Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα 82 χρόνια ζωής συμπλήρωσε χθες ο Μάικλ Ντάγκλας, ο οποίος ανακοίνωσε πρόσφατα την απόσυρσή του από την υποκριτική.

Σε ολόκληρη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Μάικλ κλήθηκε να σηκώσει στις πλάτες του ένα επώνυμο βαρύ σαν ιστορία -που πάντοτε πάει πακέτο με πολλές και παντελώς αχρείαστες συγκρίσεις- κατορθώντας να διαγράψει τη δική του αυτόφωτη πορεία, μέσα από μια επιτυχημένη καριέρα.

Κι αυτό, με δεδομένη τη σχεδόν αντανακλαστική τάση υποτίμησης που εισέπραξε, μόνο εύκολο δεν το λες. Ο Μάικλ Ντάγκλας προκάλεσε για πρώτη φορά αίσθηση στο τηλεοπτικό The Streets of San Francisco (1972-1976) του ABC, αποσπώντας τρεις διαδοχικές υποψηφιότητες για Emmy.

Η πρώτη του (τεράστια) επιτυχία όμως, έμελλε να έρθει από τη θέση του παραγωγού.

Έχοντας αποκτήσει από τον πατέρα του τα δικαιώματα του μυθιστορήματος One Flew Over the Cuckoo’s Nest του Κεν Κέσεϊ, ο Μάικλ ανέλαβε την παραγωγή της διάσημης ταινίας του Μίλος Φόρμαν, η οποία χάρισε στον Ντάγκλας το πρώτο του Όσκαρ (το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, ως παραγωγός). Ο Ντάγκλας αγάπησε με πάθος τη διαδικασία της παραγωγής, αναλαμβάνοντας έκτοτε σε πολλές από τις δικές του ταινίες διπλό ρόλο, ενώ μέχρι τώρα έχει διατελέσει παραγωγός και σε περίπου 15 ταινίες στις οποίες δεν συμμετείχε ο ίδιος.

Όσο για την ερμηνευτική πορεία του Ντάγκλας, ο πρώτος αληθινά μεγάλος ρόλος έρχεται στο The China Syndrome (1979) του Τζέιμς Μπρίτζες, το 1983 πρωταγωνιστεί στο ενδιαφέρον και λησμονημένο στις μέρες μας The Star Chamber του Πίτερ Χάιαμς, ενώ το 1984 έρχεται το διασκεδαστικότατο Romancing the Stone (1984) Ρόμπερτ Ζεμέκις, με το σίκουελ The Jewel of the Nile (1985, όπου ενώνει ξανά δυνάμεις με την Καθλίν Τέρνερ και τον Ντάνι Ντε Βίτο) του Λιούις Τιγκ να έρχεται την επόμενη χρονιά.

Το 1987 αποδεικνύεται σημαδιακή χρονιά για την καριέρα του Ντάγκλας για δύο λόγους.

Αφενός, κερδίζει το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του ως Γκόρντον Γκέκο στο Wall Street του Όλιβερ Στόουν, σε έναν ρόλο που θα υποδυθεί εκ νέου στο σίκουελ Wall Street: Money Never Sleeps (2010), από τον ίδιο σκηνοθέτη.

Αφετέρου, πρωταγωνιστεί στο super-hit Fatal Attraction (1987) του Έιντριαν Λάιν, στο πλευρό της Γκλεν Κλόουζ, σε έναν ρόλο που θα αποτελέσει το έναυσμα για μια σειρά από ταινίες που καθιερώνουν τον Μάικλ Ντάγκλας ως ένα από τα ανδρικά sex symbols του Χόλιγουντ εκείνη την εποχή.

Ακολουθούν το νεό-νουάρ Black Rain (1989) του Ρίντλεϊ Σκοτ, το απίθανο και αγέραστο The War of the Roses (1989) του Ντάνι Ντε Βίτο, ενώ το 1992 ο Μάικλ γίνεται κομμάτι της pop culture των 90s χάρη στο Basic Instinct (1992) του Πολ Φερχόφεν.

Την επόμενη χρονιά, παρεκκλίνοντας γενναία και εντυπωσιακά από την πατενταρισμένη του εικόνα, ο Ντάγκλας μάς κλέβει την καρδιά στο καταπληκτικό Falling Down (1993) του Τζόελ Σουμάχερ, το 1994 πέφτει θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης από την Ντέμι Μουρ στο Disclosure του Μπάρι Λέβινσον, το 1997 είναι απόλαυση στο The Game του Ντέιβιντ Φίντσερ, ενώ η δεκαετία κλείνει με το άνευρο A Perfect Murder (1998), remake του Dial M for Murder του Άλφρεντ Χίτσκοκ.

Η νέα χιλιετία βρίσκει τον Ντάγκλας σε δύο ενδιαφέροντες ρόλους, αλλά και παντρεμένο με την Κάθριν-Ζίτα Τζόουνς, με την οποία -σε μια μάλλον ρομαντική σύμπτωση- έχουν γενέθλια την ίδια μέρα (αλλά με 25 χρόνια διαφορά). Όσο για τους ενδιαφέροντες ρόλους που αναφέραμε ακριβώς πιο πάνω, ο Ντάγκλας είναι εξαιρετικός στο Wonderboys (2000) του Κέρτις Χάνσον (άλλο ζήτημα αν το supporting cast δεν συμβαδίζει στις ίδιες συχνότητες), ενώ την ίδια χρονιά συμμετέχει και στο Traffic του Στίβεν Σόντερμπεργκ.

Έκτοτε, η καριέρα του Ντάγκλας υπέστη την αναπόφευκτη φθορά του χρόνου, χωρίς αυτό να αναιρεί ότι ο Μάικλ εξακολουθεί να είναι ενεργότατος και ακούραστος.

Το 2013, ενσάρκωσε τον Λιμπεράτσε στην τηλεταινία Behind the Cantelabra του Σόντερμπεργκ, το 2015 έγινε κομμάτι του Marvel Universe μέσα από τον ρόλο του Hank Pym στο Ant-Man (ακολούθησαν άλλες τρεις ταινίες), ενώ την τριετία 2018-2021 υπήρξε απολαυστικός στην κωμική σειρά The Kominsky Method του Τσακ Λορ, η οποία προβλήθηκε στο Netflix.

Στα σχόλια μπορείτε να βρείτε (και να διαβάσετε, ελπίζουμε) τις αναλυτικές κριτικές του CineDogs για το θρυλικό Basic Instinct (1992) και το υ-πέ-ρο-χο Falling Down (1993).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους