Όταν η εισβολή βαφτίζεται διακοινοτικό πρόβλημα και η λύση ανάγκη για ηρωοποίηση: Το Κυπριακό πρόβλημα έχει απασχολήσει διαχρονικά όλες τις κυβερνήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι οποίες το...

Πλήρες Κείμενο:

Όταν η εισβολή βαφτίζεται διακοινοτικό πρόβλημα και η λύση ανάγκη για ηρωοποίηση: Το Κυπριακό πρόβλημα έχει απασχολήσει διαχρονικά όλες τις κυβερνήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι οποίες το αντιμετώπισαν ανάλογα με την πολιτική τους γραμμή, τις εκάστοτε συνθήκες και τα συμφέροντα που θεωρούσαν ότι συνδέονταν με τις πιθανές λύσεις.

Για το συγκεκριμένο ζήτημα ουδέποτε έχω αρθρογραφήσει, καθώς προσπαθούσα να μην εμπλακώ σε έναν τόσο ευαίσθητο διάλογο, κρατώντας πάντοτε την προσωπική μου άποψη για τον εαυτό μου.

Παρακολουθώντας, όμως, τις πρόσφατες εξελίξεις, αλλά και τις διαχρονικές προσπάθειες προηγούμενων Προέδρων να μετατρέψουν, κατά την άποψή μου, ένα πρόβλημα εισβολής και κατοχής σε διακοινοτικό ζήτημα, αισθάνομαι πλέον την ανάγκη να τοποθετηθώ δημόσια.

Ως νομικός, αντιλαμβάνομαι το Κυπριακό πρωτίστως ως ζήτημα εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής και θεωρώ ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν κάτι λιγότερο. Η Κυπριακή Δημοκρατία ιδρύθηκε στη βάση των Συμφωνιών Ζυρίχης–Λονδίνου και των συναφών συνθηκών του 1960.

Η δομή και η λειτουργία της καθορίστηκαν μέσα από το Σύνταγμα, όπως επίσης και οι αρμοδιότητες και οι εξουσίες που προβλέπονταν για τις δύο κοινότητες.

Παράλληλα, και για να είμαστε ειλικρινείς πρώτα με τους εαυτούς μας, δεν μπορούμε να εξετάζουμε την τουρκική εισβολή του 1974 αποκομμένη από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου.

Η χρονική και πολιτική σύνδεση των δύο γεγονότων αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ιστορικής συζήτησης.

Έχει προβληθεί το νομικό επιχείρημα ότι η Τουρκία επικαλέστηκε τη Συνθήκη Εγγυήσεως και την ανάγκη αποκατάστασης της συνταγματικής τάξης για να δικαιολογήσει την επέμβασή της.

Κατά τη δική μου θέση, όμως, όσα ακολούθησαν δεν μπορούν να δικαιολογηθούν με αυτό το επιχείρημα.

Η στρατιωτική δράση, η κατάληψη εδάφους και η συνεχιζόμενη παρουσία τουρκικών στρατευμάτων δημιούργησαν μια κατάσταση της οποίας οι συνέπειες παραμένουν μέχρι σήμερα.

Ιδιαίτερα επικριτικός είμαι και απέναντι στους χειρισμούς που ακολούθησαν έκτοτε.

Θεωρώ ότι η σταδιακή αποδοχή της λογικής του γεωγραφικού διαχωρισμού συνέβαλε στη δημιουργία δεδομένων που επηρέασαν καθοριστικά τη μετέπειτα πορεία των διαπραγματεύσεων.

Η πολιτική που ακολουθεί σήμερα ο Νίκος Χριστοδουλίδης, όπως προηγουμένως οι Νίκος Αναστασιάδης, Δημήτρης Χριστόφιας και άλλοι Πρόεδροι που διαχειρίστηκαν το Κυπριακό, πρέπει, κατά την άποψή μου, να εξεταστεί κριτικά ως προς το κατά πόσο υπηρετεί τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας και τα δικαιώματα των προσφύγων.

Προσωπικά θεωρώ αδιανόητη την αποδοχή ενός μόνιμου γεωγραφικού διαχωρισμού.

Κατά τη δική μου αντίληψη, μια δίκαιη διευθέτηση θα πρέπει να έχει ως αφετηρία τη συνταγματική τάξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και την αντιμετώπιση του ζητήματος των εποίκων και των περιουσιακών δικαιωμάτων σύμφωνα με το διεθνές και το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Γνωρίζω ότι η θέση αυτή ενδέχεται να ενοχλήσει ή να προκαλέσει αντιδράσεις.

Θεωρώ, όμως, ότι οποιαδήποτε λύση επιλεγεί πρέπει να αντιμετωπίζει την πραγματική διάσταση του προβλήματος και να προστατεύει τα δικαιώματα όλων όσοι έχουν επηρεαστεί από τα γεγονότα του 1974.

Το διεθνές δίκαιο δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται επιλεκτικά ούτε να προσαρμόζεται στις πολιτικές σκοπιμότητες της εκάστοτε περιόδου.

Η εφαρμογή του και ο σεβασμός στη διεθνή νομιμότητα αποτελούν, κατά την άποψή μου, βασική προϋπόθεση για μια βιώσιμη λύση.

Για εμένα, η αποδοχή του γεωγραφικού διαχωρισμού δημιουργεί τον σοβαρό κίνδυνο να παγιώσει τη διαίρεση του νησιού και τις συνέπειες της εισβολής δημιουργώντας για ακόμα μια φορά την απόλυτη προδοσία.

Και για όσους με ρωτήσουν τι προτείνω, προτείνω να μην κάνουμε τίποτα. Εισηγούμαι να συνεχίσουμε να ζητούμε το λογικό και το νόμιμο. Τροφή για σκέψη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους