Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μίκρο vs Μάκρο-οικονομία 10€ ευρώ το κιλό το κοτόπουλο είδα σήμερα στην αγορά.

Πριν 5-6 χρόνια κόστιζε τόσο το μοσχάρι.

Όσες αυξήσεις μισθών και να γίνουν δεν υπάρχει σωτηρία.

Για να ζήσει κανείς άνετα με αυτόν τον πληθωρισμό, χρειάζεται τουλάχιστον 3.000 το μήνα “καθαρό” βασικό μισθό.

Μικτά δηλαδή 4000-4500€ τον μήνα.

Είναι σαφές ότι κάποιοι αισχροκερδούν ανενόχλητοι εις βάρος της κοινωνίας από αυτό.

Υπάρχουν ονόματα εταιρειών και μετόχων πίσω από αυτό.

Να μη δημοσιεύονται μόνο τα ονόματα αυτών που φοροδιαφεύγουν, αλλά και αυτών που αισχροκερδούν και αυτών που τους στηρίζουν και οδηγούν στην εξαθλίωση τόσο κόσμο.

Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να το ανεχθή άλλο αυτό το παζάρι των καρτέλ της αγοράς στην πλάτη του.

Σήμερα στη λαϊκή αγορά, κάποιος κύριος περίπου 65-70 ετών, που φαινόταν μορφωμένος άνθρωπος, μου είπε ότι μάλλον ήμαστε καλύτερα την εποχή της δραχμής.

Αυτό θέλει συζήτηση.

Εγώ πιστεύω, ότι είτε με το ένα, είτε με το άλλο νόμισμα, όλα είναι ζήτημα ύπαρξης ή όχι ενός διεφθαρμένου και παρωχημένου μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος.

Ιδού οι απόψεις μου επί του θέματος.

Προσπαθώ να είμαι όσο αντικειμενικότερος μπορώ (όλοι γνωρίζουμε πολιτική ιστορία και ξέρουμε ποιοι είναι και ήταν οι αληθινοί πατριώτες σε αυτήν την βασανισμένη πατρίδα): ΔΡΑΧΜΗ Ή ΕΥΡΩ; ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΑΛΛΑΞΕ Η ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΝΟΗΤΗ «Ζούσαμε καλύτερα με τη δραχμή;» Η απάντηση χρειάζεται περισσότερα από αναμνήσεις τιμών.

Χρειάζεται να δούμε τι εισόδημα είχαμε, τι μπορούσαμε να αγοράσουμε και πώς λειτουργούσε η οικονομία. Η Ελλάδα εντάχθηκε στο ευρώ την 1η Ιανουαρίου 2001.

Τα χαρτονομίσματα και τα κέρματα κυκλοφόρησαν την 1η Ιανουαρίου 2002, με ισοτιμία 1 ευρώ = 340,750 δραχμές.

Η μετατροπή αυτή άλλαξε τη μονάδα μέτρησης· δεν αύξησε από μόνη της τον πλούτο μας. (economy-finance.ec.europa.eu⁠) Με τη δραχμή, η χώρα διέθετε μεγαλύτερο περιθώριο εθνικής νομισματικής και συναλλαγματικής πολιτικής — όχι όμως την ίδια ελευθερία σε όλες τις δεκαετίες.

Η υποτίμηση μπορούσε να στηρίξει την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων, αλλά ακριβαίνοντας τις εισαγωγές μετέφερε κόστος σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά.

Ο υψηλός πληθωρισμός, ιδιαίτερα τη δεκαετία του 1980 και στις αρχές του 1990, περιόριζε την αξία μισθών και αποταμιεύσεων.

Η υποτίμηση ήταν εργαλείο προσαρμογής, όχι δωρεάν ευημερία. (bankofgreece.gr⁠, bankofgreece.gr⁠) Το ευρώ κατάργησε τον συναλλαγματικό κίνδυνο μεταξύ των χωρών που το χρησιμοποιούν και διευκόλυνε συναλλαγές και συγκρίσεις τιμών. Η Ελλάδα, όμως, δεν μπορεί πλέον να υποτιμήσει ένα δικό της νόμισμα.

Η νομισματική πολιτική καθορίζεται για ολόκληρη την ευρωζώνη, με συμμετοχή της Τράπεζας της Ελλάδος στο Ευρωσύστημα.

Σταθερότερο νομισματικό πλαίσιο δεν σημαίνει αυτόματα σταθερές τιμές, υψηλούς μισθούς ή προστασία από κάθε κρίση. (european-union.europa.eu⁠, ecb.europa.eu⁠) Υπάρχουν και δύο ιστορικές αλήθειες που δεν πρέπει να παρακάμπτουμε.

Ο τουρισμός δεν γεννήθηκε με το ευρώ: ο ΟΟΣΑ κατέγραφε ήδη το 1962 τη δυναμική ανάπτυξή του.

Και τα προβλήματα της ελληνικής μεταποίησης δεν άρχισαν το 2002: αναλύονταν εκτενώς στην έκθεση του ΟΟΣΑ του 1993.

Συνεπώς, η εξίσωση «δραχμή = παραγωγή, ευρώ = αποβιομηχάνιση» είναι υπεραπλούστευση. (oecd.org⁠) Αυτό δεν απαλλάσσει τις πολιτικές της περιόδου του ευρώ από την κριτική.

Η ανάπτυξη πριν από την κρίση στηρίχθηκε υπερβολικά στην κατανάλωση και στον δανεισμό, ενώ υποχωρούσε δραματικά η ανταγωνιστικότητα.

Ακολούθησε μια προσαρμογή με βαρύ κοινωνικό κόστος: απώλεια εισοδήματος και υψηλή ανεργία, όπως αναγνωρίζει και η αποτίμηση του ΔΝΤ.

Το νόμισμα είχε σημασία, αλλά δεν εξηγεί μόνο του τις επιλογές, τις ανισορροπίες και τη διαχείριση της κρίσης.

Ποιοι…(ντόπιοι οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες) κέρδισαν από την κρίση άραγε; (bankofgreece.gr⁠, imf.org⁠) Και τα βασικά είδη διατροφής για την επιβίωση του πληθυσμού; Ενδεικτικά αναφέρω τα πιο απλά και συχνά: την πατάτα και το κοτόπουλο.

Είναι χρήσιμα παραδείγματα του τι αγοράζει ο μισθός.

Δεν αρκούν, όμως, για να μετρήσουμε ολόκληρο το επίπεδο ζωής.

Χρειάζονται συγκρίσιμα προϊόντα, τεκμηριωμένες τιμές και ίδια βάση εισοδήματος.

Μία ακριβή αγορά δεν είναι ο εθνικός μέσος όρος.

Και το νοικοκυριό δεν πληρώνει επίσης μόνο για φαγητό, αλλά και για στέγη, ενέργεια, μετακινήσεις και υγεία.

Ήταν λοιπόν καλύτερα με τη δραχμή ή με το ευρώ; Η δραχμή προσέφερε μεγαλύτερη εθνική ευελιξία.

Το ευρώ προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα στις συναλλαγές και στην κοινή νομισματική οργάνωση.

Η σύγκριση «πριν και μετά» δεν αποδεικνύει ποια θα ήταν η πορεία της Ελλάδας αν είχε κρατήσει τη δραχμή.

Η δική μου θέση είναι ότι η ουσιαστική διεκδίκηση πρέπει να είναι ισχυρή παραγωγή, καλύτερα πραγματικά εισοδήματα, αποτελεσματικός ανταγωνισμός και προσιτή καθημερινότητα.

Τουρισμός μαζί με γεωργία, μεταποίηση, τεχνολογία και εξαγωγές.

Και να μη χαθεί το τραίνο της AI. Η επιτυχία μιας οικονομίας πρέπει να φαίνεται και στο σπίτι του πολίτη.

Στο εισόδημα που επαρκεί.

Στην αξιοπρεπή εργασία.

Στη δυνατότητα να σχεδιάζει με αισιοδοξία το αύριο.

Η ανάπτυξη μόνο στα νούμερα και στην ελίτ της οικονομίας δεν αρκεί.

Πρέπει να είναι ισόρροπη.

Αλλιώς μιλάμε για παταγώδη αποτυχία σωστής διακυβέρνησης της χώρας μέσω μεροληψίας υπέρ των δυνατών (των εχόντων μεγάλες περιουσίες). Κοιτάξτε πως ζούσε (ως τώρα τουλάχιστον) ο μέσος ευρωπαίος, ιδιαίτερα των βόρειων χωρών και θα καταλάβετε.

Οι αρχαίοι μας έδειξαν τον δρόμο και εμείς το μόνο που κάναμε είναι να…παραδώσουμε τον Παρθενώνα σε ιδιωτική εταιρεία.

Τι τραγωδία αλήθεια του σύγχρονου παρακμιακού μη πολιτισμού! «Δεν θεμελιώνουμε την πόλη για να ευτυχεί ξεχωριστά μία ομάδα, αλλά για να είναι όσο γίνεται ευτυχισμένη ολόκληρη η πόλη». — Πλάτων, Πολιτεία, Δ΄, 420b ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ 1. Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Greece and the euro — ημερομηνίες ένταξης, κυκλοφορίας μετρητών και ισοτιμία μετατροπής. https://economy-finance.ec.europa.eu/euro/eu-countries-and-euro/greece-and-euro_en 2. Ευρωπαϊκή Ένωση.

Benefits of the euro — συναλλαγές και συναλλαγματικός κίνδυνος. https://european-union.europa.eu/institutions-law-budget/euro/benefits_en 3. Τράπεζα της Ελλάδος. Economic Bulletin, τεύχος Ιανουαρίου 2004 — ιστορική εξέλιξη συναλλαγματικού καθεστώτος και πληθωρισμού. https://www.bankofgreece.gr/Publications/econbull200401.pdf 4. OECD. OECD Economic Surveys: Greece 1962. Paris: OECD Publishing — μεταπολεμική οικονομία και ανάπτυξη του τουρισμού. https://www.oecd.org/en/publications/oecd-economic-surveys-greece-1962_eco_surveys-grc-1962-en.html 5. OECD. OECD Economic Surveys: Greece 1993. Paris: OECD Publishing — μεταποίηση, εξαγωγές και διαρθρωτικά προβλήματα. https://doi.org/10.1787/eco_surveys-grc-1993-en 6. Τράπεζα της Ελλάδος. Monetary Policy 2009–2010 — κατανάλωση, εισαγωγές και ανταγωνιστικότητα πριν από την κρίση. https://www.bankofgreece.gr/Publications/NomPolicy20092010_en.pdf 7. International Monetary Fund. Greece: Ex-Post Evaluation of Exceptional Access Under the 2012 Extended Arrangement. Country Report No. 17/44, 2017 — οικονομική προσαρμογή και κοινωνικό κόστος. https://doi.org/10.5089/9781475576252.002 ΣΚ Αναγνωστόπουλος Ένας σκεπτόμενος Έλλην

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους