Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γίνε σαν τη Σούζαν Είναι εύκολο να έχεις άποψη όταν δεν σου κοστίζει τίποτα.

Το δύσκολο είναι να εξακολουθείς να τη λες όταν ξέρεις ότι μπορεί να σου κοστίσει δουλειές, ρόλους, συνεργασίες, πρόσβαση. Η Σούζαν Σάραντον το ξέρει αυτό καλά.

Στα 79 της, με μια καριέρα δεκαετιών και ένα Όσκαρ στην κατοχή της, θα μπορούσε να έχει επιλέξει την ασφαλή εκδοχή της δημόσιας παρουσίας της.

Αντί γι’ αυτό, βρέθηκε την Πέμπτη έξω από τα Ηνωμένα Έθνη, στη διαδήλωση που διοργάνωσε το Jewish Voice for Peace κατά της πολιτικής του Ισραήλ στη Γάζα, την ώρα που ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ετοιμαζόταν να μιλήσει στη Γενική Συνέλευση.

Φορούσε χειροπέδες όταν οι αστυνομικοί την απομάκρυναν από τον δρόμο, μαζί με δεκάδες άλλους διαδηλωτές.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που η Σάραντον πλήρωνε τίμημα για όσα λέει. Στη Βενετία, λίγες εβδομάδες νωρίτερα, δήλωσε ότι εξακολουθεί να χάνει κινηματογραφικούς ρόλους επειδή τοποθετείται δημόσια υπέρ των Παλαιστινίων.

Είχε, μάλιστα, αναφέρει ότι πρακτορεία εξακολουθούν να λένε σε ανθρώπους να μην την προσλαμβάνουν.

Και κάπου εδώ βρίσκεται η ουσία.

Όχι στο ότι η Σάραντον είναι διάσημη.

Αλλά στο ότι χρησιμοποιεί τη φωνή που απέκτησε μέσα από τη δουλειά της, ακόμη κι όταν αυτή η φωνή έχει συνέπειες για την ίδια.

Το ίδιο, με διαφορετικό τρόπο, συνέβη και με τον Μάκλμορ.

Μετά το «Free Palestine» που φώναξε από τη σκηνή, απομακρύνθηκε από το αμερικανικό σκέλος της περιοδείας του Εντ Σίραν, αφού ιδιοκτήτες χώρων δήλωσαν ότι δεν θα φιλοξενούσαν συναυλίες με τη συμμετοχή του.

Η υπόθεση δεν έμεινε εκεί: προκάλεσε δημόσια συζήτηση για την πολιτική έκφραση των καλλιτεχνών, οδήγησε σε νέες τοποθετήσεις του ίδιου του Σίραν και συνοδεύτηκε από οικονομικές δεσμεύσεις για βοήθεια στη Γάζα.

Γιατί είναι αλήθεια πως όταν άνθρωποι με δημόσιο βήμα μιλούν, η συζήτηση μεγαλώνει.

Όταν ένας καλλιτέχνης, ένας άνθρωπος που έχει μάθει να τον ακούν, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει αυτή τη φωνή όχι για να προωθήσει την επόμενη δουλειά του, αλλά για κάτι που θεωρεί σημαντικό, η θέση του δεν μένει μόνο δική του.

Φτάνει σε ανθρώπους που ίσως μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν ακούσει, δεν είχαν ενδιαφερθεί, δεν είχαν καν σκεφτεί να ρωτήσουν.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο χρήσιμο που μπορούμε να κρατήσουμε από τη Σούζαν.

Όχι ότι πρέπει όλοι να γίνουμε Σούζαν Σάραντον.

Αλλά ότι μπορούμε όλοι, ο καθένας από τη θέση του, να βρούμε το θάρρος να μη σωπαίνουμε κάθε φορά που η σιωπή είναι η πιο βολική επιλογή.

Να μη μετράμε πάντα πρώτα τι θα χάσουμε αν μιλήσουμε, αλλά και τι μπορεί να κερδίσει μια κοινωνία όταν περισσότεροι άνθρωποι αποφασίζουν να πάρουν θέση.

Γιατί κάποια στιγμή η φωνή παύει να είναι απλώς μια προσωπική επιλογή.

Γίνεται ευθύνη απέναντι σε εκείνους που δεν έχουν τη δυνατότητα να ακουστούν το ίδιο δυνατά. Marianna Mitropoulou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους