Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αυτές τις μέρες στην Νέα Υόρκη: Είχα την ευκαιρία και την τιμή επί τρία χρόνια να εκπροσωπώ την χώρα μας στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων του ΟΗΕ, αυτές τις μέρες.

Παρακολουθώ λοιπόν με μεγάλο ενδιαφέρον - εν πολλοίς από διαστροφή - τις εργασίες αυτών των ημερών: Υπέροχη η εθνική τοποθέτηση του Πρωθυπουργού μας και γενναία η παρέμβαση του Νετανιάχου.

Ομως αναπόφευκτα μου δημιουργήθηκαν κάποιες σκέψεις, -μπορεί ελαφρώς πολύτελείς -ανατρέχοντας σε αυτά που έζησα και αυτά που συμβαίνουν.

Λοιπόν, εύλογα αναρωτιέμαι: Ποιός είναι ο ο ρόλος και η επιρροή του ΟΗΕ σήμερα; Η Μέση Ανατολή, η Ουκρανία, αλλά και χώρες δικών μας συμφερόντων, μαρτυρούν, με αίμα, την ιστορική αποτυχία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Ογδόντα χρόνια μετά την ίδρυσή του ο ΟΗΕ, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπος με δύο αιματηρούς πολέμους στην γειτονιά μας που κανείς δεν μπορεί να σταματήσει.Μεταξύ πολλών άλλων συμβαινόντων τα τελευταία χρόνια (βλέπε Κύπρος...) ένα ερώτημα υποβόσκει σε πολλά επίπεδα παγκοσμίως.: Ποιο σκοπό εξυπηρετεί ο ΟΗΕ σήμερα; Ιδρύθηκε το 1945, όπως αναφέρει ο Χάρτης του Σαν Φρανσίσκο, «για να σώσει τις επόμενες γενιές από τη μάστιγα του πολέμου» που κατέστρεψε δύο φορές τον εικοστό αιώνα.

Μπορεί να ειπωθεί ότι πέτυχε; Δυστυχώς, όχι.

Στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, οι θρυλικοί «κυανόκρανοι» διακρίθηκαν (όχι πάντα με επιτυχία) στη δημιουργία «ενδιάμεσων» ζωνών μεταξύ εμπόλεμων εθνών.

Φτάνοντας στο σημείο να κερδίσουν το Νόμπελ Ειρήνης το 1988.

Αλλά σήμερα, η Μέση Ανατολή και η Ουκρανία μαρτυρούν, με αίμα, την ιστορική αποτυχία των Ηνωμένων Εθνών.

Ας ξεκινήσουμε με τη Γάζα.

Πολλές χώρες εμφανίστηκαν πρόθυμες να αναγνωρίσουν ένα Κράτος της Παλαιστίνης.

Κατά την δική μου άποψη -και όχι μόνον- ένα κράτος για να υπάρξει πρέπει να έχει ένα έδαφος, μια κυβέρνηση και μια σημαία.

Στην περίπτωση της Γάζας, δεν υπάρχει ούτε έδαφος ούτε κυβέρνηση.

Υπάρχει, ωστόσο, μια σημαία που, με την πάροδο του χρόνου, έχει γίνει μόνο η σημαία της Χαμάς.

Αυτό θα έπρεπε να υποδηλώνει μια κάποια διπλωματική προσοχή, πριν από την αναγνώριση ενός «ανύπαρκτου κράτους». Λέγεται ότι όσοι συντάχτηκαν με την αναγνώριση Κράτους Παλαιστίνης, στην πραγματικότητα σκόπευαν μόνο στο να «ασκήσουν πίεση» στον Νετανιάχου για να σταματήσει τον πόλεμο: μια συμβολική κίνηση χωρίς πρακτικό αποτέλεσμα. Κατανοητό.

Οι πρωτοφανείς σφαγές στη Γάζα δεν μπορούν να μας αφήσουν αδιάφορους.

Ωστόσο, το χάσμα παραμένει σαφές μεταξύ της (ιερής) επιθυμίας για τη δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους και της αναγνώρισης μιας έωλης διεκδίκησης και όλους τους κινδύνους που αυτό θα συνεπάγετο.

Μια τέτοια απόφαση θα εκλαμβάνονταν και ως μια «ανταμοιβή» της Χαμάς και των εγκλημάτων της και χωρίς ένα πραγματικό σχέδιο για το μέλλον της περιοχής.

Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να τεθεί ένα ερώτημα στον ΟΗΕ, στις χώρες που δηλώνουν υπέρ της δημιουργίας Παλαιστινιακού κράτους, αλλά και στις αραβικές χώρες: τι έχει γίνει, τις τελευταίες δεκαετίες, για να διασφαλιστεί το δικαίωμα σε ένα παλαιστινιακό κράτος; Απλά τίποτα.

Ωστόσο, ο Κόφι Ανάν, στις αρχές του αιώνα, είπε: «Στα επόμενα είκοσι χρόνια, πρέπει να είμαστε σε θέση να αποτρέψουμε τις συγκρούσεις, καθώς και να επέμβουμε για να τις σταματήσουμε». Πράγματι.

Το 2005, ο Σαρόν παρέδωσε τη Γάζα στους Παλαιστίνιους.

Τότε,, ένα εμβρυακό κράτος θα μπορούσε να είχε δημιουργηθεί εκεί.

Αλλά εγώ τουλάχιστον δεν θυμάμαι κάποια απόφαση του ΟΗΕ, κάποια γαλλική ή αραβική παρέμβαση, για να διασφαλιστεί ότι η Χαμάς θα χτίσει ένα πραγματικό κράτος, αντί να σκάβει σήραγγες για να επιτεθεί στο Ισραήλ.

Δεν υπάρχει καμία, όσο και να το έψαξα.

Ας το παραδεχτούμε λοιπόν: ο Νετανιάχου είναι απλώς ο τελευταίος, με χρονολογική σειρά, που «αγνοεί» τα δικαιώματα των Παλαιστινίων.

Μπορεί να είναι μια αμφισμητούμενη πρακτική, ηθικά και πολιτικά, Αλλά ας ρίξει την πρώτη πέτρα αυτός που είναι αναμάρτητος.

Και πολλοί στον ΟΗΕ το κάνουν.

Αλλά οι αντιφάσεις είναι ακόμη πιο εμφανείς στην «υπόθεση της Ουκρανίας». Ένα μόνο παράδειγμα είναι αρκετό: ο Χάρτης του ΟΗΕ ορίζει: «Ένα μέλος που έχει παραβιάσει επανειλημμένα τις αρχές του παρόντος Χάρτη υπόκειται σε αποβολή». Για να διευκρινίσουμε:Τον Φεβρουάριο του 2022, η Ρωσία θα έπρεπε να είχε αποβληθεί.

Κρίμα που η Μόσχα (η οποία έχει δικαίωμα βέτο) ψήφισε υπέρ της δικής της αποβολής! Ένα τραγικό παράδοξο που έχει καταστήσει τον κόσμο αβοήθητο απέναντι στην εισβολή και τις απειλές που εξαπολύει τώρα ο Πούτιν σε όλη την Ευρώπη, από την Πολωνία μέχρι τη Δανία.

Λοιπόν,εύλογο -για μένα τουλάχιστον - το ερώτημα: Σε τι πρακτικά χρησιμεύει ο ΟΗΕ σήμερα με τις δυνατότητες παρέμβασης που έχει; Είναι δεδομένο ότι καμία ειρήνη δεν μπορεί ποτέ να εξασφαλιστεί από τον ΟΗΕ, όπως και κανένας πόλεμος δεν έχει σταματήσει με παρέμβασή του.

Με μελετημένο εκνευρισμό, ο Ντόναλντ Τραμπ έξυσε την πληγή, κατηγορώντας τον ΟΗΕ ότι μένει μόνο στα λόγια, χωρίς ουσιαστικά σε καμία πράξη.

Επιπλέον, τον κατηγόρησε ότι χρηματοδοτεί την παράνομη μετανάστευση.

Έχει δίκιο.

Ωστόσο, δεν αρκεί πλέον να καταθέσει κανείς ένα «cahier de doléance» ακόμα και αν αυτός είναι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Το γεγονός είναι ότι μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ήταν ήδη σαφές ότι η παλιά παγκόσμια τάξη είχε εξαφανιστεί.

Τώρα είναι η ώρα να τεθεί σε εφαρμογή ένα νέο «παγκόσμιο όνειρο». Όπως ακριβώς ο ΟΗΕ γεννήθηκε μετά τις συμφωνίες της Γιάλτας, ένα παρόμοιο έργο θα πρέπει να εφαρμοστεί σήμερα.

Πρώτα και κύρια, μεταξύ της Δύσης και των χωρών που συνδέονται με το Πεκίνο. (μένει να δούμε πως θα εξελιχθεί στο μέλλον η προσέγγιση Τραμπ και Σι αυτές τις μέρες... και αν θα έχει θετικό αντίκτυπο στον κόσμο που προσδοκά κάποια ελπίδα)). Ναι, ακριβώς των «εχθρικών» μπλοκ: άλλωστε, ο Στάλιν και ο Ρούσβελτ κάθισαν μαζί στη Γιάλτα.

Το ιστορικό καθήκον των σημαντικότερων εθνών του κόσμου θα πρέπει να είναι η υπογραφή ενός νέου Χάρτη που να εμπνέει τις αξίες και τους κανόνες μιας νέας παγκόσμιας τάξης.

Είναι αυτό ουτοπία; Δυστυχώς, πιθανότατα είναι.

Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι ο πλανήτης θα σωθεί μόνο αν οι ηγέτες του ασχοληθούν με τα «μεγάλα και σημαντικά», όπως έκαναν κάποιοι ιστορικοί ηγέτες παλιότερα. «Δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα μέλλον για τα εγγόνια μας με ένα σύστημα που χτίστηκε για τους παππούδες μας», δήλωσε ο Αντόνιο Γκουτέρες πριν από λίγο καιρό. Αυτό είναι απολύτως σωστό. Επομένως, πρέπει άμεσα να αλλάξουν πολλά απ' αυτά που μέχρι σήμερα ζούμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους