Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχω την εικόνα σου, πάντοτε, βροχερή. Στα μάτια σου, η μελαγχολία του έφηβου κοριτσιού που δεν προλαβαίνει, παρά τη δίψα του, να τα δει και να τα μάθει, να τα ζήσει όλα.

Και σήμερα βρέχει· πριν σου γράψω το γράμμα, την ώρα που πληροφορήθηκα πως έφυγες, βγήκα στο ψιλόβροχο να περπατήσω.

Η αδράνεια αγαπάει τη χορογραφία των απλών κινήσεων, τις ίδιες τροχιές, τον σιγανό βηματισμό.

Κι έπειτα, όσοι πιστεύουν πως πεζοπορώντας λύνει κανείς πολύπλοκα ζητήματα, μέσα στο κεφάλι του, κάνουν μεγάλο λάθος.

Ούτε χαμένοι έρωτες, ούτε κλεμμένα φιλιά, ούτε μαθηματικές εξισώσεις, ούτε πεταμένες ευκαιρίες. Μουλιάζεις.

Χαζεύεις τις πλάκες, που σου τρώνε τα τακούνια, τα διακριτικά φώτα, τα πεσμένα φύλλα.

Και η διαδρομή έχει γυρίσει ανάποδα.

Απ’ όπου και αν πέρασες άφησες το χνάρι σου, άφησες ομορφιά ατόφια, αγκάλιασες την αγάπη και γι' αυτό η αγκαλιά σου μύριζε γιασεμί.

Μου έλεγες ο χρόνος είναι δολοφόνος, ο χρόνος είναι βαρύς σαν σίδερο.

Ο χρόνος με μπερδεύει, μου είπες.

Μια φορά, μου τηλεφώνησες αργά το βράδυ, χειμώνας βαρύς, πριν από καμιά δωδεκαετία, ήμουν ακόμη στη Νέα Ιωνία: "Αν δεν μπορείς να έρθεις ως εδώ, μίλα μου, μόνο έτσι να γείρω στο μαξιλάρι, διάβασέ μου από την Ερωμένη σου, να στάξουν δάκρυα.

Το έχω ανάγκη.

Ζει τη ζωή της σαν μοιραία.

Αγγίζει την αλήθεια, την κοιτά κατά πρόσωπο.

Τη χαϊδεύει.

Δεν είναι όπως εμείς, που σκηνοθετούμε λάθη, αδιέξοδα, συγκρούσεις, χωρισμούς, για να κυλήσει αδρεναλίνη στο αίμα μας.

Η επίπλαστη απελπισία φοριέται όπως το εποχικό ρούχο.

Έπειτα η παγερή σιωπή.

Στο τέλος, πέφτουμε άδεια σακιά, κατάχαμα.

Κι η αυλαία γελάει μαζί μας." Μια άλλη ημέρα μιλάγαμε για τον Επιστάτη του Πίντερ.

Δεν θυμάμαι τη χρονιά, είπες πως η παράσταση ήταν φόλα.

Και ήταν η πρώτη φορά που σε άκουγα να χρησιμοποιείς αυτή τη λέξη.

Είχες ένα χιούμορ εκλεπτυσμένο.

Δεν χρησιμοποιούσες ποτέ λέξεις αγοραίες.

Όμως, ξεχώριζες την Πορνογραφία μου, για την τόλμη και την πολύ οξεία της αλήθεια.

Παρότι διαφωνήσαμε σφοδρά όταν ισχυρίστηκα πως στο σεξ καταλήγουν όλα.

Ύστερα έσυρες αργά την κουβέντα μας στη συντροφικότητα.

Σου έλειπε ο Γιώργος Μανιάτης, ήταν ολοφάνερο.

Αλλά, ήθελες και δεν ήθελες να το παραδεχθείς, ούτε στον εαυτό σου το ομολογούσες.

Δεν το έλεγες, μάλλον, ναι.

Αυτό είναι πιο ακριβές ρήμα.

Μπορεί να είχες βρει τρόπο να την ξορκίσεις την τόσο μεγάλη έλλειψη.

Εγώ δεν το πιστεύω.

Και μετά ο Αγγελόπουλος· μιλήσαμε για τους ρυθμούς του, για την απουσία του πάθους, πώς θα ήταν το σκληρό σεξ σε μια σκηνή με μονοπλάνο.

Ίσως, ποτέ, -δεν το θυμάμαι απολύτως-, δεν μιλήσαμε για πολιτική.

Ρε συ Δέσποινα, ρε συ Δέσποινα.

Μια βραδιά που το ξενυχτήσαμε στη Φωκίωνος οι δυο μας, και ενώ παραπονιόσουν για τον πόνο στα γόνατά σου, μου λες, έχεις ένα τσιγάρο, θέλω ξαφνικά να καπνίσω.

Πετάχτηκα ως το περίπτερο και σου πήρα.

Το άναψες μόνη σου με την αργή ιεροτελεστική, των μυστών και των μποέμιανς κίνηση, ρούφηξες τον καπνό και φυσώντας τον προς τα πάνω μου είπες με μισόκλειστα μάτια: «Όποιος δεν ερωτεύτηκε, με έρωτα ανελέητο, δεν έχει πάρει μυρωδιά από τίποτε.» Αντίο Δέσποινα, κορίτσι της Χίου και της Μάνης, κορίτσι μαγικό σαν παραμύθι, σαν θυσία, σαν αγγέλιασμα και σαν ομίχλη. Αντίο Δέσποινα, των βαθέων, των λάλων και των αμιλήτων υδάτων, του Λούσια και του Γιούγκερμαν, του Αλδεβεράν, της Γλυκιάς Συμμορίας, της Ελεύθερης Κατάδυσης, της Περιπλάνησης και της Φωτογραφίας, Αντίο, κορίτσι, από το καλοκαίρι της Μήδειας.

Πέτα ψηλά, τώρα.

Ελαφριά και ζαλισμένη από τα φώτα, σαν πεταλούδα της νύχτας, με μεγάλα μωβ φτερά.

Σ' αγάπησα πολύ, πάρα πολύ. 💔 Κουράγιο και δύναμη στον μονάκριβό της Παντιά και σε όλους τους οικείους. 💔 Οι λέξεις μου Oι λέξεις μου εμένα με κοιτάνε Πριν γεννηθούνε είναι μάτια ένας μεγάλος οφθαλμός πλέει μες στο δωμάτιο που υπάρχω αιωρείται στο κενό εκεί που αναπνέω με κοιτάει ευθύβολα κυρίως όταν κλείνω τα μάτια κάτω από τα βλέφαρά μου αγρυπνάει Εμένα οι λέξεις μου είναι βέλη που στόχευσαν το χάος κι άλλες πουλιά Χαρούμενα, πουλιά αθώα που έπιναν αντί νερό αγάπη Οι λέξεις μου δεν έχουν ηλικία ούτε πατρίδα στο πουθενά του όλου γεννημένες αυτόχρονες, αυτόχθονες οι λέξεις μου εμένα με δικάζουν. Δέσποινα Τομαζάνη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους