Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από τις αρχές Σεπτεμβρίου η κόρη μου ταλαιπωρείται με μια δύσκολη ίωση.

Δεν μπορούσε να βγει από το σπίτι και φυσικά δεν μπορούσε να πάει στο σχολείο. Τη Δευτέρα, με μεγάλη προσοχή, θα επιστρέψει, γιατί πλέον είναι αρκετά καλά για να το κάνει.

Η πρώτη μέρα για την φετινή χρονιά ξεκινά τέλος Σεπτεμβρίου για εμάς.

Και τώρα, σε όλους εσάς που με βρίσατε επειδή τόλμησα να ασκήσω πολιτική κριτική στην Καρυστιανού, έχω κάτι να πω. Ιδιαίτερα σε εσένα που, επειδή δεν άντεξες μια διαφορετική πολιτική άποψη, μου ευχήθηκες να βρεθώ στη θέση της.

Διάβασέ το καλά.

Υπάρχουν άνθρωποι που διαφωνούν μαζί σου.

Υπάρχουν άνθρωποι που σε απογοητεύουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που ψηφίζουν διαφορετικά από εσένα.

Και υπάρχουν άνθρωποι που θα τους ασκήσεις πολιτική κριτική.

Αυτό λέγεται δημοκρατία.

Το να εύχεσαι όμως σε μια μάνα να βιώσει πόνο και δυστυχία επειδή δεν συμφωνεί μαζί σου, δεν είναι πολιτική.

Είναι η απόλυτη χρεοκοπία της ανθρωπιάς.

Και επειδή μου ευχήθηκες να βρεθώ στη θέση κάποιου άλλου, σου επιστρέφω μόνο μία φράση.

Να προσέχεις τι εύχεσαι.

Δεν θα σου ευχηθώ ποτέ να περάσεις αυτό που περνάει ένας γονιός όταν ανησυχεί για το παιδί του.

Δεν είμαι σαν εσένα.

Αλλά να θυμάσαι κάτι που οι άνθρωποι συνήθως μαθαίνουν αργά.

Ο καιρός γυρίζει.

Και αν πιστεύεις στο σύμπαν, τότε ξέρεις ότι κάθε ευχή που στέλνεις στους άλλους μπορεί κάποτε να επιστρέψει στον αποστολέα της.

Εγώ πάντως θα συνεχίσω να κρίνω πολιτικούς.

Θα τους αμφισβητώ.

Θα διαφωνώ μαζί τους.

Θα τους στηρίζω όταν συμφωνώ και θα τους ασκώ κριτική όταν διαφωνώ.

Δεν θα ζητήσω άδεια από κανέναν.

Γιατί η δημοκρατία δεν είναι λέσχη θαυμαστών.

Και η πολιτική διαφωνία δεν είναι προσωπική βεντέτα.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα σηκώσεις το δάχτυλο για να ευχηθείς σε μια μάνα να πάθει κακό, σκέψου πρώτα πολύ καλά τι ακριβώς ξεστομίζεις.

Γιατί μπορεί να νομίζεις ότι χτυπάς έναν πολιτικό αντίπαλο.

Στην πραγματικότητα αποκαλύπτεις μόνο τον δικό σου χαρακτήρα.

Εκτός από τον άντρα μου και τον γιο μου, τρεις άνθρωποι στάθηκαν κολώνες δίπλα μου.

Δεν χρειάστηκαν μεγάλα λόγια, υποσχέσεις ή δημόσιες δηλώσεις.

Ήταν εκεί.

Όταν υπήρχε αγωνία, κούραση και φόβος.

Όταν πραγματικά τους χρειάστηκα.

Και τότε καταλαβαίνεις τη διαφορά.

Άλλοι μιλούν για ανθρωπιά.

Άλλοι την κάνουν πράξη.

Άλλοι εμφανίζονται όταν όλα είναι εύκολα.

Άλλοι μένουν όταν όλα δυσκολεύουν.

Άλλοι γράφουν ένα είμαι εδώ.

Κι άλλοι είναι πραγματικά εκεί.

Τα λόγια μπορεί να είναι όμορφα.

Οι πράξεις όμως είναι αυτές που αποκαλύπτουν τον άνθρωπο.

Και στο τέλος, όταν σβήσουν οι φωνές, όταν τελειώσουν τα σχόλια και όταν μείνουν μόνο οι πραγματικές στιγμές, δεν θα θυμάσαι ποιος μίλησε περισσότερο.

Θα θυμάσαι ποιος κάθισε δίπλα σου όταν φοβόσουν.

Ποιος δεν ρώτησε τι μπορώ να κάνω αλλά απλώς το έκανε.

Ποιος έμεινε.

Γιατί στις δύσκολες στιγμές δεν χρειάζεσαι πλήθος.

Χρειάζεσαι ανθρώπους.

Και όταν τους βρεις, τους κρατάς μέσα στην καρδιά σου για μια ζωή. Spiros Dilis Chris Chatziioannidis και η Quinnαρα μου Marilena Papadaki 🩷 Υ.Γ.Παρόλα αυτά, συνέχισα και θα συνεχίσω να σας πηγαίνω αίμα, κρίνοντας τα χάλια σας και όσα κάνετε.

Γιατί εγώ δεν σταματάω να μιλάω επειδή κάποιοι δεν αντέχουν την κριτική.

Το συγκεκριμένο σχόλιο το έχω βάλει στο post. Διάβασέ το ξανά και, αν σου έχει μείνει έστω λίγη αξιοπρέπεια, εύχομαι να ντρέπεσαι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους