Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω, η καρδιά μου δεν αντέχει άλλο αυτό το βάρος.. Όσα συμβαίνουν στην Παλαιστίνη, και ειδικότερα στη κατεχόμενη Δυτική Όχθη τον τελευταίο καιρό, κόβουν την ανάσα μου από θλίψη και οργή.

Πώς μπορεί κανείς να βλέπει τη γη του να ισοπεδώνεται και να ξεριζώνονται υπεραιωνόβια ελαιόδεντρα που φύτεψαν οι πρόγονοί μας και τα προστάτευσαν με το αίμα τους, και μετά να στέκεται ανήμπορος; Η ελιά δεν είναι απλώς ένα δέντρο, είναι η μνήμη μας, η ταυτότητά μας και το δικαίωμά μας που προσπαθούν να διαγράψουν από την ύπαρξη.

Καταστρέφουν τις καλλιέργειες, διαλύουν τις σοδειές και ισοπεδώνουν τη γη. Ούτε καν τα σπίτια μας δεν γλίτωσαν· κατεδαφίσεις και εκτοπισμοί, οικογένειες που αφήνονται στο ύπαιθρο χωρίς καταφύγιο, και παιδιά που στερούνται το βασικότερο δικαίωμα στην ασφάλεια.

Ακόμη και τα ζώα και τα κοπάδια, που είναι η πηγή βιοπορισμού και το φαγητό των ανθρώπων, δεν γλίτωσαν από τη θανάτωση, την κλοπή και την επίθεση! Συνεχής τρομοκρατία που δεν σταματά, μέρα και νύχτα.. Ομάδες εποίκων προκαλούν το χάος στα χωριά και τις πόλεις μας, με την πλήρη προστασία, την ευλογία και τη βοήθεια του ισραηλινού στρατού κατοχής, ο οποίος φροντίζει να καλύπτει τα εγκλήματά τους και να τους παρέχει ασφάλεια, ενώ εμείς αφηνόμαστε να αντιμετωπίσουμε αυτή τη βαρβαρότητα μόνοι μας.

Το χειρότερο από όλα είναι ότι ο κόσμος τα βλέπει όλα αυτά· παρακολουθεί αυτή την καθημερινή τραγωδία και την αγνοεί με απόλυτη σιωπή και σκληρότητα, χωρίς να κάνει το παραμικρό ή να λάβει ένα σοβαρό μέτρο για να σταματήσει τη μανία και τη βαρβαρότητα αυτών των ψυχικά διαταραγμένων ατόμων που είναι απογυμνωμένα από κάθε ίχνος ανθρωπιάς.

Η θλίψη και ο πόνος είναι τεράστιοι, αλλά παρά τη πικρία της εγκατάλειψης και όλη αυτή την καταπίεση, η γη παραμένει δική μας, το δίκιο παραμένει με το μέρος μας, και καμία από αυτές τις προσπάθειες δεν πρόκειται να κάμψει την ύπαρξή μας. لا أدري من أين أبدأ، فالقلب لم يعد يحتمل كل هذا الثقل.. ما يحدث في فلسطين، وتحديدًا في الضفة الغربية المحتلة في الفترة الأخيرة، يقطع أنفاسنا حزنًا وقهراً. كيف للمرء أن يشاهد جرف أرضه واقتلاع أشجار الزيتون المعمرة التي زرعها الأجداد وحرسوها بدمائهم، ثم يقف عاجزاً؟ الزيتون ليس مجرد شجر، إنه ذاكرتنا، وهويتنا، وحقنا الذي يحاولون مسحه من الوجود. يقتلون المزارع، يدمرون المحاصيل، ويجرفون الأراضي جهاراً نهاراً. ولم تسلم حتى بيوتنا؛ هدمٌ وتشريد، عائلات تُترك في العراء بلا مأوى، وأطفال يُحرمون من أبسط حقوقهم في الأمان. وحتى المواشي والأغنام التي هي مصدر رزق الناس وقوت يومهم، لم تسلم من القتل والسرقة والاعتداء! ترهيب مستمر لا يتوقف، ليلًا ونهارًا.. يعيث قطعان المستوطنين فساداً في قرانا وبلداتنا، كل ذلك بحماية كاملة ومباركة ومساعدة من جيش الاحتلال (IOF) الذي يحرص على تغطية جرائمهم وتوفير الأمان لهم بينما نُترك نحن مواجهين هذا البطش وحدنا. والأدهى والأمرّ من ذلك كله، أن العالم يرى كل شيء؛ يشاهد هذه المأساة اليومية ويتغاضى عنها بكل صمت وقسوة، دون أن يحرك ساكنًا أو يتخذ خطوة جادة لإيقاف جنون وبطش هؤلاء المرضى النفسيين والمجردين من أي إنسانية. الحزن والوجع كبيران، لكن رغم مرارة الخذلان وكل هذا القهر، تبقى الأرض أرضنا، ويبقى الحق حقنا، ولن تكسرنا كل هذه المحاولات لطمس وجودنا. #𝐅𝐫𝐞𝐞𝐏𝐚𝐥𝐞𝐬𝐭𝐢𝐧𝐞 #FromTheRiverToTheSeaPalestineWillBeFree

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους