Περπατώντας στην Κυπερούντα, σταμάτησα μπροστά σε αυτή την πινακίδα.Βρίσκεται στην οδό Ισαάκ–Σολωμού, που ονοματοδοτήθηκε πέρσι προς τιμήν του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού. Και δίπλα στο όνομα...
Περπατώντας στην Κυπερούντα, σταμάτησα μπροστά σε αυτή την πινακίδα.Βρίσκεται στην οδό Ισαάκ–Σολωμού, που ονοματοδοτήθηκε πέρσι προς τιμήν του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού.
Και δίπλα στο όνομα του δρόμου, η Κοινότητα έκανε κάτι εξίσου σημαντικό: έβαλε την ιστορία τους, για να τη διαβάζει όποιος περνά.Με γύρισε χρόνια πίσω.
Στα φυλλάδια και στα μικρά βιβλιαράκια που τυπώναμε και μοιράζαμε τότε.
Στις πορείες, στους τουρίστες, στις σπουδές μας στο εξωτερικό, παντού όπου μπορούσαμε.
Τότε δεν υπήρχαν Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.
Υπήρχε ένα φυλλάδιο, μια φωτογραφία και η προσωπική επαφή.
Έτσι προσπαθούσαμε να πούμε την ιστορία της Κύπρου και να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη.Γι’ αυτό τέτοιες πρωτοβουλίες έχουν τεράστια σημασία.Μπράβο στην Κυπερούντα.
Και μπράβο στους Δήμους και τις Κοινότητες που έχουν κάνει ή προχωρούν σε ανάλογες πρωτοβουλίες.
Υπάρχει ακόμη φως.
Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που επιμένουν να θυμούνται.Θα ήθελα να δω κάτι αντίστοιχο σε κάθε Δήμο και κάθε Κοινότητα της ελεύθερης Κύπρου: έναν δρόμο ή έναν δημόσιο χώρο αφιερωμένο στον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμό Σολωμού και, δίπλα, λίγες γραμμές που να εξηγούν τι έγινε.
Όχι μόνο ένα όνομα σε μια πινακίδα.
Την ιστορία πίσω από το όνομα.Για να σταματήσει αύριο ένα παιδί, όπως σταμάτησα εγώ σήμερα, να τη διαβάσει και να ρωτήσει:«Ποιοι ήταν ο Ισαάκ και ο Σολωμού;»Και τότε η μνήμη θα έχει περάσει στην επόμενη γενιά.ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους