Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τις προάλλες πήγα εκκλησία καθημερινή και ήταν εκεί μια μητέρα με το μωράκι της.

Ένα κοριτσάκι περίπου 15 μηνών, όχι παραπάνω.

Είχε τα χεράκια της τυλιγμένα γύρω από το λαιμό της μαμάς της, καθόλη τη διάρκεια της λειτουργίας.

Η μητέρα φαινόταν εξαντλημένη μα ευτυχισμένη.

Είχε στο πρόσωπο της αυτή την ηρεμία και αυτοπεποίθηση της μητρότητας που μόνο εκ των υστέρων βλέπουμε καθαρά - αν και εφόσον έχει αποτυπωθεί σε κάποια φωτογραφία.

Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω τους- αυτή η εικόνα με γέμισε ΤΟΣΑ συναισθήματα εκείνη την ημέρα.

Θυμήθηκα τα χεράκια που αγκάλιαζαν τον δικό μου λαιμό.

Την αίσθηση του μικρού κορμιού που κουλουριαζόταν στο στήθος μου- σαν να θέλει να έρθει ΟΣΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ είναι ανθρωπίνως δυνατόν.

Την μυρωδιά . (Θεέ μου, αυτή η μυρωδιά). Τα μπαμπαλίσματα.

Τα τραγανά γέλια. (Που λέει και το καρυδοτσουφλάκι μου). Θυμήθηκα την αίσθηση να εξαρτάται ΠΛΗΡΩΣ από σένα ένα τόσο δα μικρό πλασματάκι.

Θυμήθηκα την αίσθηση ΘΕΟΥ και ΘΑΥΜΑΤΟΣ που κρύβουν τα μωρά... Πόνεσε η καρδιά μου από νοσταλγία, αγάπη και ευτυχία.

Νοσταλγία διότι δεν χόρτασα, το λέω συνέχεια.

Δεν ξέρω αν φταίει που ματώσαμε ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ μέχρι να γεμίσει η αγκαλιά μας.

Δεν ξέρω αν φταίει που το είχαμε λαχταρήσει ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ.

Δεν ξέρω αν φταίει που το έζησα μόνο μια φορά όλο αυτό, κάθε πρωτιά, κάθε μοναδικό συναίσθημα και που δεν είχα την ευκαιρία να το ξαναζήσω πιο έμπειρη και πιο συνειδητοποιημένη ίσως... Ξέρω απλά ότι ΔΕΝ ΧΟΡΤΑΣΑ.

Αγάπη διότι... θέλει καν εξήγηση; Η αγάπη που νιώθεις για το παιδί σου δεν μοιάζει με ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ. Είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ λες και έχεις ένα κομμάτι της καρδιάς σου να περπατά έξω από το σώμα σου για πάντα.

Και ευτυχία διότι είμαι ΕΥΓΝΩΜΩΝ που το έζησα και που το ζω. Ευγνώμων που γέμισε η αγκαλιά μου γιατί δεν είναι δεδομένο.

Ευγνώμων που το μωρό αυτό που κουλουριαζόταν πάνω μου και τύλιγε τα χεράκια του γύρω από το λαιμό μου, μεγαλώνει σε ένα υπέροχο άνθρωπο.

Ευγνώμων που ακόμα αναζητά την επαφή έστω και στιγμιαία.

Ευγνώμων που ακόμα δεν με έχει βαρεθεί, που ακόμα ακούει τι έχω να πω. Όμως μου λείπουν εκείνα τα χρόνια.

Ψέματα δεν λέω.

Όσο και αν απολαμβάνω κάθε στάδιο της μητρότητας, κάθε πρόκληση, κάθε ηλικίας - μου λείπουν τα πρώτα εκείνα ΤΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ χρόνια.

Που ο κόσμος μου ΟΛΟΣ χωρούσε στο στήθος μου. Που οι αναπνοές μας ήταν συγχρονισμένες. Που το μικράκι μου μύριζε ακόμα Θεό... https://otangennithikaxana.blogspot.com/2026/09/blog-post_25.html?m=1 #otangennithikaxana #τοblog

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους