Σαββατιάτικα Violence, ένα θελκτικό κορίτσι Σε λίγα χρόνια, όταν θα φεύγει ένα κορίτσι για το μεγάλο του ταξίδι, θα ρωτούν, όχι “από τι πέθανε;”, μα “πώς ερωτεύτηκε;” Κατά βάθος θα μνημονεύουν την...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επειδή θα είχε κάτι να πει για τις δεκαπέντε γυναίκες που ήδη συγκαταλέγονται στα θύματα φριχτών δολοφονιών.

Τις πράξεις αυτές τις ονομάζουν “γυναικοκτονίες”, λες και είναι άλλο πράγμα να σκοτώνεις μια γυναίκα και άλλο έναν άνδρα ή ένα παιδί.

Την έχουμε ανάγκη την εξειδίκευση για να μας κρατάει μακριά από τον κανόνα, να μας κρύβει με επιμέλεια το γεγονός πως η βία υπερέχει στις μέρες μας μα δεν μας αφορά.

Αν δεν έχουμε παιδιά στην εφηβεία, τα γεγονότα ανάμεσα σε μαθητές με νεκρούς και σοβαρούς τραυματισμούς, μας αφήνουν αδιάφορους.

Και αν δεν οδηγούμε δεν φανταζόμαστε με πόσους τρόπους ασκείται η βία εκεί έξω, έτσι που ο καθένας έβαλε σε πρώτο πλάνο τη ζωή του.

Ίσως επειδή η δύναμη, γράφει η “σαββατογεννημένη” της βίας υπερτερεί από τη δικαιοσύνη και την ανθρωπιά μας.

Να, μια αιτία, όπως κανείς διαβάζει “να ένα μήλο”. Ένα ορμητικό ποτάμι σαρώνει τις γειτονιές μας, τις ζωές μας.

Σήμερα ένα κορίτσι στην Ηγουμενίτσα, αύριο στην Νίκαια, στο Αίγιο, στο Αγρίνιο και την Ζάκυνθο.

Σήμερα κάποια Μυρτώ, αύριο ένα παιδί χτυπημένο και αυτό από ένα είδος ασυγκράτητης βίας που βρίσκει πρόσφορο έδαφος μες στα προαύλια των σχολείων που διδάσκουν προσχηματικά τα θεμελιώδη θεωρήματα του κόσμου.

Θυμάμαι τον πατέρα μου που έλεγε πως έρχονται άγρια χρόνια.

Θεωρούσα πως το ‘χε συνήθειο να επαναφέρει αυτό το σχόλιο, άκριτα, κάτι σαν μάντης κακών που δεν επαληθεύονται, ανέξοδοι κίνδυνοι.

Τότε, τα γήπεδα γεννούσαν τη βία και όλοι πίστεψαν πως φταίνε οι ομάδες.

Δεν φταίει κανείς, παρά μόνον εμείς, είπε μια φορά.

Τριάντα χρόνια μετά, μπορώ να του βεβαιώσω πως σαν λάθος ήρωες κινηματογραφικοί, δεν διαθέτουμε την ικανή δοσολογία ανθρωπιάς για να μην προβούμε στις πιο απεχθείς πράξεις.

Βία στα σχολεία και τους δρόμους, στον πολιτικό λόγο και στη δημόσια σφαίρα.

Εμπόλεμες συρράξεις με βασανιστήρια κατά παιδιών και γυναικών. Θέουτα, Μπέλφαστ, σιωπηρές επιχειρήσεις εκκαθαρίσεων και στο επίκεντρο το πολιτικό μόρφωμα των γερμανικών εκλογών με το χυδαίο, πολιτικό του πρόγραμμα.

Πρωτοφανείς χαρακτηρισμοί σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις συντηρούν ένα νοσηρό κλίμα.

Θα μου πείτε, “μα σαββατιάτικα τι σε έπιασε;”, “ώρα για ανέξοδους προβληματισμούς” και “εσύ είσαι καλύτερος, καλύτερη;” Σε όλα θα έχετε δίκιο, σε όλες τις επισημάνσεις θα σας δικαίωνα δίχως αμφιβολία.

Ωστόσο, τίποτε δεν αλλάζει το γεγονός πως η χώρα και η ζωή μας μοιάζει με σαρκοφάγο ή με μια απέραντη τεφροδόχο, παραγεμισμένη με τις στάχτες της καλοσύνης, της δικαιοσύνης, της ανθρωπιάς, ύστατου συνεκτικού δεσμού ενός τρεμάμενου κόσμου.

Όσο για την Μαλβίνα, σκεπασμένη και αυτή από στρώματα σιωπής, βρίσκει τον τρόπο να επανέρχεται, επειδή υπήρξε παράφορα αυθεντική και αθεράπευτα ευφυής. “Κάποτε”, γράφει, “δραπετεύσαμε από αυτή τη ζωή.

Ήταν γεμάτη από έρωτα, πίσω από κάθε πράξη, από κάθε πρόσωπο, από κάθε ελπίδα και κάθε στιγμή, υπήρχε έρωτας.

Θελήσαμε να το αλλάξουμε αυτό και έτσι σήμερα πενθούμε τη ζωή που χάσαμε”. Δεν θα συμβιβαστούμε ποτέ με αυτήν την απώλεια και ίσως η βία να είναι απότοκος αυτού του κενού.

Δικαιολογίες θα μου πείτε.

Μια αφορμή για να παίξει ο Φίλιπ Γκλας από τα ηχεία του απογεύματος που αξίζει περισσότερο από όλες αυτές τις λέξεις. Πλην μιας, όπως προσβεύει η εποχή μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους