Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η κυρία Αρετή Γραμμόζη-Παπαδημάτου είναι ενας ανθρωπος που εκτιμω και σεβομαι αφάνταστα, η γραφή της ειναι υπέροχη, μοναδική.. .Το κείμενο είναι δικό της , αφιερωμένο στις παιδοπόλεις.. Διαβάζοντας χθες σε μια ανάρτηση μιας σελίδας τα χίλια μύρια σε σχόλια, για τις παιδοπόλεις ή μάλλον για τα παιδιά που ήταν στις παιδοπόλεις να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα.

Επιτέλους ας ακουστεί και μια φωνή με προσωπική εμπειρία.

Που τις έζησε.

Ο κάθε ένας χωρίς να έχει ιδέα, πιάνει το πληκτρολόγιο και γράφει ό,τι του κατέβει από την κούτρα του.

Μόνο να διευκρινίσω ότι ήμουν στη παιδόπολη τη δεκαετία του 60 οπότε αναφέρομαι σ' αυτή τη δεκαετία.

Για την προηγούμενη δεκαετία ας γράψει κάποιος που έχει ζήσει και έχει ιδίαν άποψη και όχι ότι διάβασε απ' εδώ και απ' εκεί.

Ας ακουστεί μια φορά και η φωνή ενός παιδιού που τα έζησε εκ των έσω.

Βρέθηκα στη παιδόπολη μετά από παρότρυνση των δασκάλων στη μάνα μου, ότι είναι κρίμα να να μη μπορώ να συνεχίσω στο Γυμνάσιο, μια και ήμουν έξυπνη μαθήτρια και τα γράμματα τα έπαιρνα, όπως της έλεγαν.

Αν και διστακτική η μάνα μου, στο τέλος ζυγίζοντας τα υπέρ και τα κατά, πείστηκε. ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΕΚΑΝΕ.

Το λέω εγώ που στα 8 - 9 την αποχωρίστηκα.

Πόσο την μακαρίζω για αυτή την απόφασή της! Να διευκρίνισω ότι ήμουν ορφανή από πατέρα και από τις πιο φτωχές οικογένειες του χωριού μου.

Εάν έμενα στο χωριό το πιθανότερο θα ήταν να είχα παντρευτεί από πολύ μικρή και να κατέληγα βοσκοπούλα.

Έξι χρόνια έζησα.

Όντως πήγα Γυμνάσιο στο Οικονομικό των Ιωαννίνων.

Πέρασα πάρα πολύ καλά.

Το επαναλαμβάνω ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ.

Είχα το καθημερινό μου, φαγητό, το κυριακάτικο γλυκό, την ένδυσή μου, την περίθαλψή μου σε θέματα υγείας, το παιχνίδι στο γήπεδό μας με τα διάφορα όργανα γυμναστικής, κρίκοι, μονόζυγοι δακτυλίδια κλπ.

Συμμετείχαμε σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις τις οποίες τις απολαμβάναμε στην μεγάλη αίθουσα της ψυχαγωγίας.

Και ναι μπορεί σε καμιά αταξία μας, να τρώγαμε και κανένα χαστούκι, αλλά πείτε μου ποιο παιδί εκείνης της εποχής δεν έφαγε ξύλο από τον δάσκαλο ή την δασκάλα με τον χάρακα.

Προσωπικά από τον δάσκαλο έφαγα στο χωριό που ήταν και συγχωριανός και ήταν και άδικο.

Δεν πήγαιναν όλα τα παιδιά στο Γυμνάσιο, αλλά εκείνα που κατόπιν εξετάσεων περνούσαν στο Γυμνάσιο.

Υπήρχε ένα όριο βαθμολογίας.

Νομίζω ότι ήταν το 16. Πάνω από 16 συνέχιζες για το Λύκειο.

Δεν τα κατάφερα παρά τα ιδιαίτερα που μου έκαναν στα μαθηματικά.

Ναι ιδιαίτερα!!! Με ετοίμασαν για τη Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων της Ρόδου ή της Πάρνηθας.

Δεν ήθελα.

Ήθελα να τελειώσω το Γυμνάσιο.

Ήρθε η γιαγιά μου και με πήρε και έκατσα ένα χρόνο μαζί της και συνέχισα.

Μετά ήρθε η μάνα μου από την Γερμανία που εν τω μεταξύ είχε πάει ως εργάτρια και στήσαμε εκ νέου το σπιτικό μας στην Αθήνα.

Τα κορίτσια που δεν πήγαιναν στον Γυμνάσιο μάθαιναν μια τέχνη.

Εντός της παιδόπολης υπήρχαν τα εργαστήρια. Κέντημα, Υφαντική, Ράψιμο, Αργαλειός.

Για δύο χρόνια περνούσαν από κάθε εργαστήριο για ένα εξάμηνο.

Μάθαιναν όλες τις τέχνες.

Στο τέλος επέλεγαν αυτό που τους άρεσε και τις έστελναν στην Αθήνα στην Ιωσηφόγλειο Σχολή να πάρουν την ειδικότητα.

Τρία χρόνια.

Έφευγαν με το πτυχίο τους και με το ανάλογο εφόδιο.

Ραπτομηχανή για τις μοδίστρες, μηχανή κεντήματος για τις κεντήστρες και λοιπά.

Πατούσαν γερά στα πόδια τους, έτοιμες να παλέψουν στον στίβο της ζωής.

Τα κορίτσια που συνέχιζαν στο γυμνάσιο, ακολουθούσαν και την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Ξέρετε πόσα παιδιά έγιναν καθηγητές, δάσκαλοι, τελείωσαν σχολές πανεπιστημίων, γιατροί και δικηγόροι; Θα μου πει κάποιος ότι λιβανίζω την Φρειδερίκη.

Όχι δεν τη λιβανίζω.

Στο κάτω - κάτω με το υστέρημα του ελληνικού λαού, ιδρύθηκαν και απ' αυτό το υστέρημα, μεγαλώσαμε και μορφωθήκαμε.

Μου αρέσει να λέω τη σκάφη - σκάφη και το σύκο - σύκο. Η Φρειδερίκη κρίθηκε και κρίνεται ακόμη, αλλά δε μπορώ να παραβλέψω τη διαχείριση των παιδοπόλεων.

Και επαναλαμβάνω αναφέρομαι στη δεκαετία του 60. Όσο όμως ήμουν στη παιδόπολη, ούτε υιοθεσίες είδα, ούτε κορίτσια να στέλνονται υπηρέτριες σε μεγάλα αρχοντόσπιτα.

Όποιος έχει αποδείξεις, να τις παρουσιάσει, όχι διάβασα, άκουσα κλπ.

Έλεος κάπου... Μην τα κάνουμε όλα μαύρα. Αρετή Γραμμόζη - Παπαδημάτου Παιδόπολη "Αγία Ελένη" Ιωαννίνων Στη φωτογραφία ένα δείγμα από τα μαθήματα των εργαστηρίων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους