Δεν είναι εύκολο, αλλά ας μιλήσουμε ψύχραιμα. Ο Μητσοτάκης ανέβηκε στο βήμα του ΟΗΕ για να μας πληροφορήσει, με την αυτάρεσκη ψυχρότητα του «υπεύθυνου συμμάχου», ότι η Ελλάδα διατηρεί μια βαθιά...

Πλήρες Κείμενο:

Δεν είναι εύκολο, αλλά ας μιλήσουμε ψύχραιμα. Ο Μητσοτάκης ανέβηκε στο βήμα του ΟΗΕ για να μας πληροφορήσει, με την αυτάρεσκη ψυχρότητα του «υπεύθυνου συμμάχου», ότι η Ελλάδα διατηρεί μια βαθιά, μακρόπνοη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ, παρουσίασε δε αυτή τη σχέση ως διπλωματικό κεφάλαιο: είμαστε τόσο στενοί εταίροι, ώστε μπορούμε να τους απευθυνόμαστε με ειλικρίνεια.

Απορώ: αν δεν είναι αυτό εντυπωσιακό ακροβατικό πολιτικού κυνισμού, τότε τι είναι; Πρώτα αναβάθμισε με τις επιλογές της κυβέρνησής του στρατιωτικά, ενεργειακά και γεωπολιτικά τη σχέση μας με το γενοκτόνο κράτος και εκ των υστέρων παρουσιάζει ως ηθικό άλλοθι το γεγονός ότι ψελλίζει κάποιες επιφυλάξεις για τις συνέπειες της πολιτικής του εταίρου «μας». Δεν ξέρω πραγματικά αν πιστεύει ότι αρκεί μια προσεκτικά διατυπωμένη φράση για να ξεπλύνει τη συνενοχή της σιωπής, της συνεργασίας και της πολιτικής κάλυψης.

Η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου γίνεται ακόμη πιο κενή όταν χρησιμοποιείται ως σημαία εκεί όπου εξυπηρετεί τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα και ως χαμηλόφωνη υποσημείωση εκεί όπου συγκρούεται με τις στρατηγικές συμμαχίες της κυβέρνησης.

Κι όσο κι αν ενοχλούνται οι εθνικοπατριώτες, τοΔιεθνές Δίκαιο, δεν μπορεί να χρησιμοποιείται à la carte, πώς να το κάνουμε.

Δεν μπορεί να είναι ιερό όταν μιλάμε για Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο και ενοχλητική λεπτομέρεια όταν μιλάμε για τους Παλαιστινίους.

Δεν μπορεί να απαιτείται από τους γείτονες ως απόλυτος κανόνας και να μετατρέπεται για τους συμμάχους σε ζήτημα «ευαισθησίας» και «πολυπλοκότητας». Και αυτή η περίφημη «Ελλάδα-γέφυρα» έχει αποκτήσει πλέον σατιρική διάσταση.

Γέφυρα δεν είναι εκείνος που διαφημίζει πόσο στενά συνδέεται με τη μία πλευρά και μετά βαφτίζει αυτή την πρόσδεση «ισορροπημένη εξωτερική πολιτική». Αυτό παλιά το λέγαμε στρατηγική επιλογή.

Και δεν έχει αλλάξει όσο κι αν δεν συμφέρει τη ρητορική Μητσοτάκη.

Κι αν ακόμα θεωρεί η κυβέρνηση θεμιτό να την πράττει, ας έχει τουλάχιστον το πολιτικό θάρρος να την ονοματίσει, αντί να την ενδύει με το κοστούμι της ουδετερότητας και της ειρηνευτικής μεσολάβησης.

Κι επειδή κανείς μας δεν ζει σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο γνωρίζουμε ότι πίσω από όρους όπως «σταθερότητα», «στρατηγική εταιρική σχέση», «περιφερειακή ασφάλεια», υπάρχει μια πολύ πιο πεζή πραγματικότητα: υπάρχουν αμυντικά συστήματα, ενεργειακές συμφωνίες και γεωπολιτικά συμφέροντα.

Και όταν αυτά τα συμφέροντα διακυβεύονται, τότε η κυβέρνηση Μητσοτάκη θυμάται τη γλώσσα της αυτοσυγκράτησης, όχι για να προστατεύσει τους αμάχους που δολοφονούνται καθημερινά σε δημόσια θέα, αλλά για να προστατεύσει τη δική της διπλωματική ευχέρεια.

Κανείς μας δεν έχει αυταπάτες και όλοι γνωρίζουμε ότι η εξωτερική πολιτική ορίζεται από συμφέροντα.

Και στην περίπτωση της κυβέρνησης Μητσοτάκη ενώ συντελείται μια διεθνώς αναγνωρισμένη γενοκτονία τίποτε δεν φαίνεται να μπορεί να διασαλεύσει τη δική της πορεία στο τι θεωρεί εθνικά επωφελές και τι όχι.

Τα «συμφέροντα» στην περίπτωση «μας», μιλούν τόσο δυνατά, που υποκριτικές αναφορές στα δικαιώματα των Παλαιστινίων ακούγονται όχι ως εξωτερική πολιτική αρχών, αλλά ως το υποχρεωτικό ανθρωπιστικό υστερόγραφο μιας ήδη ειλημμένης στρατηγικής επιλογής.

Ένα υστερόγραφο αρκετά ευγενικό ώστε να μην ενοχλεί τους συμμάχους, αρκετά αόριστο ώστε να μην παράγει κόστος και αρκετά καλοδουλεμένο ώστε να παρουσιάζει την πολιτική ευθυγράμμιση ως ανεξάρτητη φωνή.

Υπάρχουν στιγμές που η διπλωματική γλώσσα παύει να είναι διπλωματία και γίνεται πλυντήριο πολιτικής ευθύνης.

Κι αυτό ζήσαμε νιώθοντας απέραντη ντροπή ως Έλληνες και Ελληνίδες ακούγοντας την ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Κι αυτό δεν ξεγράφει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους