Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η κυρία Καρυστιανού, από την πρώτη στιγμή της δημόσιας παρουσίας της, γνωρίζει πολύ καλά να επικαλείται το συναίσθημα.

Και αυτό είχε απολύτως κατανοητή βάση όταν μιλούσε ως μητέρα που βίωσε την αδιανόητη τραγωδία να χάσει το παιδί της στα Τέμπη.

Από τη στιγμή όμως που αποφάσισε να περάσει στην πολιτική και να ζητήσει από τους πολίτες να εμπιστευθούν τις δικές της πολιτικές θέσεις, τα πράγματα αλλάζουν.

Ο πολιτικός δεν μπορεί να απαιτεί από τους πολίτες να αποδεχθούν τη δική του αλήθεια ούτε να αντιμετωπίζει την ενδεχόμενη απόρριψή της ως κάτι που δικαιολογεί τη δήλωση «αν δεν μπούμε στη Βουλή, θα φύγω από τη χώρα». Για μένα, μια τέτοια τοποθέτηση εκφράζει βαθιά περιφρόνηση προς τους ίδιους τους πολίτες.

Γιατί στη δημοκρατία οι πολίτες δεν έχουν καμία υποχρέωση να αποδεχθούν τις απόψεις κανενός.

Ακούν, κρίνουν, συγκρίνουν και στο τέλος αποφασίζουν με την ψήφο τους. Η Ελλάδα πορεύεται ως σύγχρονο κράτος εδώ και περίπου 200 χρόνια.

Πέρασε πολέμους, καταστροφές, εμφύλιες συγκρούσεις, δικτατορίες και οικονομικές κρίσεις.

Δεν είχε και δεν έχει ανάγκη κανέναν αυτόκλητο σωτήρα.

Έχει ανάγκη από πολίτες που αποφασίζουν ελεύθερα και από πολιτικούς που σέβονται την απόφασή τους — ακόμη και όταν αυτή είναι να τους απορρίψουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους