Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το Ακορντεόν είναι ένα κομμάτι που τραγουδιέται ακόμη και σήμερα. Μοιάζει προσωπικό τραγούδι, όμως όχι.

Ποτέ δε μου συνέβη κάτι παρόμοιο.

Πολλοί με ρωτούν: -Το έχεις ζήσει αυτό που έχεις γράψει; -Όχι, δεν το έχω ζήσει, τους απαντώ.

Αυτό που έγραψα έχει την πιθανολόγηση από ένα περιστατικό.

Ναι, φύλαγα τσίλιες όταν ήμουν στην ΕΠΟΝ αλλά δεν είχε συμβεί να έρθει ένα καμιόνι κ.λπ. Όμως όταν έγραφα το Ακορντεόν, ήταν πολύ δυνατό το βίωμα, το προσωπικό βίωμα, που μου έδωσε την αφετηρία.

Από κει και πέρα αρχίζει η φαντασία για τη δημιουργία του ποιητικού έργου.

Από κει και πέρα, το ποιητικό έργο ή βγαίνει αληθινό ή δε βγαίνει. Το Ακορντεόν ακούστηκε για πρώτη φορά το 1967 στην ταινία ''Αθήνα - Πόλη Χαμόγελο'', του καλού μου φίλου και σκηνοθέτη Λάμπρου Λιαρόπουλου. ''Στην γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο που ήξερε και έπαιζε τ' ακορντεόν.

Όταν τραγούδαγε φτυστός ήταν ο ήλιος φωτιές στα χέρια του άναβε τ' ακορντεόν.

Μα ένα βράδυ σκοτεινό σαν όλα τ' άλλα κράταγε τσίλιες παίζοντας τ' ακορντεόν, γερμανικά καμιόνια στάθηκαν στη μάντρα και μια ριπή σταμάτησε τ' ακορντεόν.

Τ' αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει όποτε ακούω από τότε ακορντεόν, κι έχει σα στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει Δε θα περάσει ο φασισμός!..'' Γιάννης Νεγρεπόντης Σαν σήμερα, το 1991, έφυγε από τη ζωή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους