Original Post

Πλήρες Κείμενο:

𝚫𝛆𝛎 𝛆𝛊𝛎𝛂𝛊 𝛂𝛎𝛐𝛈𝛕𝛐𝛊: 𝚿𝛂𝛘𝛎𝛐𝛖𝛎 𝛋𝛂𝛑𝛐𝛖 𝛎𝛂 𝛑𝛊𝛂𝛔𝛕𝛐𝛖𝛎. Τον τελευταίο καιρό ακούω συχνά, είτε από κοντά, είτε στην τηλεόραση, είτε διαβάζοντας σχόλια στο διαδίκτυο, την απορία: «Μα καλά, τόσο ανόητος μπορεί να είσαι για να ακολουθείς τέτοια πράγματα;» Όχι.

Δεν είναι ανόητοι.

Εκτός ότι το θεωρώ προσβλητικό να το λέμε, μετακυλούμε την ευθύνη αλλού εκτός από εκεί που θα έπρεπε πρωτίστως να είναι.

Γιατί ο άνθρωπος που δεν είναι γιατρός, ψυχολόγος ή άλλος επαγγελματίας υγείας, θα βασιστεί σε άλλα κριτήρια και όχι στη γνώση.

Από τα σημαντικότερα κριτήρια για να εμπιστευτείς έναν ειδικό είναι η σύσταση από στόμα σε στόμα (word of mouth). Όταν δικοί σου άνθρωποι ή γνωστοί που εμπιστεύεσαι, σου πουν: «Πήγα στον τάδε και με βοήθησε πολύ», είναι απολύτως φυσικό να δημιουργηθεί μια ασφάλεια που δύσκολα θα το καταφέρει μια διαφήμιση, ένα άρθρο ή ακόμη και ο ίδιος ο επαγγελματίας μιλώντας για τον εαυτό του.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη.

Η απόγνωση.

Και εδώ θέλω να κάνω μια διευκρίνιση.

Θα μου πείτε, δεν πήγαιναν μόνο άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα υγείας αλλά και για αισθητικούς λόγους.

Ακόμα όμως κι εκείνοι που δεν έχουν συμβιβαστεί με την ηλικία τους και τις αλλαγές που βλέπουν στην εμφάνιση τους, απελπισία θα νιώσουν.

Μπορεί να μην την καταλαβαίνουμε εμείς που το έχουμε αποδεχτεί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι πραγματική.

Όμως, κυρίως, μιλάω για τον άνθρωπο που ταλαιπωρείται με χρόνια προβλήματα υγείας και που έχει δοκιμάσει πράγματα που δεν τον βοήθησαν.

Κάποια στιγμή, και μην έχοντας πλέον πολλές ψυχικές αντοχές, ψάχνει κάπου να πιαστεί.

Μπορεί η λογική του να του λέει: «Αυτά που ακούω μου φαίνονται μπούρδες.» Αλλά η απόγνωση, η ανάγκη και η ελπίδα λένε: «Κι αν βοηθήσει; Έστω και λίγο; Και αν κάνεις λάθος και χάσεις την ευκαιρία να ανακουφιστείς» Στο τέλος θα νικήσει το συναίσθημα.

Θα νικήσει η ελπίδα.

Δεν είναι ανόητος, απελπισμένος για βοήθεια είναι.

Μην μετακυλούμε την ευθύνη στον άνθρωπο που υποφέρει.

Ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να αναλάβουμε την ευθύνη εκεί που πραγματικά πρέπει.

Να αρχίσουμε, για παράδειγμα, όπως στο Ισραήλ, να θεσπιστεί νόμος που να απαγορεύει όσους δεν είναι επαγγελματίες υγείας να εφαρμόζουν την υπνωση.

Αλλά ούτε αυτό αρκεί.

Ακόμη και όταν μιλάμε για επαγγελματίες υγείας, χρειάζεται να ξέρουμε τι εκπαίδευση έχουν στην συγκεκριμένη μεθοδολογία και από ποιους.

Να υπάρχουν σαφή και αναγνωρίσιμα κριτήρια εκπαίδευσης και εφαρμογής.

Γιατί δεν μπορούμε να ζητάμε από τον άνθρωπο που ταλαιπωρείται να γνωρίζει αυτά τα κριτήρια και να κάνει μόνος του το ξεκαθάρισμα.

Και μετά να τον κοροϊδεύουμε επειδή όταν πονούσε, έψαχνε κάπου να πιαστεί. #ψυχικήυγεία #Ψυχολογία #Υγεία #Υπνοθεραπεία #γνωση #ενημέρωση #ευθύνη #υπνωση #ψυχοθεραπεία Υ.Γ. Η φωτο ειναι απο Ayyub Jauro (Pexels)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους