Συζητώντας πριν μερικούς μήνες με τον Φοίβο, έναν εθελοντή Πολιτικής Προστασίας, μου είπε: «Μα γιατί δεν μας καταλαβαίνουν;» Του απάντησα: «Δεν θα σας καταλάβουν ποτέ. Για να κατανοήσει κάποιος αυτό...
Συζητώντας πριν μερικούς μήνες με τον Φοίβο, έναν εθελοντή Πολιτικής Προστασίας, μου είπε: «Μα γιατί δεν μας καταλαβαίνουν;» Του απάντησα: «Δεν θα σας καταλάβουν ποτέ.
Για να κατανοήσει κάποιος αυτό που κάνετε, θα πρέπει να το ζήσει από μέσα». Και κάπως έτσι αποφάσισα κι εγώ, όποτε και όσο μπορώ, να μπαίνω μέσα στις εθελοντικές ομάδες και να συμμετέχω σε ό,τι μου επιτρέπεται.
Ξεκίνησα τον Αύγουστο με τους ανθρώπους της ΛΕΚ Πρέβεζας και εκείνη την αξέχαστη περιπολία στις όχθες του Λούρου και στα σημεία επιφυλακής της μεσημεριανής βάρδιας.
Πριν λίγες μέρες, ο κ. Δερτίλης, Πρόεδρος της Ομάδας Εθελοντών Δασοπυροσβεστών Διασωστών Εκάλη 2000, μου επέτρεψε να συμμετάσχω σε μια εσωτερική εκπαίδευση της ομάδας του.
Η αυστηρή εκπαίδευση, εκτός από το θεωρητικό κομμάτι, είχε πλήρωση οχήματος και ρίψεις νερού.
Δοκίμασα πρώτη να ρίξω νερό με τη μάνικα.
Λίγο πριν ανοίξει το νερό, ένιωσα πίσω μου τον Δημήτρη, να κρατάει κόντρα με το πόδι του το δικό μου.
Στην αρχή παραξενεύτηκα.
Όταν όμως άνοιξε το νερό με τεράστια πίεση, κατάλαβα. Ο Δημήτρης δεν πήρε κάποια εντολή από τον κ. Δερτίλη.
Δεν του είπε κανείς να έρθει πίσω μου. Ήξερε.
Ήξερε ότι έπρεπε να με στηρίξει.
Να κρατήσει τα νώτα μου.
Να φροντίσει να είμαι ασφαλής.
Και αυτό, για μένα, λέει πολλά και για τον ίδιο.
Για το ήθος του.
Για την άδολη διάθεσή του να προσφέρει.
Για εκείνη τη στάση που έχουν οι εθελοντές , να νοιάζονται για τον άλλον Αυτό είναι οι εθελοντικές ομάδες.
Άνθρωποι που ξέρουν να κρατούν ο ένας τα νώτα του άλλου.
Το «ένας για όλους και όλοι για έναν» χωρίς το παραμύθι, στην πραγματική του διάσταση.
Με ευθύνη.
Με εμπιστοσύνη.
Με εκπαίδευση.
Με πειθαρχία.
Με το ωραίο του να ανήκεις σε κάτι σπουδαίο ! Και κυρίως με το «μαζί» για έναν κοινό σκοπό.
Κι όσο περισσότερο μπαίνω σε αυτές τις ομάδες, τόσο καλύτερα καταλαβαίνω τον Φοίβο. Ναι.
Είναι δύσκολο να τους καταλάβεις απ’ έξω.
Πρέπει έστω για λίγο να σταθείς δίπλα τους.
Ή, καμιά φορά, να τους αφήσεις να σταθούν πίσω σου. Η υπέροχη φωτογραφία είναι της Stephanie Kollintzas
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους