοιτούσα προς τη λάθος κατεύθυνση όλη αυτόν τον χρόνο.

Στις 4:55 το επόμενο πρωί, το τηλέφωνό μου δονήθηκε στο κομοδίνο. «Κοίτα έξω από το μπροστινό σου παράθυρο.

Και ό,τι κι αν κάνεις, μην γελάσεις δυνατά.

Θα ξυπνήσεις το μωρό». Σηκώθηκα, προσπέρασα το λίκνο και τράβηξα την κουρτίνα προς τα πίσω. ⬇️⬇️⬇️ Η συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους