Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένας κακοποιητής μπορεί να μένει κυριολεκτικά δίπλα σου και να μην έχεις ιδέα Δεν φοβόμαστε επειδή πιστεύουμε ότι κάθε άντρας που συναντάμε είναι βιαστής.

Φοβόμαστε ακριβώς επειδή δεν μπορούμε να ξέρουμε ποιος είναι.

Είδα πρώτη φορά για το beloud.now στα μέσα του φετινού Αυγούστου.

Ήταν ένα βίντεο στο TikTok που έδειχνε pins με τοποθεσίες κακοποιητών. «Αποκλείεται να δείχνει και για την Ελλάδα», σκέφτηκα, αλλά δοκίμασα να κοιτάξω αν υπάρχει η εφαρμογή στο App Store.

Και υπήρχε.

Και έδειχνε για την Ελλάδα.

Και ενεργοποίησα την τοποθεσία μου, θέλοντας να δω τι συμβαίνει στην περιοχή μου.

Στην πολυκατοικία που εφάπτεται στη δική μου, υπάρχει κόκκινη κουκιδίτσα. «Βιασμός», έγραφε, στη 1 το ξημέρωμα, δυο νύχτες νωρίτερα.

Και συνειδητοποίησα ότι μπορεί να έχω ανταλλάξει «καλημέρα» με βιαστή και να μην το έχω πάρει χαμπάρι.

Ή ακόμα και να μου φαίνεται ευγενικός άνθρωπος.

Μας έχουν περάσει την ιδέα πως οι κακοποιητές είναι «κάπως». Είναι άνθρωποι που θα τους αναγνωρίσουμε.

Που κάτι επάνω τους θα μας προειδοποιήσει.

Που θα είναι τρομακτικοί, επιθετικοί, σίγουρα όχι όμορφοι.

Που θα τους δεις στον δρόμο και το ένστικτό σου θα σου πει να περάσεις απέναντι.

Έλα που οι κακοποιητές δεν κυκλοφορούν με ταμπέλα στο μέτωπο.

Μπορεί να είναι ο ευγενικός γείτονας που σου κρατάει την πόρτα του ασανσέρ.

Ο συνάδελφος που όλοι λένε ότι είναι «καλό παιδί» και κάνει μερικά καλά αστεία.

Ο τύπος που έχει παρέες, φίλες, σχέση, οικογένεια.

Αυτός για τον οποίο, όταν μια γυναίκα μιλήσει, κάποιοι θα βιαστούν να πουν «αποκλείεται, τον ξέρω χρόνια». Άβολο δεν είναι; Το να πρέπει να αποδεχτούμε ότι οι cis στρέιτ άντρες που ασκούν καθημερινά έμφυλη και σεξουαλική βία, μπορεί να κάθονται ακριβώς δίπλα μας.

Δεν βρίσκονται σε κάποιο παράλληλο σύμπαν γεμάτο «τέρατα». Μένουν στις πολυκατοικίες μας, δουλεύουν στα γραφεία μας, πίνουν στα μπαρ που πίνουμε, κάθονται στα οικογενειακά τραπέζια μας.

Και πολλές φορές είναι συμπαθείς.

Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.

Είναι ένας από τους λόγους που δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να πιστέψουμε τα θύματα.

Επειδή έχουμε αποφασίσει ότι ένας άνθρωπος που φέρθηκε καλά σε εμάς δεν μπορεί να έχει κακοποιήσει κάποια άλλη.

Λες και ο βιαστής βιάζει 24 ώρες το εικοσιτετράωρο.

Λες και ο κακοποιητής δεν λέει «καλημέρα», δεν κάνει χιούμορ, δεν βοηθάει έναν φίλο του, δεν αγαπάει τον σκύλο του, δεν έχει ανθρώπους που τον θεωρούν υπέροχο. «Μα εγώ τον ξέρω, δεν είναι τέτοιος άνθρωπος». Ναι.

Μπορεί να τον ξέρεις.

Αλλά δεν σημαίνει ότι ξέρεις πώς φέρεται όταν κλείνει μια πόρτα πίσω του.

Κοιτάζοντας περισσότερο τον χάρτη, οι κόκκινες κουκίδες δεν τελείωναν στη διπλανή πολυκατοικία.

Υπήρχαν κι άλλες.

Και η εφαρμογή έπαψε να μου φαίνεται σαν κάτι παράξενο που ανακάλυψα στο TikTok και άρχισε να μοιάζει με οπτικοποίηση μιας πραγματικότητας που οι γυναίκες γνωρίζουμε ήδη πολύ καλά.

Ότι η βία δεν είναι «εκεί έξω». Η βία είναι εδώ.

Και ίσως γι’ αυτό, κάθε φορά που μια γυναίκα μιλάει για τον φόβο της, έχει τόσο μικρή σημασία να της απαντάμε ότι «δεν είναι όλοι οι άντρες». Οι γυναίκες δεν φοβόμαστε επειδή πιστεύουμε ότι κάθε άντρας που συναντάμε είναι βιαστής.

Φοβόμαστε ακριβώς επειδή δεν μπορούμε να ξέρουμε ποιος είναι.

Δεν υπάρχει κόκκινη κουκιδίτσα πάνω από το κεφάλι του.

Υπάρχει μόνο στον χάρτη. Και στη δική μου περίπτωση, ήταν στην ακριβώς διπλανή πολυκατοικία. (Via Στεφανία Παπαδημητρίου – rosa.gr)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους