Original Post

Πλήρες Κείμενο:

#αγρυπνία Ο Όσιος Σέργιος (Βέσνιν), στα σημειώματά του του 1850, δεν είπε όλη την αλήθεια για τις αγιορείτικες αγρυπνίες, γι’ αυτό το μυστήριο της νυχτερινής ακολουθίας.

Γιατί η αγρυπνία είναι ένα μικρό Πάσχα.

Γι’ αυτό θα σας το πω εξαρχής: είναι επικίνδυνο να ταξιδεύεις στην Ελλάδα. Επικίνδυνο.

Μπορεί να ερωτευτείς.

Και πώς να μην ερωτευτείς; Στην αρχή, βέβαια, ακόμη θυμάσαι την ώρα.

Ξέρεις ότι η ακολουθία άρχισε το βράδυ και ότι μπροστά σου έχεις ακόμη πέντε-έξι ώρες.

Ύστερα περνάει μία ώρα, περνάει άλλη μία — και συμβαίνει κάτι εντελώς ανεξήγητο: ο χρόνος εξαφανίζεται.

Δεν περιμένεις πια να τελειώσει η ακολουθία· το αντίθετο, αρχίζεις να φοβάσαι μήπως τελειώσει.

Ιδίως όταν ψάλλουν έτσι… τόσο όμορφα.

Με έναν τρόπο που είναι αδύνατον να περιγράψεις.

Και πια δεν ξέρεις πού να κρυφτείς: ρίχνεις μελαγχολικά βλέμματα στον ψάλτη (εγώ, λόγω μυωπίας, δεν βλέπω ποιος ψάλλει, μόνο τον ακούω), γιατί έτσι δεν γίνεται να ψάλλει κανείς! Χαμογελάς όταν αρχίζει να χτυπά στον ρυθμό του ύμνου το πόδι του, ύστερα το χέρι του, και μετά αυτός ο ρυθμός γίνεται μέρος της δικής σου αναπνοής.

Και καθώς χτυπάμε κι εμείς τον ρυθμό του ύμνου με τις καρδιές μας, πετάμε σε μια άλλη διάσταση.

Εδώ ακριβώς αρχίζει το αληθινό θαύμα της αγρυπνίας.

Όλα διαλύονται στο ημίφως.

Μένουν μόνο το φως των καντηλιών, η ήσυχη λάμψη των κεριών, οι χρυσοί άγιοι και οι φωνές που ανεβαίνουν προς τους θόλους.

Και κάποια στιγμή σου φαίνεται πως ο ναός δεν βρίσκεται πια κάπου εδώ, πάνω στη γη, αλλά πως εσύ βρίσκεσαι σε ένα άλλο σύμπαν.

Έξω από το παράθυρο η νύχτα βαθαίνει.

Κάπου μακριά έχουν από ώρα σβήσει και τα τελευταία φώτα, οι άνθρωποι κοιμούνται, κι εμείς στεκόμαστε μέσα στον ναό και ακούμε: «Δόξα σοι τω δείξαντι το φως». Ίσως γι’ αυτό ο άνθρωπος που κάποτε αγάπησε τις αγρυπνίες δεν μπορεί πια να εξηγήσει αυτή την αγάπη με τη λογική.

Γιατί, από την άποψη της συνηθισμένης ζωής, όλα είναι εντελώς παράλογα.

Γιατί να περάσει κανείς εκούσια ολόκληρη τη νύχτα χωρίς ύπνο; Επειδή στην αγρυπνία ισχύει μια εντελώς διαφορετική λογική.

Εδώ η νύχτα δεν σου παίρνει τις δυνάμεις — σου τις δίνει! Μερικές ώρες μπορούν να περάσουν σαν λίγα λεπτά.

Και μερικές φορές ένα μόνο λεπτό ενός ύμνου μπορεί να χωρέσει μέσα του τόσα, όσα δεν χωρά μια ολόκληρη μέρα της συνηθισμένης ζωής.

Κι υπάρχει ακόμη κάτι θαυμαστό: μετά την αγρυπνία βγαίνεις από τον ναό εντελώς διαφορετικός απ’ ό,τι μπήκες.

Ο π.Γερμανός ήρθε από το Άγιον Όρος μεταμορφωμένος, ερωτευμένος μαζί του.

Ούτε η Όλγα γλίτωσε από τη μοίρα της.

Το βέλος του Έρωτα αποδείχθηκε αμείλικτο.

Μόνο που αυτός ήταν ένας κάπως παράξενος Κύδων: δεν σημάδευε την καρδιά του σώματος, αλλά την πνευματική καρδιά! Γι’ αυτό σας προειδοποιώ για άλλη μια φορά: είναι επικίνδυνο να ταξιδεύετε στην Ελλάδα.

Πολύ επικίνδυνο.

Μπορεί να ξεκινήσεις, σαν τον Οδυσσέα, για ένα ταξίδι και να νομίζεις πως τίποτα απ’ όλα αυτά δεν πρόκειται να σε αγγίξει.

Και ύστερα, μετά την αγρυπνία, να ανακαλύψεις πως σου έχουν κλέψει την καρδιά. :)) Γιατί μετά απ’ αυτήν δεν ρωτάς πια: «Γιατί προσευχόμαστε όλη τη νύχτα;» Ρωτάς κάτι εντελώς διαφορετικό: «Και πότε είναι η επόμενη;» Υπάρχει ακόμη ένα μυστήριο στην αγρυπνία: ο άνθρωπος μοιάζει να προσφέρει στον Θεό το πιο απλό πράγμα — τον ύπνο του, την άνεσή του, τον χρόνο του — και σε αντάλλαγμα λαμβάνει την αίσθηση της πληρότητας της ζωής.

Έρχεται κουρασμένος και φεύγει ευτυχισμένος.

Μερικές φορές, βέβαια, η αγρυπνία δεν είναι μόνο πανήγυρη, αλλά και μάχη.

Μάχη με την κούραση, με τους λογισμούς, με τον ίδιο τον εαυτό μας.

Αλλά ακριβώς μετά απ’ αυτή τη μάχη αισθάνεσαι πιο έντονα το φως προς το οποίο βάδιζες ολόκληρη τη νύχτα. Ἱερὰ Ἀγρυπνία ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τῆς Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης, 24/09/26

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους