«Σπυρίδων Περεσιάδης. Όταν η έμπνευση έχει πατρίδα» Ο Αχαιός δημιουργός γεννήθηκε στο Μεσορρούγι Νωνάκριδας το 1854. Ο Σπυρίδων Περεσιάδης είχε την τύχη να μεγαλώσει σε μια πολυμελή και μορφωμένη για...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φοίτησε στο σχολείο του χωριού, συνέχισε στο Σχολαρχείο στην Ακράτα και κατόπιν στα Καλάβρυτα όπου αποφοίτησε από το εκεί Γυμνάσιο.

Θέλοντας να σκιαγραφήσει κανείς τον Περεσιάδη, συνειδητά πρέπει να εντάξει τον δημιουργό και το έργο του στην τοπογεωγραφία της αχαϊκής γης.

Ο δημιουργός του νεοελληνικού θεάτρου και της ποίησης βούτηξε για τα καλά την πένα της έμπνευσης στον ευλογημένο Αχαιό τόπο.

Και για τον Περεσιάδη αυτή η πατρίδα ήταν η κοιλάδα του Χελμού, η Νωνάκριδα και η Ακράτα με τους ανθρώπους, τις ιστορίες και τις μνήμες αυτού του τόπου. ...είχε στα χέρια του ένα μεγάλο όπλο, τη γλώσσα.

Υποκλίθηκε στη λαλιά των ανθρώπων του τόπου του, στη δημοτική ποίηση, στον δεκαπεντασύλλαβο.

Πήρε επάξια τη σκυτάλη των δημοτικιστών, αναδεικνύοντας τον λεξιλογικό πλούτο της ελληνικής γλώσσας.

Η τύφλωση στέρησε την εικόνα από τον νεαρό Περεσιάδη.

Δεν του στέρησε όμως τη μνήμη της εικόνας.

Η συγγραφή έγινε το ψυχικό αποκούμπι του σε ό,τι τόσο απρόσμενα του είχε αποσπάσει η ζωή. Ο Περεσιάδης είχε κρατήσει μέσα του τον τόπο των παιδικών του χρόνων σαν ένα εσωτερικό τοπίο.

Η τύφλωσή του θα μπορούσε να τον οδηγήσει στην απομόνωση.

Αντίθετα, εργάζεται ως γραμματοδιδάσκαλος, ασχολείται με το θέατρο και τη δημοσιογραφία και συμμετέχει ενεργά στην πνευματική και πολιτιστική ζωή της μικρής κωμόπολης.

Το 1891 εκδίδει την «Αστραπή», την πρώτη πολυγραφημένη εβδομαδιαία εφημερίδα της Ακράτας.

Ξεκίνησε τη θεατρική του δημιουργία το 1892 και την τερμάτισε το 1914, λίγα χρόνια πριν το θάνατό του.

Το έργο του διαπνέεται από θρησκευτική πίστη, φιλοπατρία και πίστη σε αξίες της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας.

Παράλληλα, με την πένα του καταγγέλλει τη δολιότητα, τη φιλοχρηματία, την υπεροψία και την προδοσία των ιδεών για χάρη της εξουσίας.

Τέμνει με την πένα του τον χωροχρόνο μιας Ελλάδας που έφυγε ανεπιστρεπτί.

Σήμερα, 108 χρόνια μετά, βρισκόμαστε εδώ για να επιστρέψουμε τον δημιουργό στον τόπο του.

Τιμούμε τον δημιουργό που πήρε από εδώ τις εικόνες, τις λέξεις και τους ανθρώπους του και τους παρέδωσε στη συλλογική μνήμη.

Γιατί τελικά η έμπνευση έχει πατρίδα.

Και ίσως τελικά αυτό είναι το χρέος μας σήμερα: Να μη χαθεί η πατρίδα της έμπνευσης.

Να κρατήσουμε ζωντανές τις ιστορίες που μας έκαναν αυτό που είμαστε". Σπαράγματα από την ομιλία μου το Σάββατο 19 του Σεπτέμβρη στο 3ο Φεστιβάλ αφιερωμένο στον Σπυρίδωνα Περεσιάδη, επειδή μου τη ζητήσατε. #Γκόλφω

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους