Ο Νικήτας Σταματελόπουλος, ευρύτερα γνωστός ως Νικηταράς ή «Τουρκοφάγος» (1781/1784 – 25 Σεπτεμβρίου 1849), υπήρξε μία από τις εμβληματικότερες, πιο αγνές και ηρωικές φυσιογνωμίες της Ελληνικής...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διακρίθηκε για την απαράμιλλη ανδρεία του στα πεδία των μαχών, τη στρατηγική του ιδιοφυΐα και, κυρίως, για την απόλυτη ανιδιοτέλειά του, καθώς αρνήθηκε επανειλημμένα τα πολεμικά λάφυρα. Πρώτα Χρόνια και Καταγωγή • Γέννηση: Γεννήθηκε στη Νέδουσα Μεσσηνίας (ή κατ' άλλους στο Τουρκολέκα Αρκαδίας, απ' όπου καταγόταν η οικογένειά του). • Οικογενειακοί Δεσμοί: Ήταν γιος του κλέφτη Σταματέλου Τουρκολέκα και ανιψιός του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη (η μητέρα του, Σοφία, ήταν αδελφή της συζύγου του Κολοκοτρώνη). • Προεπαναστατική Δράση: Από την ηλικία των 11 ετών βγήκε στο κλαρί μαζί με τον πατέρα του.

Αργότερα εντάχθηκε στο σώμα του ονομαστού πρωτοκλέφτη Ζαχαριά Μπαρμπιτσιώτη.

Λόγω των τουρκικών διωγμών, κατέφυγε στα ρωσοκρατούμενα Επτάνησα (Ζάκυνθο), όπου κατατάχθηκε στον ρωσικό και μετέπειτα γαλλικό στρατό, αποκτώντας πολύτιμη πολεμική εμπειρία.

Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία.

Δράση στην Επανάσταση του 1821 Ο Νικηταράς συμμετείχε στην απελευθέρωση της Καλαμάτας (Μάρτιος 1821) και ξεχώρισε γρήγορα ως ο στενότερος και πιο έμπιστος συνεργάτης του Κολοκοτρώνη.

Οι σημαντικότεροι σταθμοί του περιλαμβάνουν: • Η Μάχη των Δολιανών (18 Μαΐου 1821): Εκεί κέρδισε επάξια το προσωνύμιο «Τουρκοφάγος». Κατάφερε με μόλις 300 (ή κατ' άλλους 600) άνδρες να αποκρούσει μια πανίσχυρη τουρκική στρατιά χιλιάδων στρατιωτών, σώζοντας το ελληνικό στρατόπεδο. • Η Μάχη στα Δερβενάκια (Ιούλιος 1822): Υπήρξε ο πρωταγωνιστής της καταστροφής της στρατιάς του Δράμαλη.

Λέγεται ότι η ορμή του ήταν τόσο μεγάλη που το σπαθί του κόλλησε στο χέρι του από το αίμα και την υπερπροσπάθεια, ενώ έσπασε τρία (ή τέσσερα) σπαθιά κατά τη διάρκεια της μάχης. • Άλλες Μάχες: Διακρίθηκε στην άλωση της Τριπολιτσάς, στη μάχη του Βαλτετσίου, καθώς και σε επιχειρήσεις στη Στερεά Ελλάδα στο πλευρό του Γεωργίου Καραϊσκάκη. Μεταπελευθερωτική Περίοδος και το Άδοξο Τέλος Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, η μοίρα του Νικηταρά υπήρξε τραγική, αποτελώντας ένα από τα πιο μελανά παραδείγματα της κρατικής αγνωμοσύνης: • Φυλάκιση: Κατά την περίοδο της Αντιβασιλείας και του Όθωνα, συντάχθηκε με το ρωσόφιλο κόμμα.

Το 1839 κατηγορήθηκε άδικα για συνωμοσία κατά του θρόνου μέσω της «Φιλορθόδοξης Εταιρείας». Φυλακίστηκε και βασανίστηκε σκληρά στις φυλακές της Αίγινας για σχεδόν δύο χρόνια. • Καταστροφή της υγείας του: Λόγω των άθλιων συνθηκών κράτησης, η υγεία του κλονίστηκε ανεπανόρθωτα και έχασε σχεδόν ολοκληρωτικά την όρασή του. • Επαίτης στον Πειραιά: Όταν αποφυλακίστηκε, το κράτος δεν του παρείχε καμία σύνταξη.

Αντίθετα, του χορηγήθηκε «άδεια επαιτείας» για συγκεκριμένη ημέρα της εβδομάδας έξω από τον ναό της Ευαγγελίστριας στον Πειραιά, προκειμένου να μπορέσει να ζήσει την οικογένειά του.

Πέθανε πάμπτωχος και λησμονημένος στις 25 Σεπτεμβρίου 1849 στον Πειραιά.

Η τελευταία του επιθυμία, αν και τυφλός, ήταν να ταφεί δίπλα στον αγαπημένο του θείο και αρχηγό, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών, κάτι που τελικά υλοποιήθηκε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους