Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν πιστεύω ούτε στο παρελθόν ούτε στο μέλλον, τουλάχιστον όχι έτσι όπως έχουμε μάθει να τα αντιλαμβανόμαστε.

Όλο και περισσότερο σκέφτομαι πως ο χρόνος είναι απλώς ο τρόπος με τον οποίο μετράμε την απόσταση ανάμεσα σε δύο συναντήσεις.

Κάποιες φορές η ζωή χωρίζει δύο ανθρώπους ξαφνικά.

Χωρίς αποχαιρετισμό.

Χωρίς τελευταία λόγια.

Χωρίς καμία υπόσχεση πως κάποτε θα ξαναβρεθούν.

Περνούν χρόνια.

Μερικές φορές, ολόκληρες δεκαετίες.

Ζούμε, μεγαλώνουμε, αλλάζουμε.

Γνωρίζουμε άλλους ανθρώπους, ακολουθούμε διαφορετικούς δρόμους και ονομάζουμε όλα όσα αφήσαμε πίσω μας «παρελθόν». Και ύστερα, μια μέρα, η ζωή φέρνει ξανά μπροστά σου έναν άνθρωπο που δεν έχεις δει εδώ και 25 χρόνια… Και μέσα σε μια στιγμή συνειδητοποιείς κάτι παράξενο: Ο χρόνος πέρασε.

Όμως η αίσθηση της οικειότητας δεν πέρασε.

Σαν κάπου ανάμεσα στο «τότε» και στο «τώρα» η ιστορία να μην τελείωσε ποτέ.

Απλώς έμεινε χωρίς συνέχεια.

Και ίσως γι’ αυτό κάποιες συναντήσεις, ύστερα από τόσα χρόνια, δεν μοιάζουν με επιστροφή στο παρελθόν.

Μοιάζουν με συνέχεια.

Με μια πρόταση που διακόπηκε πριν από 25 χρόνια και που η ζωή, επιτέλους, σου δίνει την ευκαιρία να ολοκληρώσεις.

Και τότε συνειδητοποιώ πως ίσως τελικά να μην υπάρχει παρελθόν και μέλλον.

Υπάρχουν άνθρωποι.

Υπάρχουν βιώματα.

Υπάρχουν ίχνη που ο χρόνος δεν κατάφερε να σβήσει.

Και υπάρχει ένας δρόμος που κάποιες φορές χωρίζεται στα δύο, κάνει έναν ολόκληρο κύκλο και, χρόνια αργότερα, ενώνει ξανά τα ίδια δύο σημεία.

Ίσως αυτός να είναι ο δρόμος της ζωής.

Δεν καταλαβαίνουμε πάντα γιατί μας χωρίζει.

Δεν γνωρίζουμε πάντα γιατί μας φέρνει ξανά κοντά.

Αλλά κάποιες φορές χρειάζονται 25 ολόκληρα χρόνια για να καταλάβουμε πως κάποιοι άνθρωποι δεν έμειναν ποτέ πραγματικά στο παρελθόν.

Απλώς περπατούσαν σε έναν διαφορετικό δρόμο προς την επόμενη συνάντηση. Anita Todorova ❤️ Καλη επιτυχία στους αγώνες σε όλοι την ομάδα!!! Σας αγαπώ ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους