Νικηταράς ο Τουρκοφάγος, ο ήρωας που πολέμησε για την Ελλάδα και πέθανε στην εξαθλίωση. 25 Σεπτεμβρίου 1849 με το παλαιό ημερολόγιο, ημερομηνία που αντιστοιχεί στις 8 Οκτωβρίου με το νέο ημερολόγιο...

Πλήρες Κείμενο:

Νικηταράς ο Τουρκοφάγος, ο ήρωας που πολέμησε για την Ελλάδα και πέθανε στην εξαθλίωση. 25 Σεπτεμβρίου 1849 με το παλαιό ημερολόγιο, ημερομηνία που αντιστοιχεί στις 8 Οκτωβρίου με το νέο ημερολόγιο,έφυγε από τη ζωή στον Πειραιά ο Νικήτας Σταματελόπουλος, ο θρυλικός Νικηταράς ο Τουρκοφάγος.

Ένας από τους ανθρώπους που έδωσαν τη ζωή τους για να γεννηθεί η ελεύθερη Ελλάδα.

Πολέμησε στο Βαλτέτσι, στα Δολιανά, στα Δερβενάκια, στην Αράχοβα, στο Μεσολόγγι και σε αμέτρητες άλλες μάχες.

Βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του Αγώνα από τα πρώτα του βήματα μέχρι την τελευταία του ένοπλη συμμετοχή στην Πέτρα της Βοιωτίας το 1829.

Όμως, ο άνθρωπος που πολέμησε για την ελευθερία της πατρίδας του δεν έζησε ελεύθερος και αξιοπρεπής τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Συνελήφθη και φυλακίστηκε.

Το 1840 αθωώθηκε από το δικαστήριο, αλλά αντί να αφεθεί ελεύθερος, οδηγήθηκε ξανά στη φυλακή. Στην Αίγινα έζησε σε άθλιες συνθήκες, άρρωστος και με την όρασή του σοβαρά κλονισμένη.

Όταν τελικά αποφυλακίστηκε, η Πολιτεία δεν φρόντισε τον άνθρωπο που είχε προσφέρει τόσα στην ίδια την ύπαρξή της. Ο Νικηταράς έφτασε στη φτώχεια.

Τόσο μεγάλη ήταν η ανέχεια, ώστε, σύμφωνα με τις μαρτυρίες που παραθέτει η σχετική ιστορική έρευνα, χρειάστηκε κρατική άδεια για να ζητιανεύει μία ημέρα την εβδομάδα.

Ο άνθρωπος που αρνήθηκε να πλουτίσει από τα λάφυρα του πολέμου.

Ο άνθρωπος που πολέμησε για να αποκτήσει η Ελλάδα ελευθερία.

Να ζητιανεύει στην ελεύθερη Ελλάδα.

Σαν να μην έφτανε αυτό, το σπίτι του βγήκε σε πλειστηριασμό.

Τότε ο γέροντας και σχεδόν τυφλός πλέον Νικηταράς εμφανίστηκε κρατώντας το σπαθί του από τα Δερβενάκια και είπε: «Τελευταίος πλειοδότης το σπαθί του Νικηταρά». Οι διεκδικητές αποσύρθηκαν.

Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν έβλεπαν μπροστά τους έναν φτωχό γέροντα.

Έβλεπαν την Ιστορία.

Έβλεπαν έναν άνθρωπο που είχε προσφέρει τα πάντα και δεν είχε κρατήσει σχεδόν τίποτα για τον εαυτό του.

Εδώ βρίσκεται η μεγάλη ντροπή. Η Πολιτεία ήξερε να απονέμει αξιώματα και τίτλους.

Ήξερε να τιμά τους ήρωες όταν είχαν πλέον πεθάνει.

Δεν ήξερε όμως να τους προστατεύει όταν ζούσαν.

Μετά τον θάνατό του ήρθαν οι τιμές, το διήμερο εθνικό πένθος, οι επικήδειοι λόγοι και η λαϊκή αποθέωση.

Αλλά ένας ήρωας δεν χρειάζεται μόνο τιμές πάνω από τον τάφο του.

Χρειάζεται αξιοπρέπεια όσο αναπνέει.

Χρειάζεται ψωμί όταν πεινά.

Χρειάζεται στέγη όταν κινδυνεύει να τη χάσει.

Χρειάζεται σεβασμό όταν γεράσει.

Εκεί δοκιμάζεται μια Πολιτεία.

Όχι στα στεφάνια και στους επικήδειους. Ο Νικηταράς πέθανε φτωχός, ταλαιπωρημένος και σχεδόν τυφλός.

Όμως δεν πέθανε η τιμή του.

Γιατί μπορεί η Πολιτεία να τον ξέχασε όσο ζούσε, μπορεί να τον άφησε να φτάσει στην εξαθλίωση, όμως η Ιστορία δεν ξέχασε.

Σήμερα θυμόμαστε τον Νικηταρά όχι μόνο ως τον «Τουρκοφάγο», αλλά ως έναν άνθρωπο που έδωσε τα πάντα στην πατρίδα και πήρε ελάχιστα πίσω.

Ίσως αυτό είναι το πιο σκληρό μάθημα από τη ζωή του. Η Ελλάδα χρωστά στους ήρωές της κάτι περισσότερο από μνημεία και λόγια.

Τους χρωστά αξιοπρέπεια.

Αιωνία η μνήμη του Νικήτα Σταματελόπουλου. Τιμή στον Νικηταρά. Ντροπή για την Πολιτεία που δεν στάθηκε αντάξια της θυσίας του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους