Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΓΚΡΙΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΕΙΝΑΙ. Η χώρα μας χρειάζεται διαρκή γκρίνια ή λίγη περηφάνια; Στη σημερινή Ελλάδα, αν δεν κλαίγεσαι όλη μέρα, αν δεν ουρλιάζεις μονίμως για το πόσο χάλια είναι ο τόπος σου και αν τολμήσεις να αναγνωρίσεις κάτι θετικό, σε βαφτίζουν αμέσως "κυρ Παντελή", "συντηρητικό" , "βολεμένο" ή κυβερνητικό απολογητή.

Αντίθετα, αν καταγγέλλεις τα πάντα, αν βλέπεις παντού καταστροφή και αν παρουσιάζεις τη χώρα σου ως ένα διαρκές ναυάγιο, τότε κάποιοι σε θεωρούν αυτομάτως "προοδευτικό" και αγωνιστή.

Αυτή η νοοτροπία δεν είναι καινούργια.

Έχει βαθιές ρίζες στη σύγχρονη πολιτική και κοινωνική μας ιστορία.

Για διακόσια χρόνια, η γκρίνια, η καταγγελία και η διαρκής πίεση προς τον βουλευτή, τον περιφερειάρχη και τον δήμαρχο χρησιμοποιούνται συχνά ως μέσο προσωπικής εξυπηρέτησης.

Όσο πιο δυνατά φωνάζεις, όσο πιο επιθετικά διαμαρτύρεσαι, τόσο περισσότερο πιστεύεις ότι δικαιούσαι να απαιτείς.

Όμως ας ξεχωρίσουμε επιτέλους τα πράγματα.

Η τεκμηριωμένη κριτική είναι απαραίτητη.

Η τυφλή αρνητικότητα είναι νοοτροπία.

Άλλο να εντοπίζεις ένα πραγματικό πρόβλημα, να το αναλύεις με ακρίβεια και να απαιτείς λύση, και άλλο να αμφισβητείς τα πάντα χωρίς γνώση, χωρίς προτάσεις και χωρίς κανέναν στόχο, μόνο και μόνο για να εκτονώσεις τη δυσαρέσκειά σου.

Η δημοκρατία χρειάζεται πολίτες που ελέγχουν την εξουσία.

Δεν χρειάζεται, όμως, πολίτες που θεωρούν ότι η μόνιμη απαξίωση της πατρίδος τους αποτελεί απόδειξη ανωτερότητας ή προοδευτικότητας.

Μπορούμε να ασκούμε κριτική στην κυβέρνηση, στους θεσμούς, στους πολιτικούς και στις δημόσιες υπηρεσίες χωρίς να μηδενίζουμε τα πάντα.

Μπορούμε να διεκδικούμε καλύτερη καθημερινότητα χωρίς να συμπεριφερόμαστε σαν να μην έχει γίνει ποτέ τίποτα θετικό σε αυτόν τον τόπο.

Μπορούμε να απαιτούμε ευθύνες χωρίς να μετατρέπουμε κάθε συζήτηση σε διαγωνισμό αγανάκτησης.

Η περηφάνια για την πατρίδα δεν σημαίνει ότι κλείνουμε τα μάτια στα προβλήματα.

Και η κριτική δεν σημαίνει ότι πρέπει να ντρεπόμαστε για τη χώρα μας. Η Ελλάς δεν χρειάζεται πολίτες που χειροκροτούν τα πάντα.

Χρειάζεται πολίτες που γνωρίζουν τι υπερασπίζονται, τι αμφισβητούν και για ποιο λόγο αγωνίζονται.

Η γκρίνια δεν είναι αντίσταση.

Η υπευθυνότητα είναι.

Η αξιοπρέπεια είναι.

Η τεκμηριωμένη διεκδίκηση είναι.

Γιατί όποιος αγαπά πραγματικά τον τόπο του δεν έχει υποχρέωση ούτε να τον εξιδανικεύει ούτε να τον απαξιώνει.

Έχει υποχρέωση να τον κρίνει με καθαρό μυαλό, να τον υπερασπίζεται όταν χρειάζεται και να συμβάλλει στη βελτίωσή του.

Η φωτογραφία του μέσου Νεοέλληνα, σε ένα βίντεο 58 δευτερολέπτων.

Και ίσως το πιο δύσκολο μάθημα είναι αυτό: να μάθουμε να διεκδικούμε χωρίς να εξευτελιζόμαστε και να ασκούμε κριτική χωρίς να χάνουμε την περηφάνια μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους