Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα, 26 Σεπτεμβρίου 1989, η 17 Νοέμβρη δολοφόνησε τον Παύλο Μπακογιάννη.

Αν μου ζητούσαν να περιγράψω με μία λέξη εκείνη τη μέρα, θα έλεγα: σοκ.

Γιατί όλοι καταλάβαμε τι σημαίνει μια σφαίρα στο πολιτικό σώμα.

Η δολοφονία ήρθε σε μια ιστορική στιγμή.

Σαράντα χρόνια μετά το τέλος του Εμφυλίου, η Δεξιά και η Αριστερά συνεργάζονταν για πρώτη φορά σε κυβέρνηση. Ο Παύλος ήταν από τους ανθρώπους που είχαν εμπνευστεί και στηρίξει την προσπάθεια της εθνικής συμφιλίωσης.

Όσοι τον σκότωσαν ήθελαν να σπείρουν ξανά τον διχασμό.

Δεν τα κατάφεραν.

Η κοινωνία αντέδρασε και η χειραψία του Ανδρέα Παπανδρέου με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη εκείνες τις ημέρες δεν ήταν μια τυπική χειραψία.

Είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά εκείνη τη γενιά πολιτικών ηγετών.

Δεν ήταν υπεράνθρωποι.

Είχαν συγκρουστεί σκληρά, αλλά συνέχιζαν να μιλούν μεταξύ τους, γιατί πάνω από τις προσωπικές και πολιτικές τους διαφορές έβαζαν τη χώρα.

Ήξεραν ότι η πολιτική συνεννόηση δεν σημαίνει απουσία διαφωνιών.

Σημαίνει την ικανότητα να τις υπερβαίνεις όταν το απαιτεί το συμφέρον της πατρίδας.

Αυτό είναι, νομίζω, και ένα πολύτιμο δίδαγμα για το σήμερα: να υπερασπιζόμαστε τη Δημοκρατία, να ξεπερνούμε τις δυσκολίες με όπλο την αλήθεια και, μέσα από τις διαφορές και τις αντιπαραθέσεις μας, να οικοδομούμε καθημερινά μια ισχυρότερη πατρίδα.

Γιατί, τελικά, το προσωπικό έρχεται πολύ μετά το πολιτικό. Και το πολιτικό είναι το όφελος της χώρας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους