Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κώστας Μπίγαλης, Μαντώ, Σοφία Βόσσου & Πωλίνα Live στο 17o Aegina Fistiki Fest Τέσσερις φωνές, δύο δεκαετίες και ένα τραγούδι που αρνείται να μεγαλώσει.

Κάθε γενιά έχει τα δικά της τραγούδια - χρονοκάψουλες.

Εκείνα που δεν χρειάζονται ημερομηνία για να σε μεταφέρουν πίσω.

Αρκούν οι πρώτες νότες, μια εισαγωγή, ένας στίχος και ξαφνικά βρίσκεσαι πάλι εκεί.

Σε ένα παλιό καλοκαίρι, σε μια μαθητική παρέα, σε ένα αυτοκίνητο με τα παράθυρα ανοιχτά, σε ένα πάρτι που τελείωσε πολύ αργά.

Ο χρόνος μπορεί να προχωρά αμείλικτα, όμως η μουσική έχει αυτή την παράξενη ικανότητα να του κλέβει ανθρώπους από τα χέρια.

Αυτό ακριβώς συνέβη στον Άγιο Νικόλαο τον Θαλασσινό, όπου το 17ο Aegina Fistiki Fest έστησε μια μεγάλη γιορτή αφιερωμένη στις δεκαετίες του ’80 και του ’90, με τη θρυλική τετράδα των Κώστα Μπίγαλη, Μαντώ, Πωλίνα και Σοφία Βόσσου επί σκηνής.

Μια συναυλία που δεν περιορίστηκε στην αναπαραγωγή παλιών επιτυχιών, αλλά μετέτρεψε τη νοσταλγία σε συλλογικό παρόν.

Η νοσταλγία δεν είναι απαραίτητα λύπη για κάτι που χάθηκε.

Μπορεί να είναι η χαρά του ότι κάτι παρέμεινε ζωντανό, έστω και στη μνήμη.

Τα τραγούδια έμειναν και μαζί τους έμειναν και οι άνθρωποι που τα τραγούδησαν. Η Πωλίνα, ο Μπίγαλης, η Μαντώ και η Βόσσου κουβαλούν ο καθένας τη δική του ξεχωριστή ιστορία μέσα στο ελληνικό ποπ τραγούδι εκείνων των δεκαετιών.

Διαφορετικές φωνές, διαφορετικές σκηνικές προσωπικότητες, διαφορετικές διαδρομές, αλλά ένας κοινός παρονομαστής: τραγούδια που πέρασαν έξω από το εφήμερο και εγκαταστάθηκαν στη συλλογική μνήμη.

Κι αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο απ’ όσο ακούγεται.

Οι επιτυχίες της εποχής ήταν αμέτρητες.

Λίγες όμως κατάφεραν να επιβιώσουν από τον χρόνο.

Μπορεί να άλλαξαν τα ρούχα, τα αυτοκίνητα, τα μαλλιά και να ήρθαν τα κινητά τηλέφωνα, αλλά όταν ακούστηκε η «Άνοιξη», το «Φιλαράκι», η «Μελισσούλα», το «Πάμε για τρέλες στις Σεϋχέλλες», το «Στοιχηματίζω» ή το «Του Αιγαίου τα μπλουζ», ο χρόνος έκανε για λίγο πίσω.

Οι ηλικίες μπέρδεψαν τις ταυτότητές τους.

Εκείνοι που έζησαν τα τραγούδια όταν κυκλοφόρησαν, τα ξανατραγούδησαν σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα.

Και εκείνοι που ήταν παιδιά ή δεν είχαν καν γεννηθεί, τα τραγούδησαν σαν να τους ανήκαν από πάντα.

Αυτό είναι το πραγματικό θαύμα της μουσικής.

Να μετατρέπει τη μνήμη ενός ανθρώπου σε κληρονομιά πολλών. Η Μαντώ έφερε στη σκηνή εκείνη τη χαρακτηριστική δυναμική μιας ερμηνεύτριας που δεν αντιμετωπίζει την ποπ ως απλή διασκέδαση, αλλά ως σκηνική επικοινωνία.

Η παρουσία της έχει αυτή την άμεση σχέση με το κοινό που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις.

Ένα τραγούδι αρκεί για να ανοίξει ξανά μια παλιά ιστορία. Η Πωλίνα, από την άλλη, διαθέτει μια σχεδόν αφοπλιστική εξωστρέφεια.

Χορεύει τις ίδιες τις αναμνήσεις της.

Οι επιτυχίες της κουβαλούν κάτι από την ανεμελιά μιας εποχής που ακόμη πίστευε πως η διασκέδαση δεν χρειαζόταν δικαιολογία. Η Σοφία Βόσσου έδωσε στη βραδιά έναν διαφορετικό συναισθηματικό χρωματισμό.

Μια φωνή με προσωπικότητα, θεατρικότητα και εκείνη τη σπάνια σκηνική αμεσότητα που κάνει την ερμηνεύτρια να μοιάζει περισσότερο με πρόσωπο οικείο παρά με απόμακρη σταρ.

Και δεν είναι τυχαίο πως γύρω της βρέθηκαν και μικρά παιδιά, που έγιναν για λίγο μέρος του ίδιου του θεάματος, δημιουργώντας μια εικόνα σχεδόν συμβολική: η μουσική μιας προηγούμενης γενιάς να περνά ζωντανά στην επόμενη. Ο Κώστας Μπίγαλης, έχει συνδέσει το όνομά του με εκείνο το ιδιαίτερο μείγμα ελληνικής ποπ, ταξιδιού, καλοκαιριού και ανεπιτήδευτης χαράς που χαρακτήρισε ένα μεγάλο κομμάτι του ’80 και του ’90. Η σκηνική του παρουσία λειτούργησε σαν ένας ακόμη κρίκος ανάμεσα στο τότε και στο τώρα, υπενθυμίζοντας πως ορισμένα τραγούδια δεν χρειάζονται επανεκκίνηση.

Χρειάζονται απλώς ένα κοινό που θυμάται.

Και το κοινό της Αίγινας θυμήθηκε.

Ο χώρος μπροστά από τη σκηνή γέμισε και, όσο περνούσε η ώρα, η απόσταση ανάμεσα στους καλλιτέχνες και στους θεατές εξαφανιζόταν.

Οι άνθρωποι απαντούσαν στους στίχους.

Έφερναν από τη δική τους μνήμη ό,τι (ξ)έχασαν κάποτε και το ακουμπούσαν ξανά πάνω στη μουσική.

Μιλάμε για μια συναυλία που δουλεύτηκε επάνω στη σχέση μας με το παρελθόν.

Γιατί όλοι έχουμε μέσα μας ένα προσωπικό μουσικό αρχείο.

Τραγούδια συνδεδεμένα με ανθρώπους, με έρωτες, με χωρισμούς, με καλοκαίρια, με φιλίες, με στιγμές που δεν θα μπορούσαμε ίσως να περιγράψουμε με λόγια, αλλά μπορούμε να τις ξαναζήσουμε μόλις ακουστεί μια συγκεκριμένη μελωδία.

Η μουσική είναι ο μοναδικός τρόπος να επιστρέψεις σε μια εποχή χωρίς να μετακινηθείς από τη θέση σου.

Και το βράδυ εκείνο, η Αίγινα έγινε για λίγο μια τεράστια χρονομηχανή.

Όχι για να μας γυρίσει πίσω, αλλά για να μας αποδείξει πως δεν φύγαμε ποτέ.

Κάπου ανάμεσα στις φωνές και στα ρεφρέν, αναδύθηκαν ξανά εκείνοι οι νεότεροι εαυτοί μας, εκείνοι που κάποτε χόρευαν χωρίς να σκέφτονται το αύριο, που πίστευαν ότι οι νύχτες θα κρατούσαν για πάντα και πως το καλοκαίρι δεν θα τελείωνε ποτέ.

Ναι, μεγαλώσαμε.

Σαρανταρίσαμε, πενηνταρίσαμε, τα τραγούδια όμως έμειναν στην ίδια ηλικία.

Άλλωστε γι’ αυτό τα αγαπάμε τόσο.

Γιατί μας θυμίζουν όχι μόνο ποιοι ήταν τότε οι καλλιτέχνες, αλλά μας θυμίζουν ποιοι ήμασταν κι εμείς.

Και η συμμετοχή ανθρώπων κάθε ηλικίας έδειξε πως η νοσταλγία, όταν γίνεται τραγούδι, παύει να είναι προσωπική υπόθεση.

Γίνεται συλλογική γιορτή.

Οι νεότεροι ανακαλύπτουν τα τραγούδια μέσα από τους γονείς τους, οι μεγαλύτεροι τα ξαναβλέπουν μέσα από τα παιδιά τους και ξαφνικά οι γενιές συναντώνται σε έναν κοινό ρυθμό.

Ο χρόνος μπορεί να μας πάρει τα χρόνια, όχι όμως τις στιγμές που κατοίκησαν μέσα τους.

Η μουσική δεν λειτουργεί σαν ημερολόγιο, λειτουργεί σαν μνήμη με ήχο.

Εκείνο το βράδυ στον Άγιο Νικόλαο τον Θαλασσινό, τέσσερις φωνές έγιναν η αφορμή για να ξανανοίξει ένα ολόκληρο κεφάλαιο της ελληνικής ποπ κουλτούρας.

Ένα κεφάλαιο που κάποτε θεωρήθηκε απλώς «εποχή» και σήμερα αποδεικνύεται πως ήταν κάτι περισσότερο.

Ήταν η δική μας εποχή.

Και όσο τραγουδάμε ακόμη τα τραγούδια της, δεν έχει τελειώσει.

Γιατί άλλες βραδιές τις θυμάσαι επειδή πέρασαν και άλλες σε κάνουν να θυμηθείς ποιος ήσουν πριν τις περάσεις. Φωτό: Ειρήνη Κουνάδη / Ανέστης Κορνέζος Κείμενο: Ανέστης Κορνέζος Στο πλαίσιο του 17ου Aegina Fistiki Fest Παραγωγή: Festivity Lab / Βαγγέλης Χατζατουριάν Kυκλοφοριακές ρυθμίσεις / Υπεύθυνοι στάθμευσης: Ομάδα Αντιμετώπισης Εκτάκτων Αναγκών Αίγινας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους